Dibawa Naek ka Pirdaus

Didesek pikeun ngabuktikeun dirina, Paulus nyaritakeun hiji jalma anu dirawu ka firdaus, tuluy nolak ngamangpaatkeun eta. Cucuk teh tetep aya sanggeus tilu kali dipenta; jawabanana sih kurnia, lain dicabut. Anjeunna teu hayang naon-naon kagungan maranehna, ngan maranehna sorangan, sarta sieun manggihan dosa anu can ditobatan lamun anjeunna sumping.

Pasal 12.

Sim kuring kudu terus ngagulkeun diri — sanajan taya mangpaatna — tapi rék nerus kana tetingalan jeung wahyu ti Gusti. Opat belas taun ka tukang, aya hiji jalma nu ngahiji jeung Kristus — sim kuring wawuh ka manéhna — anu dibawa naek ka sawarga nu katilu. Boh dina raga boh di luar raga, sim kuring teu bisa nyebutkeun; Rama urang nu uninga. ^a Jeung sim kuring nyaho ka jalma ieu — boh dina raga boh di luar raga, sim kuring teu nyaho; Rama urang nu uninga. dibawa naek ka Pirdaus sarta ngadéngé kekecapan nu teu bisa diucapkeun, hal-hal nu teu meunang dicaritakeun ku saha baé.

Ngeunaan jalma ieu sim kuring rék ngagulkeun, tapi sim kuring moal ngagulkeun diri sorangan, kajaba dina kalemahan. Lamun sim kuring hayang ngagulkeun diri, moal jadi jalma gejul, sabab nu diomongkeun téh bener. Tapi sim kuring nahan maneh, supaya ulah aya nu meunteun sim kuring leuwih ti nu katangén atawa nu kadéngé ti sim kuring, jeung lantaran wahyu-wahyu éta kacida ahéngna, nya éta pisan, supaya sim kuring ulah jadi adigung, sim kuring dibéré cucuk dina daging, nya éta utusan Sétan pikeun nyiksa sim kuring — supaya sim kuring ulah jadi adigung. Tilu kali sim kuring neneda ka Gusti ngeunaan ieu, supaya éta nyingkah ti sim kuring.

Tapi saur Anjeunna ka sim kuring, “Sih kurnia Kami geus cukup pikeun maneh, sabab kakawasaan Kami jadi sampurna dina kalemahan.” Ku sabab éta sim kuring bakal leuwih bungah ngagulkeun kalemahan, supaya kakawasaan Kristus cicing dina sim kuring.

Ku sabab éta sim kuring narima kalemahan, panghina, kasusahan, panganiayaan, jeung karerepet demi Kristus. Sabab waktu sim kuring lemah, harita pisan sim kuring kuat.

Manah Rama pikeun Garéja

Sim kuring geus jadi gejul — aranjeun nu maksa. Sabenerna sim kuring téh kuduna dipuji ku aranjeun, sabab sim kuring henteu éléh saeutik-eutik acan ku para rasul nu disebut rasul linuhung, sanajan sim kuring téh taya hartina. Tanda-tanda rasul sajati geus dilakukeun di antara aranjeun kalawan sagala kasabaran: tanda-tanda, kaahéngan, jeung mujijat. Dina hal naon aranjeun leuwih goréng nasibna ti batan garéja-garéja séjénna — iwal ti sim kuring henteu ngabeungbeuratan aranjeun? Hampura sim kuring dina kasalahan ieu!

Tengetkeun, ieu téh kali katilu sim kuring sadia datang ka aranjeun, jeung sim kuring moal ngabeungbeuratan aranjeun — sim kuring lain hayangeun harta aranjeun, tapi hayang ka aranjeun. Anak teu kudu nabung keur kolotna, tapi kolot keur anak-anakna. Kalawan bungah pisan sim kuring rék ngorbankeun sagala rupa, jeung dikorbankeun, keur jiwa aranjeun — mikaasih aranjeun leuwih gedé, naha sim kuring kudu kurang dipikaasih? Sing enya kitu — sim kuring henteu ngabeungbeuratan aranjeun. Tapi — cenah — lantaran licik, sim kuring geus nyerek aranjeun ku tipu daya. Naha sim kuring kungsi meres aranjeun ngaliwatan salah saurang ti nu diutus ku sim kuring ka aranjeun? Sim kuring ngadesek Titus sangkan indit, jeung ngutus dulur urang babarengan jeung manéhna. Naha Titus meres aranjeun? Lain kami leumpang nurutkeun roh nu sarua, dina tapak-lacak nu sarua?

Naha aranjeun nyangka yén ti tadi kami téh keur ngabéla diri ka aranjeun? Kami nyarios dina Kristus, di payuneun Rama urang — sagala rupana, dulur-dulur nu dipikanyaah, pikeun ngadegkeun aranjeun. Sim kuring sieun, waktu sim kuring datang, bakal manggihan aranjeun henteu sakumaha nu dipikahayang, jeung aranjeun manggihan sim kuring henteu sakumaha nu dipikahayang ku aranjeun — bakal aya pacéngkadan, sirik, amarah nu ngagudag, kapentingan sorangan, pitenah, upat, kaadigungan, jeung kaributan. Sim kuring sieun, waktu sim kuring datang deui, Allah, Rama abdi, bakal ngarendahkeun sim kuring di hareupeun aranjeun, jeung sim kuring bakal prihatin ku loba jalma nu geus baroga dosa ti heula sarta henteu tarobat tina kacemaran, dosa jinah, jeung hawa napsu nu geus dilampahkeun ku maranéhna.