Yermia 42 FHB Father's Heart Bible™

42 ¹Tuluy kabeh para panglima tentara, bareng jeung Yohanan bin Kareah jeung Yezania bin Hosaya, katut sakabeh rahayat, ti nu panghandapna nepi ka nu pangluhurna, maranehna nyampeurkeun, ²tuluy unjukan ka Nabi Yermia, “Mugi kersa ngadangu panyuhun abdi sadaya: mugi ngadu'a ka Rama anjeun pikeun abdi sadaya, pikeun sakur nu nyesa ieu—reh abdi sadaya ngan kari saeutik ti nu tadina rea, sakumaha anu katingal ku anjeun, ³supaya Rama anjeun maparin terang ka abdi sadaya jalan nu kedah disorang sareng naon anu kedah dilampahkeun.”

⁴Waler Nabi Yermia ka aranjeunna, “Geus kadenge ku kuring. Kuring rek ngadu'a ka Rama aranjeun sakumaha panuhun aranjeun, sarta rek ngabejaan aranjeun sagala rupa anu diwalerkeun ku Rama aranjeun, moal aya nu disumputkeun.”

⁵Unjukna ka Yermia, “Mugi Rama urang jadi saksi anu sajati tur satia ngalawan abdi sadaya, upami abdi sadaya henteu ngalampahkeun sagala rupi anu diutuskeun ku Rama anjeun ka anjeun pikeun diwartoskeun ka abdi sadaya. ⁶Boh hade boh goreng, abdi sadaya baris ngesto kana timbalan Rama urang, anu ka Mantenna abdi sadaya ngutus anjeun, supaya abdi sadaya salamet ku sabab ngesto kana timbalan Rama urang.”

⁷Sanggeus sapuluh poe, turun dawuhan Rama urang ka Yermia. ⁸Tuluy Yermia nyaur Yohanan bin Kareah, sakabeh panglima anu marengan manehna, jeung sakabeh rahayat, ti nu panghandapna nepi ka nu pangluhurna,

⁹pok nyarios, “Kieu dawuhan Rama urang, Rama Israil, anu ka Mantenna aranjeun ngutus kuring pikeun ngahaturkeun panuhun aranjeun:

¹⁰Lamun maraneh enya-enya tetep cicing di ieu tanah, Kami rek ngadegkeun maraneh, lain ngaruntuhkeun; melak maraneh, lain ngarabut—sabab Kami kaduhung ku balai anu geus didatangkeun ku Kami ka maraneh.

¹¹Ulah sieun ku raja Babul anu ayeuna disieunan ku maraneh. Ulah sieun ku manehna, dawuhan Rama urang, sabab Kami nyarengan maraneh pikeun nyalametkeun jeung ngaleupaskeun maraneh ti leungeun manehna.

¹²Kami rek nganyaahan maraneh, nepi ka raja Babul oge bakal welas ka maraneh sarta ngidinan maraneh balik deui ka tanah maraneh.

¹³Tapi lamun maraneh ngomong, ‘Kami moal cicing di ieu tanah,’ teu ngesto kana timbalan Rama maraneh, ¹⁴bari ngomong, ‘Henteu, kami rek ka Mesir, di dinya kami moal nenjo perang, moal ngadenge sora tarompet, moal kalaparan ku roti, sarta rek matuh di dinya,’ ¹⁵ayeuna darengekeun dawuhan Rama urang, eh sesa urang Yuda. Kieu dawuhan Rama nu ngawasa sakabeh balad sawarga, Rama Israil: Lamun maraneh geus niat rek ka Mesir sarta rek matuh di dinya, ¹⁶pedang anu disieunan ku maraneh teh bakal nyusul maraneh di Mesir, kalaparan anu dipikahariwang ku maraneh bakal nuturkeun maraneh ka Mesir, sarta di dinya maraneh bakal paraeh. ¹⁷Sakabeh jalma anu geus nekad rek matuh di Mesir bakal paraeh ku pedang, kalaparan, jeung pagebug; moal aya nu hirup atawa luput tina balai anu didatangkeun ku Kami ka maranehna.

¹⁸Kieu dawuhan Rama nu ngawasa sakabeh balad sawarga, Rama Israil: Sakumaha bebendu jeung amarah Kami anu geus ditibankeun ka urang Yerusalem, kitu deui amarah Kami bakal ditibankeun ka maraneh waktu maraneh asup ka Mesir. Maraneh bakal jadi bahan panyapa, kagimiran, cacampah, jeung kaera, sarta moal nenjo deui ieu tempat.”

¹⁹“Rama urang parantos ngadawuh ka aranjeun, eh sesa urang Yuda: Ulah ka Mesir. Kedah terang enya-enya yen dinten ieu kuring parantos mepelingan aranjeun. ²⁰Aranjeun parantos nyasarkeun diri sorangan kalayan tohtohan nyawa aranjeun, sabab aranjeun ngutus kuring ka Rama aranjeun, bari ngomong, ‘Pangnedakeun abdi sadaya ka Rama urang; sagala rupi anu didawuhkeun ku Mantenna, wartoskeun ka abdi sadaya, tangtos bakal dilampahkeun.’ ²¹Dinten ieu kuring parantos ngawartosan aranjeun, tapi aranjeun henteu ngesto kana timbalan Rama aranjeun dina sagala perkara anu diutuskeun ka kuring pikeun diwartoskeun ka aranjeun. ²²Ku sabab eta kedah terang enya-enya: aranjeun bakal paraeh ku pedang, kalaparan, jeung pagebug di tempat anu dipikahoyong ku aranjeun pikeun matuh.”