يرمياه 42 FHB Father's Heart Bible™

42 ¹پوءِ لشڪرن جا سڀ سردار، ڪاريح جي پٽ يوحنان ۽ هوشعياه جي پٽ يزنياه سان گڏ، ۽ ننڍي کان وڏي تائين سڀ ماڻهو ويجهو آيا، ²يرمياه نبيءَ کي چيائون تہ ”مهرباني ڪري اسان جو عرض ٻڌ: اسان لاءِ ۽ هن سڄي باقي بچيل ٽوليءَ لاءِ تنهنجي پيءُ وٽ دعا ڪر— ڇاڪاڻ تہ جيئن تون ڏسين ٿو، اسين گهڻن مان رڳو ٿورا رهجي ويا آهيون، ³تہ تنهنجو پيءُ اسان کي اهو رستو ڏيکاري جنهن تي اسان کي هلڻ گھرجي، ۽ اهو ڪم ٻڌائي جيڪو اسان کي ڪرڻ گھرجي.“

⁴يرمياه نبيءَ کين چيو تہ ”مون اوهان جي ڳالهه ٻڌي. جيئن اوهان گھريو آهي تيئن آءٌ اوهان جي پيءُ وٽ دعا ڪندس، ۽ اوهان جو پيءُ جيڪو بہ جواب ڏيندو سو سڀ اوهان کي ٻڌائيندس، ڪجھ بہ نہ لڪائيندس.“

⁵يرمياه کي چيائون تہ ”جيڪڏهن اسين اهو سڀ ڪجھ نہ ڪريون جيڪو تنهنجو پيءُ تو کي اسان ڏانهن ٻڌائڻ لاءِ موڪلي، تہ اسان جو پيءُ اسان جي خلاف سچو ۽ وفادار شاهد ٿئي. ⁶ڀلو هجي يا برو، اسين پنهنجي پيءُ جي آواز جي فرمانبرداري ڪنداسين، جنهن ڏانهن اسان تو کي موڪليو آهي، تہ جڏهن اسين اسان جي پيءُ جي آواز جي فرمانبرداري ڪريون تڏهن اسان جو ڀلو ٿئي.“

⁷ڏهن ڏينهن جي پڄاڻيءَ تي يرمياه ڏانهن اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو. ⁸پوءِ ڪاريح جي پٽ يوحنان کي، ساڻس گڏ سڀني سردارن کي ۽ ننڍي کان وڏي تائين سڀني ماڻهن کي سڏي،

⁹چيائين تہ ”اسان جو پيءُ، اسرائيل جو پيءُ، ائين ٿو فرمائي، جنهن ڏانهن اوهان مون کي پنهنجو عرض اڳيان رکڻ لاءِ موڪليو هو:

¹⁰جيڪڏهن اوهين سچ پچ هن ملڪ ۾ رهندا، تہ آءٌ اوهان کي اڏيندس، ڊاهيندس نہ؛ پوکيندس، پٽيندس نہ— ڇاڪاڻ تہ جيڪا آفت مون اوهان تي آندي هئي، انهيءَ تي مون کي پڇتائو آهي.

¹¹بابل جي بادشاهه کان نہ ڊڄو، جنهن کان اوهين هاڻي ڊڄو ٿا. هن کان نہ ڊڄو، اسان جو پيءُ ٿو فرمائي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ اوهان سان گڏ آهيان، تہ جيئن اوهان کي بچايان ۽ سندس هٿ مان ڇڏايان.

¹²آءٌ اوهان تي رحم ڪندس، تہ جيئن بابل جو بادشاهه بہ اوهان تي رحم ڪري ۽ اوهان کي اوهان جي ملڪ ڏانهن موٽڻ ڏئي.

¹³پر جيڪڏهن اوهين پنهنجي پيءُ جي آواز کي نہ مڃي چئو تہ ’اسين هن ملڪ ۾ نہ رهنداسين،‘ ¹⁴يعني چئو تہ ’نہ، اسين مصر ۾ هليا وينداسين، جتي نڪو جنگ ڏسنداسين، نڪي توتاريءَ جو آواز ٻڌنداسين، نڪي ماني لاءِ بکايل ٿينداسين، ۽ اتي ئي رهنداسين،‘ ¹⁵تڏهن اي يهوداه جي باقي بچيل ماڻهؤ، اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو. آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، اسرائيل جو پيءُ ائين ٿو فرمائي: جيڪڏهن اوهان مصر ۾ وڃي رهڻ جو پڪو ارادو ڪيو آهي، ¹⁶تہ جنهن تلوار کان اوهين ڊڄو ٿا سا اوهان کي مصر ۾ پڪڙيندي، جنهن ڏڪار جو اوهان کي خوف آهي سو مصر ۾ اوهان جي پٺيان ايندو، ۽ اتي اوهين مرندا. ¹⁷جيڪي بہ مصر ۾ وڃي رهڻ جو پڪو ارادو ڪري ويٺا آهن سي سڀ تلوار، ڏڪار ۽ وبا سان مرندا؛ جيڪا آفت آءٌ مٿن آڻيندس انهيءَ کان ڪو بہ بچي نہ سگھندو نڪي ڀڄي نڪري سگھندو.

¹⁸آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، اسرائيل جو پيءُ ائين ٿو فرمائي تہ جيئن منهنجي ڪاوڙ ۽ غضب يروشلم جي رهاڪن تي نازل ٿيا، تيئن جڏهن اوهين مصر ۾ داخل ٿيندا تڏهن منهنجو غضب اوهان تي نازل ٿيندو. اوهين لعنت، دهشت، ٺٺولي ۽ رسوائيءَ جو نشانو بڻجي ويندا، ۽ هن جڳهه کي وري ڪڏهن بہ نہ ڏسندا.“

¹⁹”اسان جي پيءُ اوهان سان، اي يهوداه جي باقي بچيل ماڻهؤ، ڳالهايو آهي: مصر ڏانهن نہ وڃو. پڪ سان ڄاڻو تہ مون اڄ اوهان کي خبردار ڪيو آهي. ²⁰اوهان پنهنجي جانن جي قيمت تي پاڻ کي ٺڳيو آهي، ڇاڪاڻ تہ اوهان مون کي پنهنجي پيءُ ڏانهن موڪليو ۽ چيو تہ ’اسان لاءِ اسان جي پيءُ وٽ دعا ڪر؛ جيڪي بہ هو چوي سو اسان کي ٻڌاءِ تہ اسين اهو ڪنداسين.‘ ²¹اڄ مون اوهان کي ٻڌايو، پر جيڪي ڪجھ ٻڌائڻ لاءِ هن مون کي موڪليو هو، انهيءَ مان ڪنهن ڳالهه ۾ بہ اوهان پنهنجي پيءُ جي آواز جي فرمانبرداري نہ ڪئي آهي. ²²تنهنڪري چڱيءَ طرح ڄاڻي ڇڏيو تہ جنهن جڳهه تي اوهين وڃي رهڻ گھرو ٿا اتي تلوار، ڏڪار ۽ وبا سان مرندا.“