’n Miktam in Gat

Vir die koorleier: op die wysie van “’n Duif op verre eikebome.” ’n Gedig van Dawid, ’n goue psalm, toe die Filistyne hom in Gat gevang het.

Deur die Filistyne in Gat gegryp en die hele dag vertrap, vra Dawid dat sy trane in 'n kruik versamel en op rekord gehou word. Twee keer herhaal hy sy eie bestendigende reël: op my Vader vertrou ek — wat kan blote sterflinge aan my doen?

Hoofstuk 56.

Wees my genadig, my Vader, want mense vertrap my; die hele dag lank druk ’n aanvaller teen my. My teenstanders vertrap my die hele dag lank; baie veg teen my in hulle hoogmoed. Wanneer ek bang is, stel ek my vertroue op u.

Op my Vader, wie se woord ek prys— op my Vader vertrou ek; ek sal nie bang wees nie. Wat kan blote sterflinge aan my doen? Die hele dag lank verdraai hulle my woorde; al hulle gedagtes teen my is boos. Hulle span saam, hulle lê en wag; hulle hou my voetstappe dop, in die hoop om my lewe te neem.

Sal hulle ontsnap vanweë hulle goddeloosheid? Werp die volke neer in u toorn, my Vader. U het boekgehou van my omswerwinge; sit my trane in u fles. Is hulle nie in u boek nie?

Dan sal my vyande terugdraai wanneer ek roep. Dit weet ek: dat my Vader vir my is. Op my Vader prys ek sy woord; op my Vader prys ek sy woord.

Op my Vader vertrou ek; ek sal nie bang wees nie. Wat kan blote sterflinge aan my doen? U geloftes rus op my, my Vader; ek sal dankoffers aan u bring. Want u het my siel van die dood gered—ja, my voete van struikeling— sodat ek voor my Vader in die lig van die lewe kan wandel.