دوم قرنتیان 12

12 ¹ناچارم به فخر ادامه دهم—هرچند سودی در آن نیست—با این حال به رؤیاها و مکاشفه‌های خداوند می‌پردازم. ²چهارده سال پیش، مردی در مسیح—او را می‌شناسم—به آسمانِ سوم ربوده شد. آیا در بدن بود یا بیرون از آن، نمی‌توانم بگویم؛ پدر ما می‌داند. ^a a v2 در اندیشهٔ یهودیِ باستان، «آسمانِ سوم» عالی‌ترین قلمروِ روحانی بود — حضورِ بی‌واسطهٔ خدا. ³و این مرد را می‌شناسم—آیا در بدن بود یا بیرون از بدن، نمی‌دانم؛ پدر ما می‌داند. ⁴به بهشت برین ربوده شد و سخنانی وصف‌ناپذیر شنید، چیزهایی که هیچ‌کس اجازهٔ بازگفتنشان را ندارد.

⁵به این مرد فخر خواهم کرد، اما به خودم فخر نخواهم کرد، مگر به ضعف‌هایم. ⁶اگر می‌خواستم فخر کنم، نادان نمی‌بودم، زیرا حقیقت را می‌گفتم. اما خودداری می‌کنم، تا کسی بیش از آنچه در من می‌بیند یا از من می‌شنود، برایم ارزش قائل نشود، ⁷و از آنجا که این مکاشفه‌ها چنان فوق‌العاده بود، بنابراین، تا مبادا مغرور شوم، خاری در جسمم به من داده شد، فرستاده‌ای از شیطان تا مرا آزار دهد—تا مبادا مغرور شوم. ⁸سه بار در این باره به خداوند التماس کردم که آن از من دور شود.

⁹اما او به من گفت: «فیض من برای تو کافی است، زیرا قدرت من در ضعف کامل می‌شود.» پس با کمال میل بیشتر به ضعف‌هایم فخر خواهم کرد، تا قدرت مسیح بر من ساکن شود.

¹⁰پس به‌خاطر مسیح به ضعف‌ها، اهانت‌ها، سختی‌ها، آزارها و مصیبت‌ها خرسندم. زیرا هنگامی که ضعیفم، آنگاه نیرومندم.

قلب پدرانه برای کلیسا

¹¹نادان شده‌ام—شما مرا به آن واداشتید. زیرا می‌بایست از سوی شما ستوده می‌شدم، چون به‌هیچ‌وجه از آن به‌اصطلاح رسولانِ برتر کمتر نبودم، هرچند هیچم. ¹²نشانه‌های یک رسولِ راستین با کمال بردباری در میان شما به‌ظهور رسید: آیات، عجایب و کارهای پرقدرت. ¹³شما از سایر کلیساها چه کم داشتید—جز اینکه من باری بر دوش شما نگذاشتم؟ این بی‌انصافی را بر من ببخشید!

¹⁴بنگرید، این بارِ سوم است که آمادهٔ آمدن نزد شمایم، و باری بر دوشتان نخواهم گذاشت—خواستارِ آنچه از آنِ شماست نیستم، بلکه خودِ شما را می‌خواهم. فرزندان نباید برای والدین بیندوزند، بلکه والدین برای فرزندان. ¹⁵با کمال میل برای جان‌هایتان هزینه خواهم کرد و خود نیز هزینه خواهم شد—اگر شما را بیشتر دوست بدارم، آیا کمتر دوست داشته می‌شوم؟ ¹⁶بگذار چنین باشد—من باری بر دوش شما نگذاشتم. اما زیرک که هستم، شما را با حیله به دام انداختم. ¹⁷آیا به‌واسطهٔ یکی از آنانی که نزد شما فرستادم، از شما بهره‌کشی کردم؟ ¹⁸به تیتوس اصرار کردم که برود و آن برادر را با او فرستادم. آیا تیتوس از شما بهره‌کشی کرد؟ آیا با همان روح، در همان گام‌ها رفتار نکردیم؟

¹⁹آیا گمان می‌کنید در تمام این مدت در برابر شما از خود دفاع می‌کرده‌ایم؟ ما در مسیح و در حضور پدر ما سخن می‌گوییم—و همهٔ این‌ها، ای عزیزان، برای بنای شماست. ²⁰می‌ترسم چون بیایم، شما را آن‌گونه که می‌خواهم نیابم، و شما نیز مرا آن‌گونه که می‌خواهید نیابید—که نزاع، حسادت، طغیانِ خشم، جاه‌طلبیِ خودخواهانه، تهمت، غیبت، تکبر و بی‌نظمی در میان باشد. ²¹می‌ترسم چون بار دیگر بیایم، پدرم مرا در برابر شما فروتن سازد، و بر بسیاری که پیش‌تر گناه کردند و از ناپاکی، بی‌عفتی و شهوتی که مرتکب شدند بازنگشته‌اند، اندوهگین شوم.