ਜ਼ਬੂਰ 10

10 ¹ ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਦੂਰ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ? ਬਿਪਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ?

² ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਗ਼ਰੀਬ ਦਾ ਬੜੀ ਬੇਦਰਦੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਘੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਣ। ³ ਕਿਉਂ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਖ਼ੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਲੋਭੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫਿਟਕਾਰਦਾ ਅਤੇ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ। ⁴ ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਲਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਇਹੀ ਹਨ, “ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।” ^a a v4 ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੱਕਾ ਵਿਚਾਰ — “ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ ਹੈ” — ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਝੂਠ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਦੂਰ ਜਾਂ ਗ਼ੈਰ-ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਬੂਰ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ⁵ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ। ⁶ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਾਂਗਾ; ਪੀੜ੍ਹੀਓਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਬਿਪਤਾ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।”

⁷ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਫਿਟਕਾਰ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਹੇਠ ਸ਼ਰਾਰਤ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਹੈ। ⁸ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘਾਤ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਲੁਕਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਰੀ-ਚੋਰੀ ਬੇਸਹਾਰੇ ਦੀ ਤਾੜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ⁹ ਉਹ ਗੁਪਤ ਵਿੱਚ ਘਾਤ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੀ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ; ਉਹ ਗ਼ਰੀਬ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਘਾਤ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗ਼ਰੀਬ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਧੂਹ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ¹⁰ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਬੇਸਹਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਬਲ ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ¹¹ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।”

¹² ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਉੱਠੋ! ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਕਰੋ; ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਭੁੱਲੋ। ¹³ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਕਿਉਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਲਵੇਂਗਾ”? ¹⁴ ਪਰ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੋਗ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਵੇਂ। ਬੇਸਹਾਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਯਤੀਮਾਂ ਦਾ ਸਹਾਈ ਹੈਂ। ^b b v14 ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਯਤੀਮਾਂ ਦੇ ਸਹਾਈ — ਅਨਾਥ ਦੇ ਰਾਖੇ — ਵਜੋਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਨਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ¹⁵ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਬਾਂਹ ਭੰਨ ਦੇ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ; ਉਸ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਲੇਖਾ ਲੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਲੱਭੇ।

¹⁶ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਹੈ; ਕੌਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਦੇਸ ਤੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ¹⁷ ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਤਾਂਘ ਸੁਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤਕੜਾ ਕਰੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇਂਗਾ, ¹⁸ ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਯਤੀਮਾਂ ਅਤੇ ਸਤਾਏ ਹੋਇਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਫੇਰ ਕਦੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾ ਪਾਉਣ।