2 Korinta 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Aku kudu tetep gumunggung—senajan ora ana paedahe—ewasemono aku arep nerusake bab tetingalan lan wahyu saka Gusti. ²Patbelas taun kepungkur, ana wong kang ana ing Kristus—aku wanuh karo dheweke—kaangkat menyang langit kang katelu. Apa isih ana ing badan utawa ing sajabane badan, aku ora bisa ngarani; Rama kita kang pirsa. ^a a v2 Ing pamikire wong Yahudi kuna, 'langit kang katelu' iku papan karohanen kang paling dhuwur — yaiku ngarsane Gusti Allah kang langsung. ³Lan aku wanuh karo wong iki—apa ana ing badan utawa ing sajabane badan, aku ora ngerti; Rama kita kang pirsa. ⁴kaangkat menyang Pirdus lan krungu tembung-tembung kang ora kena diucapake, prakara-prakara kang ora ana wong siji bae kang diparengake nyebutake.

⁵Aku bakal gumunggung bab wong iki, nanging aku ora bakal gumunggung bab awakku dhewe, kajaba bab karingkihanku. ⁶Saupama aku kepengin gumunggung, aku ora bakal dadi wong gemblung, amarga aku bakal ngucapake kang bener. Nanging aku nahan dhiri, supaya ora ana wong kang ngajeni aku ngluwihi apa kang dideleng ana ing aku utawa kang dirungu saka aku, ⁷lan amarga wahyu-wahyu iki pancen ngedab-edabi, mulane, supaya aku ora dadi gumunggung, aku kaparingan eri ing dagingku, sawijining utusane Iblis kang nyiksa aku—supaya aku ora dadi gumunggung. ⁸Kaping telu aku nyenyuwun marang Gusti bab prakara iki, supaya iku oncat saka aku.

⁹Nanging Panjenengane ngandika marang aku: “Sih-rahmatKu wis cukup kanggo kowe, awit pangwasaKu dadi sampurna ing sajroning karingkihan.” Mulane aku bakal luwih seneng gumunggung bab karingkihanku, supaya pangwasane Kristus dumunung ing aku.

¹⁰Mulane aku rumangsa marem ing sajroning karingkihan, pangina, kasusahan, panganiaya, lan karibedan marga saka Kristus. Awit nalika aku ringkih, iya ing kono aku kuwat.

Panggalihe Sang Rama kanggo Pasamuwan

¹¹Aku wis dadi wong gemblung—kowe kabeh kang meksa aku marang bab iki. Awit saktenane aku kudune dialem dening kowe kabeh, amarga aku babar pisan ora kalah karo para rasul kang diarani super-rasul iku, sanajan aku iki ora ana apa-apane. ¹²Tandha-tandhane rasul kang sejati wis katindakake ana ing antaramu kanthi sabar kang gedhe banget: pratandha, kaelokan, lan pakaryan-pakaryan kang santosa. ¹³Ing bab apa kowe kabeh dadi luwih asor tinimbang pasamuwan-pasamuwan liyane—kajaba mung yen aku ora dadi bebananmu? Apuranen kaluputanku iki!

¹⁴Lah, iki wis kaping telu aku siyaga kanggo nekani kowe kabeh, lan aku ora bakal dadi bebananmu—aku ora kepengin marang apa kang dadi duwekmu, nanging marang kowe kabeh dhewe. Anak-anak ora kuwajiban nglumpukake kanggo wong tuwane, nanging wong tuwa kang kanggo anak-anake. ¹⁵Kanthi senenging ati aku bakal ngetohake sakabehe lan uga awakku dhewe kanggo nyawamu kabeh—yen aku saya banget anggonku nresnani kowe, apa aku malah saya kurang ditresnani? ¹⁶Cikben mangkono—aku ora dadi bebananmu. Nanging marga aku iki wong julig, aku njiret kowe kabeh kanthi apus-apus. ¹⁷Apa aku tau njupuk kauntungan saka kowe kabeh lumantar salah sawijining wong kang dakutus marang kowe? ¹⁸Aku ngatag-atag marang Titus supaya mangkat lan dakutus sadulur kang nyartani dheweke. Apa Titus wis merasi kowe kabeh? Apa aku ora padha lumaku srana roh kang padha, ing tapak kang padha?

¹⁹Apa kokkira wiwit mau aku padha mbelani awakku dhewe marang kowe kabeh? Aku padha caturan ana ing Kristus ing ngarsane Rama kita—iku kabeh, para kekasih, kanggo mbangun kowe kabeh. ²⁰Aku kuwatir manawa yen aku teka, aku ora bakal nemoni kowe kabeh kaya kang dakkarepake, lan kowe ora bakal nemoni aku kaya kang kokkarepake—yaiku bakal ana pasulayan, meri, nepsu kang mbludag, pepinginan kang mentingake dhiri, pitenah, rerasan, gumunggung, lan kisruh. ²¹Aku kuwatir manawa yen aku teka maneh, Ramaku bakal ngasorake aku ana ing ngarepmu, lan aku bakal sedhih marga saka akeh wong kang biyen padha nglakoni dosa lan nganti saiki durung mratobat saka rereget, laku jina, lan hawa-nepsu kang padha dilakoni.