Dikuatkeun ku Sih Kurnia pikeun Tabah

Paulus nitah Timoteus nyokot kakuatanana tina kurnia sarta nurunkeun pangajaran ka jalma-jalma satia anu bisa ngajar batur. Prajurit, olahragawan, patani — unggal gambaran ngeunaan tahan dina kasusah. Pasea ngeunaan kecap-kecap teu aya gunana; lereskeun kalawan lemah lembut, sabab Rama urang bisa maparin tobat.

Pasal 2.

Ku sabab kitu, anaking, kuatkeun diri ku sih kurnia anu aya dina Kristus Yesus. Jeung naon anu geus didenge ku hidep ti kuring di hareupeun loba saksi, pasrahkeun ka jalma-jalma anu satia anu bisa ngajar ka batur deui. Pek milu nandangan kasangsaraan, ibarat prajurit anu hade ti Kristus Yesus. Taya prajurit anu keur tugas kalibet dina urusan jalma biasa; manehna hayang nyenangkeun komandan anu geus narima manehna jadi prajurit. Jeung hiji atlit moal dibere makuta lamun teu tanding nurutkeun aturan. Patani anu getol digawe sakuduna jadi nu pangheulana narima bagian tina hasil panen. Pikir-pikir naon anu diomongkeun ku kuring, sabab Gusti bakal maparin pangarti ka hidep dina sagala hal.

Sing inget ka Yesus Kristus, anu geus gugah tina maot, turunan Daud, sakumaha anu diwartakeun dina Injil kuring, anu ku lantaran eta kuring nandangan kasangsaraan, dirante ibarat penjahat. Tapi pangandika Rama urang mah henteu dirante! Ku sabab kitu kuring tabah dina sagala perkara demi jalma-jalma anu dipilih, sangkan maranehna oge meunang kasalametan dina Kristus Yesus, kalawan kamulyaan langgeng. Ieu ucapan teh bisa dipercaya: Lamun urang geus maot jeung Anjeunna, urang oge bakal hirup jeung Anjeunna; lamun urang tabah, urang oge bakal marentah jeung Anjeunna; lamun urang nampik Anjeunna, Anjeunna oge bakal nampik urang; lamun urang teu satia, Anjeunna tetep satia, sabab Anjeunna teu bisa nampik salira-Na sorangan.

Pagawe anu Kamanah ku Rama

Ingetkeun maranehna kana hal-hal ieu, jeung peringetan maranehna di payuneun Rama urang supaya ulah paselisih ngeunaan kecap-kecap—taya gunana, jeung ngaruksak jalma anu ngadengekeun.

Usahakeun sing daria sangkan hidep bisa nyanghareupkeun diri ka Rama urang minangka jalma anu kamanah, pagawe anu teu era, anu bener dina ngagunakeun pangandika anu sajati. Tapi singkahan omongan kosong anu teu kaancikan ku rasa sieun ka Allah; eta mawa jalma beuki jauh kana kajahatan, jeung omonganana bakal nerekab ibarat kangker. Di antara maranehna aya Himeneus jeung Piletus, anu geus nyimpang tina bebeneran, ngaku yen pihudangeun teh geus kajadian, jeung ngaruksak kapercayaan sawatara jalma. Sanajan kitu dadasar anu kuat ti Rama urang tetep ngadeg, dieusi cap: “Mantenna uninga saha-saha anu jaradi kagungana-Na,” jeung “Sing saha anu nyebut jenengan Mantenna kudu ngajauhan kajahatan.”

Di jero imah anu gede aya parabot anu lain ngan tina emas jeung perak, tapi oge tina kai jeung taneuh—aya anu pikeun pamake anu mulya, aya anu pikeun pamake anu hina. Ku sabab kitu lamun aya jalma anu ngaberesihan diri tina hal-hal eta, manehna jadi parabot anu mulya: suci, mangpaat pikeun Gusti, sadia pikeun unggal pagawean anu hade.

Jauhan kahayang-kahayang anu ngora; udag kaadilan, kapercayaan, kanyaah, jeung katengtreman jeung jalma-jalma anu sasambat ka Gusti kalawan hate anu beresih. Ulah milu dina paraseaan anu bodo jeung teu puguh; hidep nyaho yen eta ngalahirkeun pacekcokan. Abdi Gusti teu meunang resep paselisih, tapi kudu lemah lembut ka sarerea, bisa ngajar, sabar waktu disakitan. Kalawan lemah lembut mepelingan jalma-jalma anu ngalawan ka manehna. Sugan bae Rama urang maparin tarobat ka maranehna sangkan terang kana bebeneran, jeung maranehna bisa eling deui, leupas tina jiret Iblis anu geus nahan maranehna jadi tawanan pikeun ngalakonan kahayangna.