Yeremia 42 FHB Father's Heart Bible™

42 ¹Banjur sakabehing panggedhening wadya-bala, karo Yohanan bin Kareah lan Yezanya bin Hosaya, sarta sakabehing rakyat, wiwit saka kang asor nganti kang luhur, padha nyedhaki, ²sarta matur marang Nabi Yeremia: “Mugi panjenengan karsaa miyarsakaken panyuwun kawula: panjenengan kula suwun ndongakaken kawula dhateng Rama panjenengan, inggih kangge sadaya tilaran punika—amargi kawula namung kantun sakedhik saking ingkang kathah, kados ingkang panjenengan pirsani, ³supados Rama panjenengan karsaa nedahaken dhateng kawula margi ingkang kedah kawula ambah saha prakawis ingkang kedah kawula tindakaken.”

⁴Wangsulane Nabi Yeremia marang wong-wong mau: “Aku wis krungu panyuwunmu. Aku bakal ndedonga marang Ramamu kaya panyuwunmu, sarta apa kang bakal diparingake dening Ramamu bakal dakkandhakake marang kowe kabeh, ora ana kang dakumpetake.”

⁵Wong-wong mau banjur matur marang Nabi Yeremia: “Mugi Rama kawula dadosa seksi ingkang leres saha setya tumrap kawula, manawi kawula boten nindakaken sadaya ingkang dipundhawuhaken dening Rama panjenengan lumantar panjenengan dhateng kawula. ⁶Sae punapa awon, kawula sami badhe mituhu dhateng swantenipun Rama kawula, ingkang dhateng ngarsanipun kawula aturi panjenengan sowan, supados kawula manggih kabegjan samangsa kawula mituhu dhateng swantenipun Rama kawula.”

⁷Sawuse sepuluh dina, pangandikane Rama kita rawuh marang Nabi Yeremia. ⁸Panjenengane banjur nimbali Yohanan bin Kareah lan sakabehing panggedhening wadya-bala kang ndherek dheweke, sarta sakabehing rakyat, wiwit saka kang asor nganti kang luhur,

⁹banjur ngandika: “Mangkene pangandikane Rama kita, Allahe Israel, kang kokkongkon aku sowan supaya ngaturake panyuwunmu marang Panjenengane:

¹⁰Manawa kowe kabeh temen-temen tetep manggon ing tanah iki, kowe bakal Dakbangun lan ora Dakrubuhake, kowe bakal Daktandur lan ora Dakbedhol—awit Aku gela marang bebaya kang wis Daktekakake marang kowe.

¹¹Aja wedi marang raja Babil kang saiki kokwedeni. Aja wedi marang dheweke, mangkono pangandikane Rama kita, awit Aku nunggil karo kowe, arep nylametake lan ngluwari kowe saka tangane.

¹²Aku bakal nduduhake welas asih marang kowe, satemah raja Babil bakal melasi kowe sarta nglilani kowe bali menyang tanahmu.

¹³Nanging manawa kowe padha ngucap, ‘Aku ora bakal manggon ing tanah iki,’ kanthi mbangkang marang swarane Ramamu, ¹⁴sarta ngucap, ‘Ora, aku bakal menyang tanah Mesir, ing kono aku ora bakal ndeleng paprangan, ora krungu swaraning kalasangka, lan ora bakal keluwen roti, sarta bakal manggon ing kono,’ ¹⁵mulane rungokna pangandikane Rama kita, he tilarane Yehuda. Mangkene pangandikane Rama, Gustine sakehing wadya-bala swarga, Ramane Israel: Manawa kowe kabeh nekad arep menyang tanah Mesir lan manggon ing kono, ¹⁶pedhang kang kokwedeni iku bakal nututi kowe ana ing tanah Mesir, lan pailan kang koksumelangake iku bakal ngoyak kowe nganti tekan tanah Mesir, sarta ana ing kono kowe bakal mati. ¹⁷Sakabehing wong kang nekad arep manggon ing tanah Mesir bakal mati dening pedhang, pailan lan pageblug; ora ana siji-sijia kang bakal slamet utawa oncat saka bebaya kang bakal Daktekakake marang wong-wong mau.

¹⁸Mangkene pangandikane Rama, Gustine sakehing wadya-bala swarga, Ramane Israel: Kayadene bebenduKu lan dukaKu kang wis Dakesokake marang wong Yerusalem, mangkono uga dukaKu bakal Dakesokake marang kowe samangsa kowe lumebu ing tanah Mesir. Kowe bakal dadi bebasan ipat-ipat, bab kang nggegirisi, pamoyok lan kanisthan, sarta ora bakal ndeleng panggonan iki maneh.”

¹⁹“Rama kita wis ngandika marang kowe, he tilarane Yehuda: Aja padha menyang tanah Mesir. Ngretia kanthi temenan, yen ing dina iki aku wis ngelingake kowe. ²⁰Kowe wis padha nasarake awakmu dhewe kanthi nyawamu minangka tanggungane, awit kowe wis padha kongkonan aku sowan marang Ramamu, kandhamu, ‘Dongakna aku marang Rama kita; apa kang dadi pangandikane, kandhakna marang aku, lan aku bakal padha nglakoni.’ ²¹Ing dina iki aku wis ngandhakake marang kowe, nanging kowe padha ora ngestokake swarane Ramamu, ing samubarang kang didhawuhake marang aku kanggo kokkandhani. ²²Mulane ngretia kanthi temenan, yen kowe bakal mati dening pedhang, pailan lan pageblug, ana ing panggonan kang kokkarepake kanggo pamanggonmu.”