Μικτάμ του Δαβίδ στη σπηλιά

Στον πρωτοψάλτη· στη μελωδία «Μην καταστρέψεις». Χρυσό ποίημα του Δαβίδ, όταν έφυγε από τον Σαούλ στη σπηλιά.

Κρυμμένος σε σπηλιά ενώ ο Σαούλ τον κυνηγά, ο Δαβίδ πλαγιάζει ανάμεσα σε ανθρώπους που τα δόντια τους είναι λόγχες και οι γλώσσες τους σπαθιά. Βρίσκει καταφύγιο κάτω από τα φτερά του Πατέρα του ώσπου να περάσει η θύελλα, και ύστερα ξυπνά άρπα και λύρα πριν χαράξει, με καρδιά σταθερή παρότι τίποτα δεν έχει αλλάξει ακόμη.

Κεφάλαιο 57.

Ελέησέ με, Πατέρα μου, ελέησέ με, γιατί σ’ εσένα καταφεύγει η ψυχή μου· στη σκιά των φτερών σου θα καταφύγω, ωσότου περάσουν οι καταστροφικές θύελλες. Κραυγάζω στον Πατέρα μου, τον Ύψιστο, στον Πατέρα μας που εκπληρώνει τον σκοπό του για μένα.

Θα στείλει από τον ουρανό και θα με σώσει· επιπλήττει εκείνον που με καταπατεί. Ο Πατέρας μου θα στείλει την πιστή αγάπη του και την πιστότητά του. Η ψυχή μου βρίσκεται ανάμεσα σε λιοντάρια· κείτομαι ανάμεσα σ’ εκείνους που ξεφυσούν φωτιά—ανθρώπους που τα δόντια τους είναι δόρατα και βέλη, που οι γλώσσες τους είναι κοφτερά σπαθιά. Υψώσου, Πατέρα μου, πάνω από τους ουρανούς! Ας είναι η δόξα σου πάνω σ’ όλη τη γη!

Έστησαν δίχτυ για τα βήματά μου· λύγισα από το βάρος. Έσκαψαν λάκκο μπροστά μου, όμως έπεσαν οι ίδιοι μέσα σ’ αυτόν. Η καρδιά μου είναι σταθερή, Πατέρα μου, η καρδιά μου είναι σταθερή! Θα τραγουδήσω και θα ψάλω. Ξύπνα, δόξα μου! Ξυπνήστε, άρπα και λύρα! Θα ξυπνήσω την αυγή. Θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στους λαούς, Κυρίαρχε Πατέρα· θα ψάλω για σένα ανάμεσα στα έθνη. Γιατί η πιστή αγάπη σου φτάνει ως τους ουρανούς, η πιστότητά σου ως τα σύννεφα. Υψώσου, Πατέρα μου, πάνω από τους ουρανούς! Ας είναι η δόξα σου πάνω σ’ όλη τη γη!