غار ۾ داؤد جو ميڪتام
سردار مغني لاءِ. ”ناس نہ ڪر“ جي سُر تي. داؤد جو سونهري زبور، جڏهن هو ساؤل کان ڀڄي ڏريءَ ۾ ويو.
غار ۾ لڪل جڏهن شاؤل کيس ڳولي رهيو آهي، داؤد انهن ماڻهن ۾ پيو آهي جن جا ڏند نيزا ۽ زبانون تلوارون آهن. هو پنهنجي پيءُ جي پرن هيٺ پناهه وٺي ٿو جيستائين طوفان گذري، پوءِ صبح کان اڳ ستار ۽ بربط کي جاڳائي ٿو، دل ثابت جيتوڻيڪ اڃا ڪجھ به نه بدليو آهي.
57 1مون تي فضل ڪر، اي منهنجا بابا، مون تي فضل ڪر، ڇاڪاڻ تہ منهنجي جان تو ۾ پناهه ٿي وٺي؛ جيستائين تباهه ڪندڙ طوفان گذري نہ وڃن، تيستائين تنهنجن پرن جي ڇانوَ ۾ پناهه وٺندس. 2آءٌ پنهنجي سڀ کان مٿاهين پيءُ ڏانهن دانهن ڪريان ٿو، اسان جي انهيءَ پيءُ ڏانهن جيڪو مون لاءِ پنهنجو مقصد پورو ڪري ٿو.
3هو آسمان مان موڪلي مون کي بچائيندو؛ جيڪو مون کي لتاڙي ٿو، تنهن کي ڌمڪائي ٿو. منهنجو پيءُ پنهنجي عهد واري شفقت ۽ پنهنجي وفاداري موڪليندو. 4منهنجي جان شينهن جي وچ ۾ آهي؛ آءٌ باهه ساهيندڙن جي وچ ۾ ليٽيل آهيان، اهي ماڻهو جن جا ڏند نيزا ۽ تير آهن، ۽ جن جون زبانون تکيون تلوارون آهن. 5اي منهنجا بابا، تون آسمانن کان مٿاهون ٿيءُ! تنهنجو جلوو سموري زمين تي ڇانئجي وڃي!
6هنن منهنجن قدمن لاءِ ڄار وڇايو؛ آءٌ بار هيٺان ڏبجي ويس. هنن منهنجي اڳيان کڏ کوٽي، پر پاڻ ئي ان ۾ ڪري پيا. 7منهنجي دل پختي آهي، اي منهنجا بابا، منهنجي دل پختي آهي! آءٌ ڳائيندس ۽ ساز وڄائيندس. 8جاڳ، اي منهنجا جلوا! جاڳو، اي ستار ۽ بربط! آءٌ صبح کي جاڳائيندس. 9آءٌ امتن ۾ تنهنجي ساراهه ڪندس، اي مختيار بابا؛ قومن ۾ تنهنجا گيت ڳائيندس. 10ڇاڪاڻ تہ تنهنجي عهد واري شفقت آسمانن تائين پهچي ٿي، تنهنجي وفاداري بادلن تائين. 11اي منهنجا بابا، تون آسمانن کان مٿاهون ٿيءُ! تنهنجو جلوو سموري زمين تي ڇانئجي وڃي!
