دوېم کورنتيان 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹زۀ بايد فخر کول جارى وساتم — اګرچې پکښې هيڅ فائده نشته — خو بيا به هم د مالِک رويا ګانو او الهاماتو ته راشم. ²څوارلس کاله مخکښې، په مسيح کښې يو سړے — زۀ هغه پېژنم — دريم آسمان ته پورته کړے شو. دا په بدن کښې وو کۀ د بدن نه بهر، زۀ نۀ شم وئيلے. زمونږ پلار ته معلوم دى. ^a a v2 د پخوانيو يهوديانو په سوچ کښې، ”دريم آسمان“ تر ټولو لوئ روحانى عالم وو — د خُدائ پاک سمدستى حضور. ³او زۀ دا سړے پېژنم — دا په بدن کښې وو کۀ د بدن نه بهر، زۀ نۀ پوهېږم. زمونږ پلار ته معلوم دى. ⁴جنت ته پورته کړے شو او داسې خبرې يې واورېدې چې د وئيلو نۀ دى، داسې شيان چې هيچا له اِجازت نشته چې ووايَى.

⁵زۀ به د دې سړى په حقله فخر کوم، خو د ځان په حقله به فخر نۀ کوم، سوا د خپلو کمزورتياؤ نه. ⁶کۀ ما غوښتل چې فخر وکړم، نو زۀ به احمق نۀ وم، ځکه چې زۀ به رښتيا وايم. خو زۀ ځان ساتم، دې دپاره چې هيڅوک زما د بائد نه زيات قدر رانۀ کړى، د هغه څۀ نه چې هغه په ما کښې ويني يا زما نه اورى، ⁷او ځکه چې دا الهامات دومره غېر معمولى وُو، نو له دې کبله، دې دپاره چې زۀ مغرور نۀ شم، ما له زما په جسم کښې يو کانټے راکړے شو، د شيطان يو قاصد چې ما ازار کړى — دې دپاره چې زۀ مغرور نۀ شم. ⁸درے وارى مې د دې په حقله له مالِک سره عاجزى وکړه چې دا ما نه لرې شى.

⁹خو هغۀ راته وفرمائيل چې، ”زما فضل ستا دپاره بس دے، ځکه چې زما قُدرت په کمزورۍ کښې مکمل کيږى.“ نو زۀ به په خوشحالۍ سره په خپلو کمزورتياؤ کښې لا زيات فخر کوم، دې دپاره چې د مسيح قُدرت په ما باندې قائم وى.

¹⁰نو زۀ د مسيح د خاطرې په کمزورتياؤ، سپکاوو، سختيو، تکليفونو او مصيبتونو کښې راضى يم. ځکه چې کله زۀ کمزورے يم، نو هله زۀ طاقتور يم.

د کليسا دپاره د پلار زړۀ

¹¹زۀ احمق شوے يم — تاسو زۀ دې ته مجبور کړم. ځکه چې تاسو له بايد زما تعريف کړے وَئ، ځکه چې زۀ د هغو په نسبت چې ځان ته ”لوئ رسولان“ وائى، په هيڅ شان کښې کم نۀ وم، اګرچې زۀ هيڅ نۀ يم. ¹²د يو رښتينى رسول نښانې ستاسو په مينځ کښې په پوره صبر سره وښوولې شوې: نښانې، معجزې او قُدرت ناک کارونه. ¹³تاسو د نورو کليساؤ نه څنګه کم وَئ — سوا د دې نه چې ما تاسو ته بوج درنۀ کړو؟ دا زما ګناه معاف کړئ!

¹⁴ګورئ، دا دريم وار دے چې زۀ تاسو ته راتلو له تيار يم، او زۀ به تاسو ته بوج درنۀ کړم — زۀ ستاسو مال نۀ غواړم، بلکې تاسو غواړم. بچو له نۀ ښايى چې د خپلو مور پلار دپاره جمع کړى، بلکې مور پلار له د خپلو بچو دپاره. ¹⁵زۀ به په ډېرې خوشحالۍ سره ستاسو د ساه ګانو دپاره خرچ کوم او ځان به قربانوم — کۀ زۀ تاسو سره زياته مينه کوم، نو آيا زۀ به کمه مينه راسره کيږى؟ ¹⁶دا دې داسې وى — ما تاسو ته بوج درنۀ کړو. خو ځکه چې زۀ چالاک يم، نو ما تاسو په دوکه راګېر کړئ. ¹⁷آيا ما د هغو چا په وسيله چې تاسو ته مې لېږلى وُو، ستاسو نه څۀ فائده اخستې وه؟ ¹⁸ما تيطُس ته زور ورکړو چې لاړ شى او ورسره مې هغه ورور ولېږلو. آيا تيطُس ستاسو نه فائده واخسته؟ آيا مونږ په يو روح سره، په هم هغه قدمونو کښې نۀ وو ګرځېدلى؟

¹⁹آيا تاسو دا سوچ کوئ چې مونږ تر اوسه پورې ستاسو مخې کښې د خپل ځان صفائى پېش کوو؟ مونږ د زمونږ پلار په حضور کښې په مسيح کښې وايُو — دا ټول، اے ګرانو، ستاسو د جوړولو دپاره دى. ²⁰زۀ ويريږم چې کله زۀ راشم، نو تاسو به هغه شان ونۀ مومم لکه چې زۀ غواړم، او تاسو به زۀ هغه شان ونۀ مومئ لکه چې تاسو غواړئ — چې شخړه، حسد، د غصې اور، خودغرضى، بدنامى، غيبت، غرور او بې نظمى به وى. ²¹زۀ ويريږم چې کله زۀ بيا راشم، نو زما پلار به ما ستاسو مخې کښې ذليل کړى، او زۀ به په ډېرو هغو خلقو غمژن شم چې مخکښې يې ګناه کړې وه او د هغې ناپاکۍ، زناکارۍ او شهوت نه چې هغوئ کول، نۀ دى اوړېدلى.