Αρπαγμένος στον Παράδεισο
Πιεσμένος να αποδείξει ποιος είναι, ο Παύλος μιλά για έναν άνθρωπο που αρπάχτηκε στον παράδεισο, κι έπειτα αρνείται να το εκμεταλλευτεί. Το αγκάθι έμεινε ύστερα από τρεις παρακλήσεις· η απάντηση ήταν χάρη, όχι απαλλαγή. Δεν θέλει τίποτε από όσα έχουν, μόνο τους ίδιους, και τρέμει μήπως βρει αμαρτία χωρίς μετάνοια όταν φτάσει.
12 1Πρέπει να συνεχίσω να καυχιέμαι — αν και δεν ωφελεί σε τίποτε — θα προχωρήσω όμως σε οράματα και αποκαλύψεις του Κυρίου. 2Πριν από δεκατέσσερα χρόνια, ένας άνθρωπος που ανήκει στον Χριστό — τον γνωρίζω — αρπάχτηκε ως τον τρίτο ουρανό. Αν ήταν μέσα στο σώμα ή έξω απ’ αυτό, δεν μπορώ να πω· ο Πατέρας μας το ξέρει. a a v2 Στην αρχαία ιουδαϊκή σκέψη, «ο τρίτος ουρανός» ήταν ο ανώτατος πνευματικός χώρος — η άμεση παρουσία του Θεού. 3Και γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο — αν μέσα στο σώμα ή έξω από το σώμα, δεν ξέρω· ο Πατέρας μας το ξέρει — 4αρπάχτηκε στον παράδεισο και άκουσε ανέκφραστα λόγια, πράγματα που σε κανέναν δεν επιτρέπεται να τα πει.
5Γι’ αυτόν τον άνθρωπο θα καυχηθώ, για τον εαυτό μου όμως δεν θα καυχηθώ, παρά μόνο για τις αδυναμίες μου. 6Αν ήθελα να καυχηθώ, δεν θα ήμουν ανόητος, αφού θα έλεγα την αλήθεια. Συγκρατούμαι όμως, για να μη με θεωρήσει κανείς ανώτερο απ’ ό,τι βλέπει σ’ εμένα ή ακούει από μένα, 7και επειδή αυτές οι αποκαλύψεις ήταν τόσο εξαιρετικές, γι’ αυτό, για να μην υπερηφανευτώ, μου δόθηκε ένα αγκάθι στο σώμα μου, ένας αγγελιαφόρος του Σατανά για να με βασανίζει — για να μην υπερηφανευτώ. 8Τρεις φορές παρακάλεσα τον Κύριο γι’ αυτό, να φύγει από μένα.
9Εκείνος όμως μου είπε: «Σου αρκεί η χάρη μου, γιατί η δύναμή μου φανερώνεται ολοκληρωμένη μέσα στην αδυναμία». Γι’ αυτό με χαρά θα καυχηθώ ακόμη περισσότερο για τις αδυναμίες μου, για να κατοικήσει μέσα μου η δύναμη του Χριστού.
10Γι’ αυτό ευχαριστιέμαι με τις αδυναμίες, τις προσβολές, τις κακουχίες, τους διωγμούς και τις δυσκολίες για χάρη του Χριστού. Γιατί όταν είμαι αδύναμος, τότε είμαι δυνατός.
Η καρδιά ενός πατέρα για την Εκκλησία
11Έγινα ανόητος — εσείς με αναγκάσατε. Γιατί εσείς έπρεπε να με είχατε επαινέσει, αφού σε τίποτε δεν υστέρησα από τους λεγόμενους υπερ-αποστόλους, αν και δεν είμαι τίποτε. 12Τα σημάδια του αληθινού αποστόλου έγιναν ανάμεσά σας με κάθε υπομονή: σημεία, θαύματα και δυναμικά έργα. 13Σε τι σταθήκατε κατώτεροι από τις υπόλοιπες εκκλησίες — παρά μόνο στο ότι εγώ δεν σας επιβάρυνα; Συγχωρήστε μου αυτό το αδίκημα!
14Να, αυτή είναι η τρίτη φορά που είμαι έτοιμος να έρθω σ’ εσάς, και δεν θα σας επιβαρύνω — δεν θέλω τα δικά σας, αλλά εσάς. Δεν οφείλουν τα παιδιά να αποταμιεύουν για τους γονείς, αλλά οι γονείς για τα παιδιά. 15Εγώ με μεγάλη χαρά θα ξοδέψω και θα ξοδευτώ ολόκληρος για τις ψυχές σας — αν σας αγαπώ περισσότερο, αγαπιέμαι λιγότερο; 16Ας είναι — εγώ δεν σας επιβάρυνα. Επειδή όμως είμαι πανούργος, σας έπιασα με δόλο. 17Μήπως σας εκμεταλλεύτηκα μέσω κάποιου απ’ αυτούς που σας έστειλα; 18Παρακάλεσα τον Τίτο να έρθει και έστειλα μαζί του τον αδελφό. Μήπως σας εκμεταλλεύτηκε ο Τίτος; Δεν φερθήκαμε με το ίδιο πνεύμα, στα ίδια βήματα;
19Νομίζετε ότι όλον αυτόν τον καιρό απολογούμαστε σ’ εσάς; Μιλάμε μέσα στον Χριστό μπροστά στον Πατέρα μας — και όλα αυτά, αγαπητοί, για το χτίσιμό σας. 20Φοβάμαι μήπως, όταν έρθω, δεν σας βρω όπως θέλω, και εσείς δεν με βρείτε όπως θέλετε — μήπως υπάρχουν φιλονικίες, ζήλια, ξεσπάσματα θυμού, εγωιστικές φιλοδοξίες, συκοφαντίες, κουτσομπολιά, αλαζονείες και αταξίες. 21Φοβάμαι μήπως, όταν έρθω ξανά, με ταπεινώσει ο Πατέρας μου μπροστά σας, και θα θρηνήσω για πολλούς που αμάρτησαν πρωτύτερα και δεν μετανόησαν για την ακαθαρσία, την πορνεία και την ασέλγεια που έκαναν.
