Warisane Manasye
Pambagiane Manasye kalebu wanita sadulur lima kang, miturut dhawuhe Rama kita marang Musa, njaluk pusaka kang ora bisa ditampa bapakne marga ora duwe anak lanang, lan oleh. Turune Yusuf sambat bageane kesithiken; Yusak ngongkon dheweke mbabat alas lan aja wedi marang kreta wesi.
17 1Iki undhi kanggo taler Manasye, pembarepe Yusuf: Makhir, pembarepe Manasye lan bapakne Gilead, nampa tanah Gilead lan Basan, amarga dheweke iku wong prajurit. 2Anak-anake Manasye liyane uga padha nampa tanah manut gotrahe: Abiezer, Helek, Asriel, Sikhem, Hefer, lan Semida—yaiku turune lanang Manasye, anake Yusuf, manut gotrahe. 3Zelofehad—turune Manasye liwat Makhir, Gilead, lan Hefer—ora duwe anak lanang, mung anak wadon, yaiku: Mahla, Noah, Hogla, Milka, lan Tirza. 4Wong-wong wadon mau padha sowan ing ngarsane Imam Eleazar, Yusak anake Nun, sarta para pemimpin, ature: “Rama kita sampun dhawuh dhateng Nabi Musa, supados kawula sami kaparingan warisan ing antawisipun para sadherek kawula.” Mulane, manut dhawuhe Rama kita, Yusak banjur menehi warisan marang wong-wong wadon mau ing antarane sedulure bapakne. 5Taler Manasye nampa sepuluh panduman, kejaba tanah Gilead lan Basan kang ana ing sabrange Kali Yarden, 6amarga anak-anake wadon Manasye uga padha nampa warisan ing antarane anak-anake lanang. Dene tanah Gilead dadi duweke anak-anake Manasye liyane. 7Wewengkone Manasye mbleber saka Asyer tekan Mikhmetat, ing sisih wetane Sikhem; banjur ngidul tekan panggonane wong-wong En-Tapuah. 8Tanah Tapuah iku duweke Manasye, nanging kutha Tapuah ing tapel watese Manasye iku duweke anak-anake Efraim. 9Watese banjur mudhun tekan Jurang Kana. Ing sisih kidule jurang mau, kutha-kutha kang ana ing tengahe wewengkone Manasye iki dadi duweke Efraim; dene watese Manasye ana ing sisih lore jurang lan tumeka ing sagara. 10Tanahe Efraim ana ing sisih kidul, dene tanahe Manasye ing sisih lor, lan sagara dadi watese. Ing sisih lor tekan wewengkone Asyer, lan ing sisih wetan tekan Isakhar. 11Ing wewengkone Isakhar lan Asyer, Manasye uga nduweni Bet-Sean sadesa-desane, Ibleam sadesa-desane, wong-wong kang manggon ing Dor sadesa-desane, ing En-Dor sadesa-desane, ing Taanakh sadesa-desane, lan ing Megido sadesa-desane—yaiku telung dhaerah pagunungan. 12Nanging anak-anake Manasye ora bisa ngrebut kutha-kutha mau, mula wong Kanaan padha tetep manggon ing tanah kono. 13Bareng wong Israel wis saya kuwat, wong Kanaan mau banjur dipeksa kerja rodi, nanging ora diusir kabeh. 14Para anake Yusuf padha matur marang Yusak: “Kenging punapa kawula namung kaparingan undhi setunggal lan panduman setunggal minangka warisan? Kawula punika bangsa ingkang kathah cacahipun, awit Rama kita sampun mberkahi kawula ngantos sapriki.”
15Wangsulane Yusak marang wong-wong mau: “Yen kowe kabeh pancen akeh cacahe, munggaha menyang alas lan babadana tanah ana ing kono, ing wewengkone wong Feris lan wong Refaim, awit tanah pagunungane Efraim iku rupak banget tumrap kowe.”
16Ature anak-anake Yusuf: “Tanah pagunungan punika boten cekap kangge kawula sadaya, mangka sadaya tiyang Kanaan ing lebak sami gadhah kreta perang wesi—inggih punika ingkang wonten ing Bet-Sean sadesa-desanipun saha ingkang wonten ing Lebak Yisreel.”
17Yusak banjur kandha marang turune Yusuf—yaiku Efraim lan Manasye: “Kowe kabeh pancen akeh cacahe lan banget kuwate. Kowe ora mung bakal nduweni undhi siji wae, 18awit tanah pagunungan uga bakal dadi duwekmu. Senajan iku alas, nanging kowe bakal mbabad, lan tapel wates-watese kang adoh uga bakal dadi duwekmu. Kowe bakal ngusir wong Kanaan, senajan kreta perange wesi lan wong-wong mau padha kuwat.”