ڳت ۾ ميڪتام
موسيقيءَ جي اڳواڻ لاءِ: ”پرڏيهي بلوطن تي ڪبوتر“ جي ڏن تي. داؤد جو. سونهري زبور، جڏهن فلستين کيس ڳت ۾ پڪڙيو.
جات ۾ فلستين جي قبضي ۾ ۽ سڄو ڏينهن لتاڙيل، داؤد گھري ٿو ته سندس ڳوڙها بوتل ۾ گڏ ڪيا وڃن ۽ رڪارڊ ۾ رکيا وڃن. ٻه ڀيرا هو پنهنجي ئي ٽيڪ ورجائي ٿو: مان پنهنجي پيءُ تي ڀروسو ڪريان ٿو — فاني ماڻهو مون سان ڇا ڪري سگھن ٿا؟
56 1اي منهنجا بابا، مون تي ڪرم ڪر، ڇاڪاڻ تہ ماڻهو مون کي لتاڙين ٿا؛ سڄو ڏينهن حملو ڪندڙ مون تي دٻاءُ وجهي ٿو. 2منهنجا مخالف سڄو ڏينهن مون کي لتاڙين ٿا؛ گھڻا پنهنجي غرور ۾ مون سان وڙهن ٿا. 3جڏهن مون کي ڊپ ٿئي ٿو، تڏهن آءٌ تو تي ڀروسو ڪريان ٿو.
4منهنجي پيءُ ۾، جنهن جي ڪلام جي آءٌ ساراهه ڪريان ٿو— منهنجي پيءُ تي آءٌ ڀروسو رکان ٿو؛ آءٌ ڊڄندس نہ. فاني ماڻهو مون سان ڇا ڪري سگھندا؟ 5سڄو ڏينهن هو منهنجا لفظ مروڙين ٿا؛ منهنجي خلاف سندن سڀ خيال بڇڙا آهن. 6هو ٽولو ٺاهين ٿا، لڪي ويهن ٿا؛ منهنجن قدمن تي نظر رکن ٿا، منهنجي جان وٺڻ جي اميد ۾.
7ڇا هو پنهنجي بڇڙائيءَ جي باوجود بچي ويندا؟ اي منهنجا بابا، ڪاوڙ ۾ قومن کي ڪيرائي ڇڏ. 8تو منهنجي ڀٽڪڻ جو حساب رکيو آهي؛ منهنجا ڳوڙها پنهنجي مشڪيزي ۾ وجھ. ڇا اهي تنهنجي ڪتاب ۾ ناهن؟
9جڏهن آءٌ ڪوڪاريندس، تڏهن منهنجا دشمن پوئتي هٽي ويندا. مون کي اها خبر آهي تہ منهنجو پيءُ منهنجي پاسي آهي. 10منهنجي پيءُ ۾ آءٌ سندس ڪلام جي ساراهه ڪريان ٿو؛ منهنجي پيءُ ۾ آءٌ سندس ڪلام جي ساراهه ڪريان ٿو.
11منهنجي پيءُ تي آءٌ ڀروسو رکان ٿو؛ آءٌ ڊڄندس نہ. فاني ماڻهو مون سان ڇا ڪري سگھندا؟ 12اي منهنجا بابا، تنهنجا منت مون تي آهن؛ آءٌ تو کي شڪرانن جون قربانيون پيش ڪندس. 13ڇاڪاڻ تہ تو منهنجي جان کي موت کان ڇڏايو آهي—ها، منهنجن پيرن کي ٿاٻڙجڻ کان—تہ جيئن آءٌ تنهنجي اڳيان، اي منهنجا بابا، زندگيءَ جي روشنيءَ ۾ هلان.