مزامیر 11

11 ¹به پدرم پناه برده‌ام. چگونه به جان من می‌گویید: «همچون پرنده‌ای به کوه خود بگریز»؟ ²زیرا بنگر—شریران کمان‌های خود را می‌کشند؛ تیر خود را بر زه می‌نهند تا از تاریکی به راست‌دلان تیر بیندازند. ³چون بنیادها ویران شوند، پارسا چه تواند کرد؟ ⁴پدر ما در معبد مقدس خویش است؛ تخت پدر ما در آسمان است. چشمانش می‌نگرند؛ نگاهش فرزندان آدمیان را می‌آزماید. ⁵پدر ما پارسا را می‌آزماید، اما جانش از شریر و آن که خشونت را دوست می‌دارد بیزار است. ⁶بر شریران دام‌ها خواهد بارانید—آتش و گوگرد و بادی سوزان بهرهٔ جام ایشان خواهد بود. ⁷زیرا پدر ما عادل است؛ او کارهای عادلانه را دوست می‌دارد. راست‌دلان روی او را خواهند دید. ^a a v7 ژرف‌ترین پاداشی که این مزمور نام می‌برد، نه ایمنی، بلکه دیدنِ روی پدر ما است — راست‌دلان به او تعلق دارند، و بودن با او تمامِ مقصود است.