مزامیر 9

9 ¹ای پدرم، تو را با تمامِ دل سپاس خواهم گفت؛ همهٔ کارهای شگفت‌انگیزت را بازخواهم گفت.

²در تو شاد و مسرور خواهم شد؛ ای متعال، نامِ تو را با سرود خواهم ستود.

³چون دشمنانم روی برگردانند، در حضورِ تو می‌لغزند و هلاک می‌شوند. ⁴زیرا تو حق و دادِ مرا برقرار داشته‌ای؛ چون داوری عادل بر تخت نشسته‌ای. ⁵قوم‌ها را توبیخ کرده‌ای؛ شریران را نابود ساخته‌ای؛ نامشان را تا ابدالآباد محو کرده‌ای. ⁶دشمن به سر آمده است، در ویرانه‌های جاودانه؛ شهرهایشان را از بیخ برکنده‌ای؛ و یادشان نیز نابود شده است.

⁷اما پدر ما تا به ابد بر تخت نشسته است؛ و تختِ خود را برای داوری استوار ساخته است. ⁸و او جهان را به عدالت داوری می‌کند؛ قوم‌ها را به انصاف حکم می‌راند. ⁹پدر ما پناهگاهِ ستمدیدگان است، و دژی مستحکم در روزگارِ تنگی. ¹⁰آنان که نامِ تو را می‌شناسند بر تو توکل می‌کنند، زیرا تو، ای پدر ما، جویندگانت را هرگز ترک نکرده‌ای.

¹¹پدر ما را که در صهیون ساکن است، با سرود بستایید! کارهای او را در میان قوم‌ها اعلام کنید! ¹²زیرا او که انتقامِ خون را می‌گیرد، ستمدیدگان را به یاد می‌آورد؛ و فریادِ ایشان را فراموش نمی‌کند.

¹³ای پدرم، بر من رحمت فرما! رنجی را که از دستِ متنفرانم می‌کشم بنگر، ای تو که مرا از دروازه‌های مرگ برمی‌افرازی، ¹⁴تا همهٔ ستایش‌های تو را در دروازه‌های دخترِ صهیون بازگو کنم، و در نجاتِ تو شادی کنم.

¹⁵قوم‌ها در چاهی که خود کنده‌اند فرو رفته‌اند؛ و پایشان در دامی که پنهان کرده بودند گرفتار شده است. ¹⁶پدر ما خود را شناسانده است؛ او داوری را به اجرا درآورده است؛ شریر به کارِ دستهای خویش گرفتار شده است. هِجایون. ^a a v16 هِجایون نشانه‌ای موسیقایی یا تأمّلی است — احتمالاً دعوتی به درنگ و تأمّل بر آنچه هم‌اکنون سراییده شد.

¹⁷شریران به گور بازمی‌گردند، یعنی همهٔ قوم‌هایی که پدر ما را فراموش می‌کنند. ¹⁸زیرا نیازمندان همیشه فراموش نخواهند شد، و امیدِ ستمدیدگان تا به ابد بر باد نخواهد رفت.

¹⁹برخیز، ای پدر ما! مگذار انسانِ فانی پیروز شود؛ بگذار قوم‌ها در حضورِ تو داوری شوند. ²⁰ای پدر ما، آنان را به هراس افکن؛ بگذار قوم‌ها بدانند که جز فانیان نیستند.