تۀ چرته يې؟
یو صاف شکایت چې زموږ پلار داسې ښکاري چې لرې ولاړ دی، په داسې حال کې چې مغرور سړي له کمین څخه غریبان ښکار کوي او ځانونو ته وايي چې هېڅوک نه ګوري. زبور ویونکی ټینګار کوي چې هغه یې ګوري، او ترې غواړي چې د یتیمانو د مرستندوی په توګه عمل وکړي.
10 1اے زمونږ پلاره، تۀ ولې لرې ولاړ يې؟ د مصيبت په وختونو کښې تۀ خپل ځان ولې پټوے؟
2بدکار سړے په خپل غرور کښې غريب په سختۍ سره ښکاروى؛ بدکاران دې په هغو چالونو کښې ونيولے شى چې هغوئ جوړ کړى دى. 3ځکه چې بدکار په هغه څۀ فخر کوى چې د هغۀ زړۀ يې خواهش کوى؛ لالچى سړے لعنت وائى او زمونږ پلار نه مُنکر کيږى. 4بدکار سړے په خپل غرور کښې هغه نۀ لټوى؛ د هغۀ ټول خيالونه دا دى چې، ”خُدائ پاک نشته.“ a a v4 د بدکار سړى ثابت خيال — ”خُدائ پاک نشته“ — هغه زوړ دروغ دى چې زمونږ پلار لرې يا غائب دے. زبور دې ته جواب ورکوى: زمونږ پلار واقعى ويني، او هغه د بېوسو ملاتړ کوى. 5د هغۀ لارې هر وخت کامياب دى؛ ستا فيصلې لوړې دى، تر هغۀ ډېرې پورته؛ هغه په خپلو ټولو دُښمنانو ملنډې وهى. 6هغه په خپل زړۀ کښې وائى چې، ”زۀ به هيچرې ونۀ ښورولے شم؛ د پيړۍ نه تر پيړۍ پورې به ما له هيڅ مصيبت نۀ رسيږى.“
7د هغۀ خوله د لعنت، دوکې او ظلم نه ډکه ده؛ د هغۀ د ژبې لاندې مصيبت او بدى ده. 8هغه د کليو سره نزدې په کمين کښې ناست وى؛ د پټو ځايونو نه هغه بېګناه وژنى، د هغۀ سترګې په پټه د بېوسو په تلاش کښې وى. 9هغه په پټه داسې کمين وهى لکه ښکار چې په خپل ځنګله کښې وى؛ هغه کمين وهى چې غريب ونيسى، غريب په خپله جال کښې راکاږى. 10د هغۀ ښکار پرله کيږى، هغوئ راپرزيږى؛ بېوس د هغۀ د زور نه راپرزى. 11هغه په خپل زړۀ کښې وائى چې، ”خُدائ پاک هېر کړو؛ هغۀ خپل مخ پټ کړو؛ هغه به دا هيچرې ونۀ ويني.“
12اے زمونږ پلاره، پاڅه! خپل لاس پورته کړه؛ مظلوم مۀ هېروه. 13بدکار سړے ولې زمونږ پلار نه مُنکر کيږى او په خپل زړۀ کښې وائى چې، ”تۀ به ما نه حساب ونۀ غواړې“؟ 14خو تۀ واقعى ويني، ځکه چې تۀ مصيبت او غم ته پام کوے، چې دا په خپل لاس کښې راواخلې. بېوس خپل ځان تا ته سپارى؛ تۀ د يتيمانو مددګار يې. b b v14 زمونږ پلار دلته د يتيمانو مددګار په نوم يادولے شوے دے — د بېپلاره ساتونکے. د هغۀ زړۀ هم هغو کسانو ته پناه ورکوى چې بل هيڅوک يې ساتل نۀ غواړى. 15د بدکار او شريرِ سړى بازو ماته کړه؛ د هغۀ د بدۍ حساب وغواړه ترڅو چې نور يې ونۀ مومې.
16زمونږ پلار د تل نه تر تله بادشاه دے؛ قومونه د هغۀ د مُلک نه هلاکيږى. 17اے زمونږ پلاره، تۀ د مظلومانو خواهش اورې؛ تۀ به د هغوئ زړۀ مضبوط کړې؛ تۀ به په غور سره واورې، 18چې د يتيمانو او مظلومانو انصاف وکړې، دې دپاره چې فانى انسان نور وېره ونۀ کولے شى.
