تنهنجو نالو ڪيڏو نه شاندار آهي
موسيقيءَ جي سردار لاءِ: گتيت جي سُر تي. داؤد جو زبور.
رات جي آسمان ڏانهن ڏسي، زبور نويس پڇي ٿو ته چنڊ ۽ تارن جو خالق ايترين ننڍين مخلوقن کي ڇو ڌيان ۾ آڻي. جواب اهو ناهي ته ماڻهو وڏا آهن، پر اهو ته اسان جي پيءُ کين عزت جو تاج پهرايو ۽ پنهنجا ڪم کين سونپيا.
8 1اي اسان جا حاڪم بابا، سڄي زمين ۾ تنهنجو نالو ڪيڏو نه شاندار آهي! تو پنهنجو جلوو آسمانن کان مٿي رکيو آهي. 2ٻارڙن ۽ کير پيئندڙ ٻچن جي واتن مان تو پنهنجن دشمنن سبب طاقت قائم ڪئي آهي، تہ جيئن دشمن ۽ بدلو وٺندڙ کي چپ ڪرائي ڇڏين. 3جڏهن آءٌ تنهنجي آسمانن کي، جيڪي تنهنجين آڱرين جو ڪم آهن، ۽ چنڊ ۽ تارن کي، جيڪي تو قائم ڪيا آهن، ڏسان ٿو، 4تڏهن انسان آهي ڇا جو تون کيس ياد ڪرين، ابنِ آدم آهي ڇا جو تون سندس خيال رکين؟ a a v4 عبرانين جو ليکڪ اهي لفظ يسوع تي لاڳو ڪري ٿو — ابنِ آدم، جيڪو ٿوري وقت لاءِ ملائڪن کان گهٽ ڪيو ويو، پوءِ جلوي ۽ عزت جو تاج پهرايو ويو (عبرانين 2:6-9). 5تڏهن بہ تو کيس آسماني هستين کان ٿورو گهٽ بڻايو آهي ۽ کيس جلوي ۽ عزت جو تاج پهرايو آهي. 6تو کيس پنهنجن هٿن جي ڪمن تي اختيار ڏنو آهي، تو سڀ شيون سندس پيرن هيٺان رکيون آهن: 7سڀ رڍون ۽ ڍور، ان سان گڏ جهنگلي جانور بہ، 8آسمان جا پکي، سمنڊ جون مڇيون، ۽ جيڪي ڪجهه سمنڊن جي واٽن تان لنگهي ٿو. 9اي اسان جا حاڪم بابا، سڄي زمين ۾ تنهنجو نالو ڪيڏو نه شاندار آهي!