Samuel Ngajak Urang Israil Sieun ku Rama urang

Samuel nyerenkeun kalungguhanana sarta nanya naha manéhna kungsi nyokot sapi atawa sogok; taya saurang ogé nu bisa nuduh. Manéhna nyaritakeun deui pola Rama urang nyalametkeun jeung Israil mopohokeun, tuluy nyalukan gelap dina usum panén gandum pikeun nuduhkeun yén ménta raja téh jahat.

Pasal 12.

Samuel nyarios ka sakumna urang Israil, “Bapa geus nurut kana sagala anu diomongkeun ku maraneh ka Bapa, sarta geus ngangkat hiji raja keur maraneh. Ayeuna raja teh leumpang di hareupeun maraneh. Bapa geus kolot sarta huisan; anak-anak Bapa aya di tengah-tengah maraneh. Bapa geus leumpang di hareupeun maraneh ti ngongora nepi ka kiwari. Tah Bapa aya di dieu—pek jadi saksi ngalawan Bapa di payuneun Rama urang jeung di hareupeun jalma anu diurapan ku Mantenna. Sapi saha anu geus dicokot ku Bapa? Kalde saha anu geus dicokot ku Bapa? Saha anu geus ditipu ku Bapa? Saha anu geus ditindes ku Bapa? Panyogok saha anu geus ditampa ku Bapa nepi ka ngan merem bae? Pek bejakeun, tangtu ku Bapa dibayar deui.”

Tembal maranehna, “Bapa teu kantos nipu ka abdi sadaya, teu kantos nindes, sareng teu kantos nyandak nanaon ti saha-saha.”

Saur Samuel ka maranehna, “Rama urang jadi saksi ngalawan maraneh, sarta jalma anu diurapan ku Mantenna jadi saksi dina poe ieu, yen maraneh teu manggih nanaon dina leungeun Bapa.” Tembal maranehna, “Mantenna jadi saksi.”

Tuluy Samuel nyarios ka jalma rea, “Rama urang anu geus ngangkat Nabi Musa jeung Harun, sarta anu geus nyandak karuhun maraneh kaluar ti tanah Mesir. Ayeuna geura narangtung, supaya Bapa bisa mertelakeun perkara ieu ka maraneh di payuneun Rama urang—nya eta sagala kaadilan anu geus dilakonan ku Mantenna pikeun maraneh jeung karuhun maraneh.”

Waktu Yakub asup ka tanah Mesir, karuhun maraneh sasambat ka Rama urang, tuluy Mantenna ngutus Nabi Musa jeung Harun, anu nyandak maranehna kaluar ti Mesir sarta netepkeun maranehna di tempat ieu. Tapi maranehna poho ka Rama urang, nu matak ku Mantenna diselehkeun kana leungeun Sisera, panglima balad Hasor, ka urang Pelisti, jeung ka raja Moab, anu merangan maranehna.

Maranehna sasambat ka Rama urang: “Abdi sadaya parantos midamel dosa; abdi sadaya parantos ninggalkeun Rama sarta ngabakti ka brahala Baal jeung Astoret. Ayeuna mugi abdi sadaya disalametkeun tina leungeun musuh, tangtos abdi sadaya baris ngabakti ka Gusti.” Nu matak Rama urang ngutus Yerubaal, Barak, Yepta, jeung Samuel, tuluy nyalametkeun maraneh tina leungeun musuh ti saban juru, nepi ka maraneh bisa hirup kalawan aman. ^a

Waktu maraneh nenjo Nahas raja Amon datang rek merangan maraneh, maraneh ngomong ka Bapa, “Henteu, kudu aya raja anu marentah ka abdi sadaya”—padahal Rama urang anu jadi raja maraneh. Ayeuna tah raja anu ku maraneh dipilih jeung dipenta. Tenjo, Rama urang geus ngangkat hiji raja pikeun maraneh. Lamun maraneh sieun ku Rama urang, ngabakti sarta nurut ka Mantenna, jeung ulah ngalawan kana timbalana-Na, sarta maraneh katut raja maraneh naraluk ka Rama urang, tangtu bakal salamet. Tapi lamun maraneh henteu nurut ka Rama urang sarta ngalawan kana timbalana-Na, panangan Rama urang bakal ngalawan maraneh, cara ka karuhun maraneh.

Ayeuna geura caricing sarta tenjo perkara agung anu rek dilampahkeun ku Rama urang di hareupeun maraneh. Lain ayeuna teh keur usum panen gandum? Bapa rek sasambat ka Rama urang—tangtu Mantenna ngadatangkeun gelap jeung hujan, supaya maraneh nyaho sakumaha gedena kajahatan maraneh menta raja keur maraneh sorangan dina pangawasan Rama urang. ^b

Tuluy Samuel sasambat ka Rama urang; dina poe eta Mantenna ngadatangkeun gelap jeung hujan, nu matak sakumna jalma kacida sarieuneunana ku Rama urang jeung ku Samuel.

Sakumna jalma unjukan ka Samuel, “Mugi ngadunga ka Rama Bapa pikeun abdi sadaya, abdi-abdi Bapa, supados abdi sadaya ulah dugi ka pupus: abdi sadaya parantos nambahan kajahatan kana sadaya dosa ku margi nyuhunkeun raja.”

Samuel nyarios ka jalma rea, “Maraneh ulah sarieun. Maraneh memang geus ngalakukeun sakabeh kajahatan ieu—tapi ulah petot tina nuturkeun Rama urang; kudu ngabakti ka Mantenna reujeung sapinuh hate. Ulah malik ka brahala anu euweuh gunana—anu teu bisa nulungan, teu bisa nyalametkeun, sabab kabeh oge euweuh eusina. Sabab Rama urang moal ninggalkeun umat-Na, demi asmana-Na anu agung. Mantenna geus kersa ngajadikeun maraneh umat kagungana-Na. Bapa oge moal pisan-pisan migawe dosa ka Rama urang ku jalan eureun ngadungakeun maraneh; Bapa bakal ngajarkeun jalan anu hade sarta bener ka maraneh. Anu penting mah kudu sieun ku Rama urang, ngabakti ka Mantenna kalawan satia reujeung sapinuh hate, sarta inget-inget kana perkara-perkara agung anu geus dipidamel ku Mantenna pikeun maraneh. Tapi lamun maraneh tetep migawe kajahatan, maraneh katut raja maraneh bakal disapukeun.”