Miktam ti Daud di Jero Guha
Kanggo pamingpin biduan. Dilagukeun kana lagu “Ulah Ngaruksak.” Jabur emas ti Daud, waktu anjeunna kabur ti Saul ka jero guha.
Nyumput di guha bari diudag ku Saul, Daud ngagolér di antara jalma-jalma anu huntuna tumbak jeung létahna pedang. Manéhna ngiuhan di handapeun jangjang Ramana nepi ka badai liwat, tuluy ngahudangkeun kacapi jeung gambus saméméh fajar, haténa ajeg sanajan can aya anu robah.
57 1Mugi welas ka abdi, nun Ama, mugi welas ka abdi, karana jiwa abdi nyalindung ka Ama; dina kalangkang jangjang Ama abdi seja nyalindung, nepi ka ngaliwatna angin ribut nu ngaruksak. 2Abdi sasambat ka Rama, Nu Maha Luhur, ka Rama urang nu ngalaksanakeun pangersa-Na pikeun abdi.
3Mantenna bakal ngutus ti sawarga sarta nyalametkeun abdi; Mantenna nyeuseul jalma nu ngaleyek abdi. Rama bakal ngirimkeun asih satia-Na sareng kasatiaan-Na. 4Jiwa abdi aya di tengah-tengah singa; abdi ngedeng di antara jalma-jalma nu ngahekeun seuneu—jalma nu huntuna lir tumbak jeung jamparing, nu letahna lir pedang nu seukeut. 5Nun Ama, mugi Ama diagungkeun saluhureun langit! Mugi kamulyaan Ama ngaliputan sakuliah bumi!
6Maranehna masang jaring pikeun lengkah abdi; abdi karasa ditindih. Maranehna ngali liang di hareupeun abdi, tapi maranehna sorangan nu tigebrus ka jerona. 7Hate abdi teguh, nun Ama, hate abdi teguh! Abdi rek ngawih sarta midangkeun musik. 8Gugah, eh kamulyaan abdi! Gugah, eh kacapi jeung harpa! Abdi rek ngagugahkeun balebat. 9Abdi seja muji ka Ama di tengah umat-umat, nun Ama Nu Maha Kawasa; abdi rek ngawihkeun Ama di antara bangsa-bangsa. 10Karana asih satia Ama ngahontal ka langit, kasatiaan Ama nepi ka mega-mega. 11Nun Ama, mugi Ama diagungkeun saluhureun langit! Mugi kamulyaan Ama ngaliputan sakuliah bumi!