تون ڪٿي آهين؟
هڪ کُليل شڪايت ته اسان جو پيءُ پري بيٺل لڳي ٿو جڏهن ته مغرور ماڻهو گھات مان غريبن جو شڪار ڪن ٿا ۽ پاڻ کي چون ٿا ته ڪو نه ٿو ڏسي. زبور نويس زور ڏئي ٿو ته هو ڏسي ٿو، ۽ کانئس گھري ٿو ته يتيمن جو مددگار ٿي عمل ڪري.
10 1اي اسان جا بابا، تون ڇو پري بيٺو آهين؟ ڏکئي وقت ۾ پاڻ کي ڇو لڪائين ٿو؟
2بدڪار ماڻهو پنهنجي غرور ۾ غريبن جو سختيءَ سان شڪار ڪري ٿو؛ بدڪار انهن ئي منصوبن ۾ ڦاسي پون جيڪي هنن گهڙيا آهن. 3ڇاڪاڻ تہ بدڪار پنهنجي دل جي خواهش تي فخر ڪري ٿو؛ لالچي ماڻهو اسان جي پيءُ کي ڪوسي ٿو ۽ ڇڏي ڏئي ٿو. 4بدڪار پنهنجي غرور ۾ هن کي نہ ٿو ڳولي؛ سندس سڀ خيال اهي آهن تہ ”خدا ناهي.“ a a v4 بدڪار ماڻهوءَ جو پڪو خيال ”خدا ناهي“ انهيءَ قديم ڪوڙ جو آواز آهي تہ اسان جو پيءُ پري يا غير حاضر آهي. زبور ان جو جواب ڏئي ٿو تہ اسان جو پيءُ ڏسي ٿو، ۽ بي آسرن جي حفاظت ڪري ٿو. 5سندس واٽون هر وقت ڪامياب ٿين ٿيون؛ تنهنجا فيصلا هن کان گهڻو مٿاهان آهن؛ هو پنهنجن سڀني دشمنن تي ٺٺولي ڪري ٿو. 6هو پنهنجي دل ۾ چوي ٿو تہ ”آءٌ ڪڏهن ڊانوانڊول نہ ٿيندس؛ نسل در نسل مون تي ڪا مصيبت نہ ايندي.“
7سندس وات لعنت ۽ ٺڳيءَ ۽ ظلم سان ڀريل آهي؛ سندس زبان هيٺ ڏک ۽ بڇڙائي آهي. 8هو ڳوٺن جي ويجهو گهات ۾ ويهي ٿو؛ لڪڻ جي جاين تان بيگناهه کي ماري ٿو، ۽ سندس اکيون لڪي لڪي بي آسرن کي ڳولين ٿيون. 9هو لڪي ائين گهات ۾ ويٺو آهي جيئن شينهن پنهنجي جهنگ ۾؛ هو غريب کي پڪڙڻ لاءِ گهات ۾ ويٺو آهي، ۽ غريب کي پنهنجي جال ۾ گهلي وڃي ٿو. 10سندس شڪار ڪچليا وڃن ٿا، ڍهي پون ٿا؛ بي آسرا سندس زور سان ڪري پون ٿا. 11هو پنهنجي دل ۾ چوي ٿو تہ ”خدا وساري ڇڏيو آهي؛ هن پنهنجو منهن لڪائي ڇڏيو آهي؛ هو ڪڏهن بہ نہ ڏسندو.“
12اي اسان جا بابا، اُٿ! تنهنجو هٿ مٿي کڻ؛ ڏکايلن کي نہ وسار. 13بدڪار ماڻهو اسان جي پيءُ کي ڇو ٿو ڇڏي ۽ پنهنجي دل ۾ چوي ٿو تہ ”تون مون کان حساب نہ وٺندين“؟ 14پر تون ڏسين ٿو، ڇاڪاڻ تہ تون ڏک ۽ غم تي نظر رکين ٿو، تہ انهن کي پنهنجي هٿ ۾ کڻين. بي آسرو پاڻ کي تو وٽ سونپي ٿو؛ تون يتيمن جو مددگار آهين. b b v14 هتي اسان جي پيءُ کي يتيمن جو مددگار سڏيو ويو آهي، يعني يتيمن جو بچاءُ ڪندڙ. سندس دل انهن کي پناهه ڏئي ٿي جن کي ٻيو ڪو بہ نہ ٿو بچائي. 15بدڪار ۽ بڇڙي ماڻهوءَ جي ٻانهن ڀڃي ڇڏ؛ سندس بڇڙائيءَ جو حساب وٺ، جيستائين تو کي ڪجهه بہ نہ لڀي.
16اسان جو پيءُ ابد تائين بادشاهه آهي؛ قومون سندس ملڪ مان نابود ٿي وڃن ٿيون. 17اي اسان جا بابا، تون ڏکايلن جي تمنا ٻڌين ٿو؛ تون سندن دل کي مضبوط ڪندين؛ تون ڌيان سان ٻڌندين، 18تہ يتيمن ۽ مظلومن لاءِ انصاف ڪرين، تہ جيئن فاني ماڻهو وڌيڪ دهشت نہ پکيڙين.
