مزامیر 57

57 ¹بر من رحم کن، ای پدرِ من، بر من رحم کن، زیرا جانم به تو پناه می‌آورد؛ در سایهٔ بال‌هایت پناه می‌گیرم تا آن‌گاه که توفان‌های ویرانگر بگذرد. ²نزد پدرِ من، آن متعال، فریاد برمی‌آورم، نزد پدر ما که مقصود خویش را برای من به کمال می‌رساند.

³او از آسمان می‌فرستد و مرا نجات می‌بخشد؛ آن را که مرا پایمال می‌کند سرزنش می‌کند. پدرِ من محبتِ عهد و وفاداری خویش را می‌فرستد. ⁴جانم در میان شیران است؛ در میان آنان که آتش می‌دمند دراز کشیده‌ام—مردمانی که دندان‌هایشان نیزه‌ها و تیرهاست، و زبان‌هایشان شمشیرهای تیز. ⁵ای پدرِ من، برتر از آسمان‌ها متعال باش! باشد که جلال تو بر تمامی زمین باشد!

⁶برای گام‌هایم دامی نهادند؛ سنگین و افسرده گشتم. پیش رویم چاله‌ای کندند، اما خود در آن افتادند. ⁷دلم استوار است، ای پدرِ من، دلم استوار است! خواهم سرایید و نغمه خواهم نواخت. ⁸بیدار شو، ای جلال من! بیدار شوید، ای بربط و چنگ! سپیده‌دم را بیدار خواهم کرد. ⁹تو را در میان قوم‌ها ستایش خواهم کرد، ای پدرِ فرمانروا؛ در میان ملت‌ها تو را خواهم سرایید. ¹⁰زیرا محبتِ عهد تو تا آسمان‌ها می‌رسد، و وفاداری‌ات تا ابرها. ¹¹ای پدرِ من, برتر از آسمان‌ها متعال باش! باشد که جلال تو بر تمامی زمین باشد!