مزامیر 10

10 ¹ چرا ای پدر ما، دور ایستاده‌ای؟ چرا در هنگام تنگی خود را پنهان می‌سازی؟

² مرد شریر در تکبّر خود بی‌رحمانه بینوا را شکار می‌کند؛ باشد که شریران در همان نقشه‌هایی که کشیده‌اند گرفتار آیند. ³ زیرا شریر به آنچه دلش آرزو می‌کند فخر می‌فروشد؛ مرد آزمند لعنت می‌گوید و پدر ما را ترک می‌کند. ⁴ مرد شریر در تکبّر خود او را نمی‌طلبد؛ همهٔ اندیشه‌هایش این است: «خدایی نیست.» ^a a v4 اندیشهٔ ریشه‌دار مرد شریر ــ «خدایی نیست» ــ همان دروغ کهن است که پدر ما دور یا غایب است. مزمور به آن پاسخ می‌دهد: پدر ما به‌راستی می‌بیند، و او از درماندگان دفاع می‌کند. ⁵ راه‌هایش در همه‌وقت کامیاب است؛ داوری‌های تو بس بلند و دور از دسترس اوست؛ او همهٔ دشمنانش را به ریشخند می‌گیرد. ⁶ در دل خود می‌گوید: «هرگز جنبانده نخواهم شد؛ نسل اندر نسل به هیچ تنگی برنخواهم خورد.»

⁷ دهانش پر از لعنت و فریب و ستم است؛ زیر زبانش شرارت و بدی نهفته است. ⁸ در کمین نزدیک دهکده‌ها می‌نشیند؛ از نهانگاه‌ها بی‌گناه را می‌کشد، و چشمانش پنهانی درماندگان را می‌پاید. ⁹ در نهان کمین می‌کند، چون شیری در بیشهٔ خود؛ کمین می‌کند تا بینوا را برباید، و بینوا را در دام خود می‌کشد و می‌برد. ¹⁰ قربانیانش خرد می‌شوند و از پا می‌افتند؛ درماندگان زیر قدرت او فرو می‌غلتند. ¹¹ در دل خود می‌گوید: «خدا فراموش کرده است؛ روی خود را پنهان ساخته و هرگز آن را نخواهد دید.»

¹² برخیز، ای پدر ما! دست خود را برافراز؛ ستمدیدگان را فراموش مکن. ¹³ چرا مرد شریر پدر ما را ترک می‌کند و در دل خود می‌گوید: «تو مرا بازخواست نخواهی کرد»؟ ¹⁴ اما تو به‌راستی می‌بینی، زیرا به رنج و اندوه توجه می‌کنی، تا آن را به دست خود بگیری. درمانده خویشتن را به تو می‌سپارد؛ تو یاور یتیمانی. ^b b v14 پدر ما در اینجا یاور یتیمان خوانده می‌شود ــ مدافع بی‌کسان. قلب او پناهگاه همان کسانی است که هیچ‌کس دیگر از آنان حمایت نمی‌کند. ¹⁵ بازوی مرد شریر و بدکار را بشکن؛ شرارت او را بازخواست کن تا دیگر اثری از آن نیابی.

¹⁶ پدر ما تا ابدالآباد پادشاه است؛ قوم‌ها از سرزمین او نابود می‌شوند. ¹⁷ تو آرزوی ستمدیدگان را می‌شنوی، ای پدر ما؛ دل ایشان را استوار خواهی ساخت؛ به‌دقّت گوش فرا خواهی داد، ¹⁸ تا برای یتیمان و ستمدیدگان عدالت را به‌جا آوری، تا انسان خاکی دیگر هراس نیفکند.