Dikiyatake dening Sih-Rahmat supaya Bisa Tahan

Paulus ngandhani Timotius supaya njupuk kekuwatan saka sih-rahmat lan nerusaké piwulang marang wong-wong setya sing bisa mulang wong liya. Prajurit, atlit, petani — saben gambaran iku bab tahan ing sajroning abot. Padudon bab tembung iku tanpa guna; mbenerna kanthi alus, amarga bokmenawa Rama kita maringi mratobat.

Pasal 2.

Mulane, anakku, golekana kakuwatanmu saka sih-rahmat kang ana ing Kristus Yesus. Lan apa kang wis kokrungu saka aku ing ngarepe seksi akeh, pasrahna marang wong-wong kang setya, kang bisa mulang marang wong liya uga. Tanggungen panandhangmu kaya prajurit kang becik saka Kristus Yesus. Ora ana prajurit kang lagi tugas kejiret ing urusane wong-wong sipil—dheweke kepengin gawe senenge wong kang nglebokake dheweke dadi prajurit. Lan wong kang lomba olahraga ora bakal dikalungi makutha, kajaba yen dheweke lomba manut angger-anggere. Wong tani kang nyambut gawe kanthi mempeng iku kang kudu dhisik dhewe nampa panduman saka pametune. Gagasna apa kang dakkandhakake, awit Gusti bakal maringi kowe pangerten ing samubarang.

Elinga marang Gusti Yesus Kristus, kang wis wungu saka ing antarane wong mati, tedhake Dawud, kaya kang kawartakake ing injilku, kang marga saka iku aku nandhang sangsara, dirante kaya wong kang nindakake kadurjanan. Nanging pangandikane Rama kita ora dirante! Mulane aku tahan ing samubarang kabeh marga saka wong-wong pilihan, supaya wong-wong mau uga bisa oleh karahayon kang ana ing Kristus Yesus, kanthi kamulyan langgeng. Pituturan iki kena digugu: Yen kita wis mati bareng karo Panjenengane, kita uga bakal urip bareng karo Panjenengane; yen kita tahan, kita uga bakal ngreh bareng karo Panjenengane; yen kita nyelaki Panjenengane, Panjenengane uga bakal nyelaki kita; yen kita ora setya, Panjenengane tetep setya, awit Panjenengane ora bisa nyelaki sarirane piyambak.

Pegawe kang Dibenerake dening Rama kita

Elingna wong-wong mau marang prakara iki, lan paringana pepeling ana ing ngarsane Rama kita, supaya aja padha regejegan bab tembung—ora ana gunane, lan ngrusak wong-wong kang padha ngrungokake.

Mempenga anggonmu nyaosake awakmu dhewe marang Rama kita minangka wong kang wis dibenerake, pegawe kang ora kisinan, kang bener anggone ngasta pangandika kang sejati. Nanging edohana omong kosong kang ora ngibadah; iku njalari wong saya mendhem ing piala, lan omongane bakal nular kaya borok kang mbrabak. Ing antarane wong-wong mau ana Himeneus lan Filetus, kang wis padha nyimpang saka kayekten, kanthi ngakoni yen patangen iku wis kelakon, lan padha ngrusak pracayane wong sawatara. Ewadene dhasar kang santosa saka Rama kita iku lestari jejeg, kanthi ciri: “Panjenengane nguningani sapa kang dadi kagungane,” lan “Saben wong kang nyebut asmane Panjenengane kudu ngedohi piala.”

Ing omah gedhe iku ora mung ana wadhah saka emas lan salaka, nanging uga saka kayu lan lempung—ana kang kanggo kaurmatan, ana kang kanggo kanisthan. Mulane yen ana wong kang nyuceni awake dhewe saka prakara-prakara iku, dheweke dadi wadhah kang kinurmatan: suci, migunani kanggo Sang Guru, siyaga kanggo saben pagawean kang becik.

Ngedohana pepenginane wong enom; udinen kabeneran, pracaya, katresnan, lan tentrem rem karo wong-wong kang nyebut asmane Gusti kalawan ati kang resik. Aja nyampuri prakara padudon kang gemblung lan tanpa pangerten; kowe wis ngerti yen iku njalari regejegan. Abdine Gusti ora kena seneng padudon, nanging kudu sareh marang kabeh wong, bisa mulang, sabar yen dipilara, kanthi alus mbenerake wong-wong kang nglawan. Bokmanawa Rama kita bakal maringi wong-wong mau pamratobat supaya padha nyumurupi kayekten, lan padha bisa eling maneh, uwal saka jiret Iblis kang wis nawan wong-wong mau supaya nglakoni karepe.