ڇپيل
ڪتاب

ڳت ۾ ميڪتام

موسيقيءَ جي اڳواڻ لاءِ: ”پرڏيهي بلوطن تي ڪبوتر“ جي ڏن تي. داؤد جو. سونهري زبور، جڏهن فلستين کيس ڳت ۾ پڪڙيو.

جات ۾ فلستين جي قبضي ۾ ۽ سڄو ڏينهن لتاڙيل، داؤد گھري ٿو ته سندس ڳوڙها بوتل ۾ گڏ ڪيا وڃن ۽ رڪارڊ ۾ رکيا وڃن. ٻه ڀيرا هو پنهنجي ئي ٽيڪ ورجائي ٿو: مان پنهنجي پيءُ تي ڀروسو ڪريان ٿو — فاني ماڻهو مون سان ڇا ڪري سگھن ٿا؟

باب 56.

اي منهنجا بابا، مون تي ڪرم ڪر، ڇاڪاڻ تہ ماڻهو مون کي لتاڙين ٿا؛ سڄو ڏينهن حملو ڪندڙ مون تي دٻاءُ وجهي ٿو. منهنجا مخالف سڄو ڏينهن مون کي لتاڙين ٿا؛ گھڻا پنهنجي غرور ۾ مون سان وڙهن ٿا. جڏهن مون کي ڊپ ٿئي ٿو، تڏهن آءٌ تو تي ڀروسو ڪريان ٿو.

منهنجي پيءُ ۾، جنهن جي ڪلام جي آءٌ ساراهه ڪريان ٿو— منهنجي پيءُ تي آءٌ ڀروسو رکان ٿو؛ آءٌ ڊڄندس نہ. فاني ماڻهو مون سان ڇا ڪري سگھندا؟ سڄو ڏينهن هو منهنجا لفظ مروڙين ٿا؛ منهنجي خلاف سندن سڀ خيال بڇڙا آهن. هو ٽولو ٺاهين ٿا، لڪي ويهن ٿا؛ منهنجن قدمن تي نظر رکن ٿا، منهنجي جان وٺڻ جي اميد ۾.

ڇا هو پنهنجي بڇڙائيءَ جي باوجود بچي ويندا؟ اي منهنجا بابا، ڪاوڙ ۾ قومن کي ڪيرائي ڇڏ. تو منهنجي ڀٽڪڻ جو حساب رکيو آهي؛ منهنجا ڳوڙها پنهنجي مشڪيزي ۾ وجھ. ڇا اهي تنهنجي ڪتاب ۾ ناهن؟

جڏهن آءٌ ڪوڪاريندس، تڏهن منهنجا دشمن پوئتي هٽي ويندا. مون کي اها خبر آهي تہ منهنجو پيءُ منهنجي پاسي آهي. منهنجي پيءُ ۾ آءٌ سندس ڪلام جي ساراهه ڪريان ٿو؛ منهنجي پيءُ ۾ آءٌ سندس ڪلام جي ساراهه ڪريان ٿو.

منهنجي پيءُ تي آءٌ ڀروسو رکان ٿو؛ آءٌ ڊڄندس نہ. فاني ماڻهو مون سان ڇا ڪري سگھندا؟ اي منهنجا بابا، تنهنجا منت مون تي آهن؛ آءٌ تو کي شڪرانن جون قربانيون پيش ڪندس. ڇاڪاڻ تہ تو منهنجي جان کي موت کان ڇڏايو آهي—ها، منهنجن پيرن کي ٿاٻڙجڻ کان—تہ جيئن آءٌ تنهنجي اڳيان، اي منهنجا بابا، زندگيءَ جي روشنيءَ ۾ هلان.