२ करिंथकरांस 12

12 ¹ मला अभिमान मिरवत राहावे लागते—त्यात काही लाभ नाही—तरीही मी प्रभूच्या दृष्टान्तांकडे व प्रकटीकरणांकडे वळतो. ² चौदा वर्षांपूर्वी, ख्रिस्तात असलेला एक माणूस—मी त्याला ओळखतो—तिसऱ्या स्वर्गापर्यंत उचलला गेला. देहात की देहाबाहेर, हे मी सांगू शकत नाही; आमचा पिता जाणतो. ^a a v2 प्राचीन यहूदी विचारसरणीत, ‘तिसरे स्वर्ग’ म्हणजे सर्वोच्च आध्यात्मिक क्षेत्र—देवाची प्रत्यक्ष उपस्थिती. ³ आणि या माणसाला मी ओळखतो—देहात की देहाबाहेर, हे मला ठाऊक नाही; आमचा पिता जाणतो. ⁴ —त्याला स्वर्गसुखात उचलून नेले गेले आणि त्याने अवर्णनीय शब्द ऐकले, ज्या गोष्टी बोलण्याची कोणालाही परवानगी नाही.

⁵ या माणसाविषयी मी अभिमान मिरवीन, पण स्वतःविषयी मात्र मी अभिमान मिरवणार नाही, केवळ माझ्या दुर्बलतांविषयीच. ⁶ मला जर अभिमान मिरवायचा असेल, तर मी मूर्ख ठरणार नाही, कारण मी खरे तेच बोलत असेन. पण मी आवरून धरतो, यासाठी की जे माझ्यात कोणी पाहतो किंवा माझ्याकडून ऐकतो, त्यापलीकडे कोणी मला श्रेय देऊ नये, ⁷ आणि ही प्रकटीकरणे इतकी असाधारण होती, म्हणून, मी गर्विष्ठ होऊ नये यासाठी, मला माझ्या देहात एक काटा दिला गेला, मला त्रास देण्यासाठी सैतानाचा एक दूत—यासाठी की मी गर्विष्ठ होऊ नये. ⁸ याविषयी मी तीन वेळा प्रभूला विनवणी केली, की तो माझ्यापासून निघून जावा.

⁹ पण त्याने मला सांगितले, “माझी कृपा तुझ्यासाठी पुरेशी आहे, कारण माझे सामर्थ्य दुर्बलतेत पूर्णत्वास येते.” म्हणून मी आनंदाने आणखीच माझ्या दुर्बलतांविषयी अभिमान मिरवीन, यासाठी की ख्रिस्ताचे सामर्थ्य माझ्यावर वसावे.

¹⁰ म्हणून ख्रिस्ताच्या निमित्ताने दुर्बलता, अपमान, कष्ट, छळ आणि संकटे यांत मी समाधानी आहे. कारण जेव्हा मी दुर्बल असतो, तेव्हाच मी सामर्थ्यवान असतो.

मंडळीसाठी पित्याचे हृदय

¹¹ मी मूर्ख बनलो—तुम्हीच मला त्यास भाग पाडले. कारण खरे तर तुम्हीच माझी प्रशंसा करायला हवी होती, कारण मी त्या तथाकथित महा-प्रेषितांहून कोणत्याही बाबतीत कमी नव्हतो, जरी मी काहीच नाही. ¹² खऱ्या प्रेषिताची चिन्हे तुमच्यामध्ये पूर्ण सहनशीलतेने घडवली गेली: चिन्हे, अद्भुते आणि पराक्रमी कृत्ये. ¹³ इतर मंडळ्यांपेक्षा तुम्ही कशात कमी होता—केवळ याखेरीज की मी तुम्हांवर ओझे झालो नाही? हा माझा अपराध मला क्षमा करा!

¹⁴ पाहा, ही तिसरी वेळ आहे की मी तुमच्याकडे यायला तयार आहे, आणि मी तुम्हांवर ओझे होणार नाही—मला तुमचे काही नको, तर तुम्हीच हवे आहात. मुलांनी आईवडिलांसाठी साठवू नये, तर आईवडिलांनी मुलांसाठी साठवावे. ¹⁵ तुमच्या जिवांसाठी मी अत्यंत आनंदाने खर्च करीन आणि स्वतः खर्ची पडेन—मी तुम्हांवर अधिक प्रीती करतो, तरी माझ्यावर कमी प्रीती केली जाते काय? ¹⁶ तसे असो—मी तुम्हांवर ओझे झालो नाही. पण मी धूर्त असल्यामुळे कपटाने तुम्हांला पकडले, असे काहीजण म्हणतात. ¹⁷ तुमच्याकडे मी ज्यांना पाठवले, त्यांच्यापैकी कोणाकडून मी तुमचा गैरफायदा घेतला काय? ¹⁸ मी तीताला आग्रह केला आणि त्याच्याबरोबर त्या बंधूला पाठवले. तीताने तुमचा गैरफायदा घेतला काय? आम्ही त्याच आत्म्याने, त्याच पावलांनी चाललो नाही काय?

¹⁹ आम्ही इतका वेळ तुमच्यापुढे स्वतःचे समर्थन करीत आहोत असे तुम्हांला वाटते काय? आम्ही आमच्या पित्यासमोर ख्रिस्तात बोलतो—प्रियजनहो, हे सर्व तुमच्या उभारणीसाठी आहे. ²⁰ मला भीती वाटते की मी येईन तेव्हा तुम्ही मला हवे तसे आढळणार नाही, आणि मीही तुम्हांला हवा तसा आढळणार नाही—की तेथे भांडण, मत्सर, रागाचे उद्रेक, स्वार्थी महत्त्वाकांक्षा, चहाडी, कुजबूज, गर्व आणि गोंधळ असेल. ²¹ मला भीती वाटते की मी पुन्हा येईन तेव्हा माझा पिता तुमच्यासमोर मला नम्र करील, आणि जे अनेकजण पूर्वी पाप करीत होते आणि ज्या अशुद्धतेत, व्यभिचारात व कामवासनेत ते वागले त्यापासून वळले नाहीत, त्यांच्यासाठी मला शोक करावा लागेल.