Dovudning gʻordagi miktami

Nagʻmachilar sardori uchun. “Nobud qilma” ohangiga. Dovudning oltin zaburi — u Shouldan qochib gʻorga kirganda.

Shoul uni ta'qib qilayotganda g'orda yashiringan Dovud tishlari nayza, tillari qilich bo'lgan odamlar orasida yotadi. U bo'ron o'tguncha Otasining qanotlari ostida panoh topadi, so'ng tong otmasdan arfa va lirani uyg'otadi — hali hech narsa o'zgarmagan bo'lsa ham, yuragi sobit.

57-bob.

Menga rahm qilgin, Otam, menga rahm qilgin, chunki jonim Senga panoh topadi; qanotlaring soyasida panoh topaman, toki halokatli boʻronlar oʻtib ketguncha. Men Otamga, Eng Oliy Zotga faryod qilaman, men uchun Oʻz maqsadini amalga oshiradigan Otamizga.

U osmondan yuborib, meni qutqaradi; meni oyoq osti qilgan kimsani U koyiydi. Otam Oʻz sodiq sevgisi va sadoqatini yuboradi. Jonim sherlar orasidadir; olov purkovchilar orasida yotaman—ular shunday odamlarki, tishlari nayza va oʻqlar, tillari oʻtkir qilichlardir. Osmonlar uzra yuksal, Otam! Ulugʻvorliging butun yer yuzini qoplasin!

Qadamlarim uchun toʻr yoyishdi; men ezilib qoldim. Ular oldimda chuqur qazishdi, biroq oʻzlari oʻsha chuqurga tushdilar. Yuragim mustahkamdir, Otam, yuragim mustahkamdir! Men kuylayman va sozlar chalaman. Uygʻon, ey shuhratim! Uygʻon, ey arfa va lira! Men tongni uygʻotaman. Men Seni xalqlar orasida ulugʻlayman, ey Hukmron Otam; men Seni ellar orasida kuylab maqtayman. Zero, Sening sodiq sevging osmonlarga yetadi, sadoqating bulutlarga qadar. Osmonlar uzra yuksal, Otam! Ulugʻvorliging butun yer yuzini qoplasin!