Nampiakarina tany Paradisa

Notereny hanaporofo ny tenany i Paoly, ka nitantara momba ny lehilahy nentina niakatra tany paradisa, nefa nandà tsy hanararaotra izany. Nijanona ny tsilo na dia nangataka intelo aza izy; ny valiny dia fahasoavana, fa tsy fanesorana. Tsy mikasa na inona na inona avy aminy izy, fa ireo ihany, ary matahotra ny hahita fahotana tsy nibebahana rehefa tonga.

Toko 12.

Tsy maintsy mirehareha foana aho—tsy misy tombony izany—kanefa handroso any amin’ny fahitana sy ny fanambarana avy amin’ny Tompo aho. Efatra ambin’ny folo taona izay, dia nampiakarina tany amin’ny lanitra fahatelo ny lehilahy iray tao amin’i Kristy—fantatro izy. Na tao amin’ny nofo izy na tsy tao, dia tsy hainao ny milaza; Raintsika no mahalala. ^a Ary fantatro ity lehilahy ity—na tao amin’ny nofo izy na tsy tao, dia tsy fantatro; Raintsika no mahalala— nampiakarina tany Paradisa izy ka nandre teny tsy azo tononina, zavatra izay tsy azon’olona atao ny miteny azy.

Ny amin’ity lehilahy ity no hirehareha aho, fa ny amin’ny tenako dia tsy hirehareha aho, afa-tsy amin’ny fahalementsiko. Raha te hirehareha aho, dia tsy ho adala, satria marina no holazaiko. Kanefa mihazona ny tenako aho, mba tsy hisy hihevitra ahy ho mihoatra noho izay hitany ahy na renany avy amiko, ary noho ny fanambarana tena miavaka loatra ireo, dia nomena tsilo tao amin’ny nofoko aho, iraka avy amin’i Satana hampijaly ahy, mba tsy hiavonavona aho—mba tsy hiavonavona aho. Intelo aho no nitalaho tamin’ny Tompo ny amin’izany, mba hialany amiko.

Fa hoy Izy tamiko: «Ampy anao ny fahasoavako, fa ny heriko dia tanteraka amin’ny fahalemena.» Koa faly kokoa aho no hirehareha amin’ny fahalementsiko, mba hitoetra amiko ny herin’i Kristy.

Koa faly aho amin’ny fahalemena, ny fanevatevana, ny fahoriana, ny fanenjehana ary ny fanaintainana noho ny amin’i Kristy. Fa rehefa malemy aho, dia izay vao matanjaka.

Fon’ny Ray ho an’ny Fiangonana

Nanjary adala aho—ianareo no nanery ahy. Fa tokony ianareo no nankasitraka ahy, satria tsy nahoatra ahy mihitsy ireo antsoina hoe apostoly lehibe indrindra, na dia tsy misy dikany aza aho. Ny famantarana an’ny apostoly marina dia natao teo aminareo tamin’ny faharetana rehetra: famantarana, fahagagana ary asa mahery. Amin’ny inona moa no nahamaivana anareo noho ny fiangonana sisa—afa-tsy ny tsy nanisy enta-mavesatra anareo aho? Mamelà ahy noho izany heloka izany!

Indro, intelo izao no vonona handeha ho any aminareo aho, ary tsy hanisy enta-mavesatra anareo—tsy ny zavatra ananareo no tadiaviko, fa ianareo. Tsy tokony hitahiry ho an’ny ray aman-dreniny ny ankizy, fa ny ray aman-dreny ho an’ny zanany. Faly indrindra aho handany sy ho lany ho an’ny fanahinareo—mitia anareo mihoatra aho, moa tiana kosa kely va aho? Aoka ho izany—tsy nanisy enta-mavesatra anareo aho. Fa satria mailo aho, dia nahazo anareo tamin’ny fitaka. Moa nitrandraka anareo va aho tamin’ny alalan’ny iray amin’ireo naloako tany aminareo? Nangataka tamin’i Titosy aho handeha, ary naniraka ilay rahalahy niaraka taminy. Moa nitrandraka anareo va i Titosy? Tsy nandeha tamin’ny fanahy iray ihany va izahay, ary tamin’ny dingana iray ihany?

Moa heverinareo va fa miaro ny tenanay aminareo izahay hatry ny ela? Miteny ao amin’i Kristy eo anatrehan’i Raintsika izahay—ny zavatra rehetra, ry malala, dia ho fanorenana anareo. Matahotra aho fandrao rehefa tonga, dia tsy ho hitako toy ny tiako ianareo, ary tsy ho hitanareo toy ny tianareo aho—fandrao hisy fifandirana, fialonana, fahatezerana mirehitra, fitadiavana ny tombontsoa manokana, fitenenan-dratsy, fanaratsiana, fiavonavonana ary fikorontanana. Matahotra aho fandrao rehefa tonga indray, dia ampietrain’ny Raiko eo anatrehanareo aho, ka halahelo aho noho ny maro izay efa nanota teo aloha ary tsy mbola niala tamin’ny fahalotoana, ny fijangajangana ary ny filan-dratsy nataony.