ڇپيل
ڪتاب

ظالم حاڪم

سردار موسيقار لاءِ: ”ناس نہ ڪر“ جي سُر تي. داؤد جو. هڪ سونهري زبور.

انهن ججن خلاف الزام جيڪي ڪرسيءَ تان تشدد ورهائين ٿا. کين زهريلا سڏيو وڃي ٿو، ناگ وانگر ٻوڙا جيڪو منتر ڪندڙ جي سر کي نٿو ٻڌي. دعا گھري ٿي ته سندن ڏند ڀڄي پون، ته ماڻهو صاف چئي سگھن ته اسان جو پيءُ ڌرتيءَ جو انصاف ڪري ٿو.

باب 58.

اي حاڪمؤ، ڇا اوهين واقعي صحيح حڪم ڏيو ٿا؟ ڇا اوهين آدم جي اولاد جو انصاف سان فيصلو ڪريو ٿا؟ a a v1 ”ناس نہ ڪر“ ان سُر جو نالو آهي جنهن تي هي زبور ڳايو ويندو هو. نہ، اوهين پنهنجين دلين ۾ بڇڙايون سوچيو ٿا؛ اوهان جا هٿ سڄي ملڪ ۾ تشدد ورهائين ٿا. بدڪار ماءُ جي پيٽ کان ئي ڌار ٿيل آهن؛ ڄمڻ کان ئي ڪوڙ ڳالهائيندي ڀلجي ويا آهن. سندن زهر نانگ جي زهر وانگر آهي، ان ٻوڙي ناگ وانگر جيڪو پنهنجو ڪن بند ڪري ڇڏي ٿو، جيئن اهو جادوگرن جو آواز يا هوشيار منتر پڙهندڙ جو آواز نہ ٻڌي. اي اسان جا بابا، سندن وات ۾ ڏند ڀڃي ڇڏ؛ اي اسان جا بابا، جوان شينهن جا ڏاڙها ڪڍي ڇڏ! اهي وهندڙ پاڻيءَ وانگر گم ٿي وڃن؛ جڏهن اسان جو پيءُ پنهنجا تير نشاني تي سڌا ڪري، تڏهن اهي ڪٽجي وڃن. ڄڻ هلندي ڳرندڙ گھوگھو، ڄڻ مئل ڄاول ٻار جنهن ڪڏهن سج نہ ڏٺو. ان کان اڳ جو اوهان جي ديڳن کي ڪنڊن جي تپش لڳي، ڀلي ساوا هجن يا ٻرندڙ، هو انهن کي اُڏائي ڇڏيندو. سچار ماڻهو جڏهن انصاف ٿيندو ڏسندا تڏهن خوش ٿيندا؛ پنهنجا پير بدڪارن جي رت ۾ ڌوئيندا. پوءِ ماڻهو چوندا تہ ”بيشڪ سچارن لاءِ اجر آهي؛ بيشڪ اسان جو پيءُ زمين جو انصاف ڪري ٿو.“