Neredesin?

Babamız uzakta duruyor görünürken kibirli adamların pusudan yoksulları avlaması ve kimsenin görmediğini kendilerine söylemesi üzerine dosdoğru bir yakınma. Mezmur yazarı onun bunu gerçekten gördüğünde ısrar eder ve öksüzlerin yardımcısı olarak harekete geçmesini ister.

Bölüm 10.

Neden uzakta duruyorsun, Babamız? Sıkıntı zamanlarında neden kendini gizliyorsun?

Kötü adam kibriyle düşkünü acımasızca kovalıyor; tasarladıkları düzenlerde kötüler tuzağa düşsün. Çünkü kötü kişi yüreğinin arzusuyla övünür; açgözlü kişi Babamız'a söver ve O'nu reddeder. Kötü adam kibrinden O'nu aramaz; bütün düşünceleri, «Tanrı yok» demekten ibarettir. ^a Yolları her zaman başarılıdır; senin yargıların yücelerde, ondan çok uzaktadır; bütün düşmanlarına burun kıvırır. Yüreğinde der ki: «Asla sarsılmayacağım; kuşaklar boyu hiçbir sıkıntıyla karşılaşmayacağım.»

Ağzı lanet, hile ve zorbalıkla doludur; dilinin altında bela ve kötülük vardır. Köylerin yakınında pusuya oturur; gizlendiği yerlerden suçsuzu öldürür, gözleri sinsice çaresizi gözetler. Çalılığındaki aslan gibi gizlice pusu kurar; düşkünü yakalamak için pusuya yatar, düşkünü ağına takıp sürükler. Kurbanları ezilir, çöker; çaresizler onun gücüyle düşer. Yüreğinde der ki: «Tanrı unuttu; yüzünü gizledi; bunu asla görmeyecek.»

Kalk, Babamız! Elini kaldır; mazlumları unutma. Kötü adam neden Babamız'ı reddeder ve yüreğinde, «Beni hesaba çekmeyeceksin» der? Ama sen görürsün, çünkü belayı ve kederi görür, kendi eline alırsın. Çaresiz kişi kendini sana emanet eder; öksüzlerin yardımcısı sensin. ^b Kötü ve fesat adamın kolunu kır; kötülüğünü, hiç kalmayıncaya dek hesaba çek.

Babamız sonsuza dek kraldır; uluslar O'nun ülkesinden yok olur. Mazlumların özlemini duyarsın, Babamız; yüreklerini güçlendireceksin; dikkatle dinleyeceksin, öksüze ve ezilene adaleti sağlamak için, öyle ki ölümlü insanlar artık dehşet saçmasın.