Hain Ka?
Usa ka prangka nga reklamo nga ang atong Amahan morag nagbarog sa halayo samtang ang mga tawong mapahitas-on nangayam sa mga kabus gikan sa pagbanhig, nga nag-ingon sa ilang kaugalingon nga walay nagtan-aw. Ang salmista miinsistir nga nakita gayod niya kini, ug gihangyo siya nga molihok ingong magtatabang sa mga ilo.
10 1Nganong nagbarog ka man sa halayo, Amahan namo? Nganong nagtago ka man sa mga panahon sa kalisdanan?
2Sa iyang pagkamapahitas-on, mabangis nga gigukod sa tawong daotan ang kabos; ipabitik unta ang mga daotan diha sa mga laraw nga ilang gimugna. 3Kay ang daotan nanghambog sa gitinguha sa iyang kasingkasing; ang tawong hakog nagtunglo ug nagsalikway sa atong Amahan. 4Sa iyang pagkamapahitas-on, ang tawong daotan dili mangita kaniya; ang tanan niyang hunahuna mao, “Walay Dios.” a a v4 Ang lig-ong hunahuna sa tawong daotan — “Walay Dios” — mao ang karaang bakak nga ang atong Amahan halayo o wala. Gitubag kini sa salmo: ang atong Amahan nagatan-aw gayod, ug iyang gipanalipdan ang mga walay mahimo. 5Ang iyang mga dalan mouswag sa tanang panahon; ang imong mga paghukom atua sa kahitas-an, halayo ibabaw kaniya; gibiaybiay niya ang tanan niyang mga kaaway. 6Miingon siya sa iyang kasingkasing, “Dili gayod ako matarog; sa kaliwatan ngadto sa kaliwatan walay kalisdanan nga akong mahiagoman.”
7Ang iyang baba puno sa pagtunglo ug limbong ug pagdaogdaog; ilalom sa iyang dila anaa ang kasamok ug pagkadaotan. 8Naglingkod siya sa pagbanhig duol sa mga balangay; gikan sa mga tagoanan gipatay niya ang walay sala, ang iyang mga mata hilom nga nagbantay sa mga walay mahimo. 9Nagbanhig siya sa tago sama sa liyon diha sa iyang kalibonan; nagbanhig siya aron sakmiton ang kabos, nga ginaguyod ang kabos diha sa iyang pukot. 10Ang iyang mga biktima nangadugmok, sila nangatumba; ang mga walay mahimo nangapukan pinaagi sa iyang kusog. 11Miingon siya sa iyang kasingkasing, “Nalimot na ang Dios; gitago niya ang iyang nawong; dili gayod niya kini makita.”
12Bumangon ka, Amahan namo! Ibayaw ang imong kamot; ayaw kalimti ang mga sinakit. 13Nganong gisalikway man sa tawong daotan ang atong Amahan ug nag-ingon sa iyang kasingkasing, “Dili mo ako paninglon”? 14Apan ikaw nagatan-aw gayod, kay imong gitiman-an ang kasamok ug kaguol, aron kuhaon kini sa imong kaugalingong kamot. Ang tawong walay mahimo nagatugyan sa iyang kaugalingon kanimo; ikaw ang magtatabang sa mga ilo. b b v14 Ang atong Amahan ginganlan dinhi nga magtatabang sa mga ilo — ang manlalaban sa walay ginikanan. Ang iyang kasingkasing nagapanalipod gayod niadtong mga tawo nga walay laing moamping. 15Balia ang bukton sa daotan ug sa dautang tawo; paninglon ang iyang pagkadaotan hangtod nga wala ka nay makaplagan.
16Ang atong Amahan mao ang hari sa walay kataposan; ang kanasoran mangahanaw gikan sa iyang yuta. 17Nadungog mo ang pangandoy sa mga sinakit, Amahan namo; lig-onon mo ang ilang kasingkasing; maminaw ka pag-ayo, 18aron himoon ang hustisya alang sa mga ilo ug sa mga dinaogdaog, aron ang mga tawo nga may kamatayon dili na makapahadlok.
