Ayeuna parantos aya citakanana

Yosua 17 FHB Father's Heart Bible™

RamaYesusRoh
15% off your first order →
Kitab

Warisan Manasye

Bagian Menase kaasup lima sadulur awewe anu nungtut, dumasar kana parentah Rama urang ka Musa, pusaka anu teu bisa ditarima ku bapana lantaran teu boga anak lalaki, sarta maranehna meunang eta. Turunan Yusup ngageuhgeuykeun yen bagianana leutik teuing; Yosua nitah maranehna muka leuweung sarta ulah sieun ku kareta perang beusi.

Pasal 17.

Ieu bagian anu kabagi ka kaom Manasye, putra cikal Yusup. Makir, putra cikal Manasye jeung karuhun Gilad, meunang tanah Gilad jeung Basan, sabab manehna jalma gagah perang. Putra-putra Manasye nu sejenna oge narima tanah numutkeun golonganana: Abiezer, Helek, Asriel, Sekem, Heper, jeung Semida. Ieu kabeh turunan lalaki Manasye bin Yusup, numutkeun golonganana. Ari Zelopehad — turunan Manasye ngaliwatan Makir, Gilad, jeung Heper — teu boga anak lalaki, ngan boga anak awewe: Mahla, Noa, Hogla, Milka, jeung Tirza. Maranehna daratang ka payuneun Imam Eleazar, Yosua bin Nun, jeung para pamingpin, pok ngomong, “Rama urang parantos miwarang Nabi Musa, supaya kami dibere warisan di antara dulur-dulur kami.” Nya kitu, luyu jeung timbalan Rama urang, Yosua masihan maranehna warisan di antara dulur-dulur bapana. Manasye meunang sapuluh bagian, lian ti tanah Gilad jeung Basan nu di peuntaseun Walungan Yordan, sabab anak-anak awewe Manasye narima warisan di antara anak-anak lalakina. Ari tanah Gilad mah jadi milik putra-putra Manasye nu sejenna. Wewengkon Manasye ngabujur ti Aser nepi ka Mikmetat, di beulah wetaneun Sekem; tuluy ka kidul nepi ka urang En-Tapuah. Tanah Tapuah teh milik Manasye, tapi kota Tapuah nu aya di wates Manasye mah jadi milik putra-putra Epraim. Wates eta turun ka Lebak Kana. Di beulah kiduleun lebak, aya sababaraha kota nu aya di tengah-tengah wewengkon Manasye tapi jadi milik Epraim; wates Manasye ngabujur di beulah kalereun lebak tuluy tungtungna nepi ka laut. Tanah Epraim aya di beulah kidul, tanah Manasye di beulah kaler, sarta laut jadi watesna. Di beulah kaler ngawates jeung Aser, di beulah wetan jeung Isakar. Di wewengkon Isakar jeung Aser, Manasye oge ngabogaan Bet-Sean jeung kampung-kampungna, Ibleam jeung kampung-kampungna, urang Dor jeung kampung-kampungna, urang En-Dor jeung kampung-kampungna, urang Taanak jeung kampung-kampungna, sarta urang Megido jeung kampung-kampungna — nya eta tilu daerah pasir eta. Tapi putra-putra Manasye teu bisa ngarebut kota-kota eta, sarta urang Kanaan tetep caricing di tanah eta. Sanggeus urang Israil beuki kuat, urang Kanaan teh dipaksa digawe rodi, tapi henteu diusir nepi ka beresih. Putra-putra Yusup naranya ka Yosua, “Naha kami ngan dibere hiji bagian jeung hiji warisan wungkul? Kami teh bangsa nu réa jumlahna, sabab Rama urang geus ngaberkahan kami nepi ka ayeuna.”

Waler Yosua ka maranehna, “Lamun enya maraneh réa, nya arunggah bae ka leuweung, terus bukbak tanah di dinya di wewengkon urang Perisi jeung urang Repaim, da tanah pasir Epraim mah heureut teuing pikeun maraneh.”

Ceuk putra-putra Yusup, “Tanah pasir teh teu cukup keur kami, sedengkeun unggal urang Kanaan nu di lebak boga kareta perang beusi — boh nu di Bet-Sean jeung kampung-kampungna, boh nu di Lebak Yisreel.”

Tuluy Saur Yosua ka turunan Yusup — nya eta Epraim jeung Manasye — “Maraneh teh réa jeung kacida kuatna. Maraneh moal ngan meunang hiji bagian bae, sabab tanah pasir oge bakal jadi milik maraneh. Memang eta teh leuweung, tapi ku maraneh bakal dibukbak, sarta wates-wates nu pangjauhna oge bakal jadi milik maraneh. Maraneh bakal ngusir urang Kanaan, sanajan kareta perangna beusi jeung maranehna karuat.”