مزامیر 12

12 ¹ به فریادم برس، ای پدر ما، زیرا دیگر امینان نمانده‌اند؛ وفاداران از میان فرزندان آدمیان ناپدید شده‌اند. ² هر کس به همسایهٔ خود دروغ می‌گوید؛ با لبانِ چاپلوس و دلی دو‌رنگ سخن می‌رانند. ³ پدر ما همهٔ لبان چاپلوس را قطع کند و هر زبانی را که به گزافه لاف می‌زند، ⁴ آنان که می‌گویند: ‹با زبان خود پیروز خواهیم شد؛ لبان ما از آنِ ماست — کیست که بر ما سروری کند؟›

⁵ ‹به‌سبب غارتِ مسکینان، و به‌سبب اینکه نیازمندان می‌نالند، اکنون برخواهم خاست،› پدر ما می‌فرماید. ‹آن را که مشتاق آن است به سلامتی خواهم رسانید.›

⁶ کلامِ پدر ما کلامی پاک است، نقره‌ای که در کوره‌ای از خاک تصفیه شده و هفت بار پالوده گشته است. ⁷ تو، ای پدر ما، نیازمندان را در امان نگاه خواهی داشت؛ ما را از این نسل تا به ابد محافظت خواهی کرد. ⁸ شریران از هر سو پرسه می‌زنند، آنگاه که پستی در میان فرزندان آدمیان سربلند می‌گردد.