زبور 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹اي منهنجا بابا، آءٌ پنهنجي پوري دل سان تنهنجو شڪر ڪندس؛ تنهنجا سڀ عجيب ڪم بيان ڪندس.

²آءٌ تو ۾ خوش ۽ شادمان ٿيندس؛ اي سڀ کان مٿانهين، آءٌ تنهنجي نالي جي ساراهه ۾ گيت ڳائيندس.

³جڏهن منهنجا دشمن پوئتي هٽن ٿا، تڏهن تنهنجي آڏو ٿاٻا کائي برباد ٿين ٿا. ⁴ڇاڪاڻ تہ تو منهنجو حق ۽ منهنجو مقدمو سنڀاليو آهي؛ تون سچار منصف ٿي تخت تي ويٺو آهين. ⁵تو قومن کي ڌمڪايو آهي؛ شريرن کي نابود ڪيو آهي؛ سندن نالو هميشه لاءِ ۽ ابد تائين مٽائي ڇڏيو اٿئي. ⁶دشمن ختم ٿي ويو، هميشه لاءِ کنڊر ٿي پيو؛ تو سندن شهر پٽي ڇڏيا آهن؛ سندن يادگيري بہ مٽجي وئي آهي.

⁷پر اسان جو پيءُ هميشه لاءِ تخت نشين آهي؛ هن پنهنجو تخت انصاف لاءِ قائم ڪيو آهي. ⁸دنيا جو فيصلو سچائيءَ سان ڪري ٿو؛ قومن تي انصاف سان حڪمراني ڪري ٿو. ⁹اسان جو پيءُ مظلومن لاءِ پناهه آهي، مصيبت جي وقتن ۾ مضبوط قلعو آهي. ¹⁰جيڪي تنهنجو نالو ڄاڻن ٿا، سي تو تي ڀروسو ڪن ٿا؛ ڇاڪاڻ تہ اي اسان جا بابا، تو پاڻ کي ڳولهڻ وارن کي ڪڏهن نہ ڇڏيو آهي.

¹¹صيون ۾ رهندڙ اسان جي پيءُ جي ساراهه ۾ گيت ڳايو! قومن ۾ سندس ڪم ٻڌايو! ¹²ڇاڪاڻ تہ رت جو بدلو وٺندڙ ڏکويلن کي ياد ڪري ٿو؛ سندن دانهن نہ ٿو وساري.

¹³اي منهنجا بابا، مون تي فضل ڪر! مون سان نفرت ڪندڙن جي هٿان منهنجو ڏک ڏس، تون جيڪو مون کي موت جي دروازن کان مٿي کڻين ٿو، ¹⁴تہ آءٌ تنهنجيون سڀ ساراهون صيون جي ڌيءَ جي دروازن تي بيان ڪريان، ۽ تنهنجي نجات ۾ خوش ٿيان.

¹⁵قومون پنهنجي کوٽيل کڏ ۾ ٻڏي ويون آهن؛ جيڪو ڄار هنن لڪايو هو، تنهن ۾ سندن پنهنجا پير ڦاٿل آهن. ¹⁶اسان جي پيءُ پاڻ کي ظاهر ڪيو آهي؛ هن انصاف ڪيو آهي؛ شرير پنهنجن هٿن جي ڪم ۾ ڦاٿل آهي. هگايون. ^a a v16 هگايون موسيقي يا سوچ ويچار جو نشان آهي — غالباً اهو سڏ آهي تہ هينئر جيڪي ڳايو ويو، تنهن تي ٿورو ترسي سوچجي.

¹⁷شرير، يعني اسان جي پيءُ کي وسارڻ وارون سڀ قومون، قبر ڏانهن موٽن ٿيون. ¹⁸ڇاڪاڻ تہ محتاج هميشه وسريل نہ رهندو، نڪي ڏکويلن جي اميد هميشه لاءِ ناس ٿيندي.

¹⁹اي اسان جا بابا، اُٿ! انسان کي غالب نہ ٿيڻ ڏي؛ قومن جو فيصلو تنهنجي آڏو ٿئي. ²⁰اي اسان جا بابا، کين دهشت ۾ وجھ؛ قومون ڄاڻن تہ اهي رڳو فاني انسان آهن.