ਜ਼ਬੂਰ 11

11 ¹ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪਨਾਹ ਲਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, “ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉੱਡ ਜਾ”? ²ਵੇਖੋ—ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਧਣੁੱਖ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਚਿੱਲੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੱਧੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਲਾਉਣ। ³ਜਦ ਨੀਹਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਮੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ⁴ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਣ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪਰਖਦੀ ਹੈ। ⁵ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਧਰਮੀ ਨੂੰ ਪਰਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ⁶ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਫੰਦੇ ਵਰ੍ਹਾਏਗਾ—ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੰਧਕ ਅਤੇ ਝੁਲਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇਗੀ। ⁷ਕਿਉਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਧਰਮੀ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਧੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਵੇਖਣਗੇ। ^a a v7 ਇਸ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਇਨਾਮ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮੁਖ ਵੇਖਣਾ ਹੈ — ਸਿੱਧੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ।