نقره‌ای که هفت بار تصفیه شده است
برای سالار سرایندگان. بر سازِ شِمینیت. مزموری از داوود.
وفاداران ناپدید شده‌اند و هر کس با دلی دورو چاپلوسی می‌کند. مزمورنویس می‌خواهد که زبان‌های لاف‌زن بریده شوند، و پاسخ می‌گیرد: چون نیازمندان ناله می‌کنند، پدر ما می‌گوید که برخواهد خاست. سخنان او نقره‌ای است که هفت بار پالوده شده است.
12 1به فریادم برس، ای پدر ما، زیرا باوفایان دیگر نمانده‌اند؛ امینان از میان فرزندانِ آدمی ناپدید شده‌اند. 2هر کس به همسایهٔ خود دروغ می‌گوید؛ با لبانِ چاپلوس و دلی دوگانه سخن می‌رانند. 3باشد که پدر ما همهٔ لبانِ چاپلوس را قطع کند و هر زبانی را که به سخنانِ بزرگ فخر می‌فروشد، 4آنان که می‌گویند: «با زبانِ خود پیروز خواهیم شد؛ لبانِ ما از آنِ ماست—کیست که بر ما سَروری کند؟»
5«از آنجا که بینوایان غارت می‌شوند و نیازمندان می‌نالند، اکنون برخواهم خاست»، پدر ما می‌فرماید. «آن را که مشتاقِ آن است، به سلامت خواهم رسانید.»
6کلامِ پدر ما کلامی پاک است، نقره‌ای که در کورهٔ خاکی گداخته و هفت بار تصفیه شده باشد. 7تو، ای پدر ما، نیازمندان را محفوظ خواهی داشت؛ ما را از این نسل تا به ابد نگاه خواهی داشت. 8شریران از هر سو پرسه می‌زنند، آنگاه که پستی در میانِ فرزندانِ آدمی سرافراز می‌شود.
