Paduka Wonten ing Pundi?
Panggresah sing blaka yèn Rama kita kaya-kaya ngadoh nalika wong-wong gumunggung nginjen lan mburu wong mlarat, karo kandha marang awaké dhéwé yèn ora ana sing ngawasi. Juru masmur ngotot yèn Panjenengané pancèn mirsani, lan nyuwun supaya Panjenengané tumindak minangka pitulungé bocah lola.
10 1Kenging punapa, Dhuh Rama, Paduka jumeneng tebih? Kenging punapa Paduka ndhelikaken sarira Paduka ing wekdal karubedan?
2Margi saking gumunggungipun, tiyang duraka kanthi bengis ngoyak-oyak tiyang mlarat; mugi tiyang duraka sami kajiret ing rancangan ingkang dipunrancang piyambak. 3Awit tiyang duraka ngegungaken pepenginaning manahipun; tiyang murka ngipat-ipati saha nampik Rama kita. 4Margi saking gumunggungipun, tiyang duraka boten madosi Panjenenganipun; sadaya pamanggihipun inggih punika, “Ora ana Allah.” a a v4 Panemune tiyang duraka ingkang gumathok — “Ora ana Allah” — yaiku goroh kuna yen Rama kita iku tebih utawa ora ana. Jabur iki mangsuli: Rama kita pancen mirsani, sarta Panjenengane mbelani wong kang ora duwe daya. 5Margi-marginipun tansah mulya ing sadhengah wekdal; pangadilan Paduka wonten ing nginggil, tebih ngungkuli piyambakipun; piyambakipun nggeguyu sadaya mengsahipun. 6Piyambakipun ngunandika ing manahipun, “Aku ora bakal gonjing ing salawase; turun-tumurun aku ora bakal nandhang karubedan.”
7Cangkemipun kebak ipat-ipat, apus-apus, saha pameksa; sangandhaping ilatipun wonten karubedan saha piawon. 8Piyambakipun ngadhang wonten sacelaking padhusunan; saking papan pandhelikan mejahi tiyang ingkang boten lepat, mripatipun kanthi sidheman ngawasaken tiyang ingkang boten kuwawi. 9Piyambakipun ndhodhok ngadhang kanthi sidheman kados singa ing grumbulipun; piyambakipun ngadhang badhe nyaut tiyang mlarat, lan nggeret tiyang mlarat mawi jalanipun. 10Para korbanipun sami remuk lan ambruk; tiyang ingkang boten kuwawi sami rebah margi saking kakiyatanipun. 11Piyambakipun ngunandika ing manahipun, “Allah wis kesupen; Panjenengane wis ndhelikake pasuryane; Panjenengane ora bakal mirsani iku.”
12Dhuh Rama, mugi Paduka jumeneng! Mugi Paduka ngangkat asta Paduka; sampun ngantos Paduka kesupen dhateng tiyang ingkang nandhang sangsara. 13Kenging punapa tiyang duraka nampik Rama kita saha ngunandika ing manahipun, “Paduka boten badhe nagih tanggel jawab dhateng kula”? 14Nanging Paduka pancen mirsani, awit Paduka nggatosaken karubedan saha kasisahan, supados kabekta ing asta Paduka piyambak. Tiyang ingkang boten kuwawi masrahaken dhirinipun dhateng Paduka; Paduka punika ingkang mitulungi lare lola. b b v14 Ing kene Rama kita kasebut minangka panulunging lare lola — kang mbelani bocah yatim. Panggalihe ngayomi wong-wong kang ora ana liyane kang gelem ngreksa. 15Mugi Paduka ngremuk lengening tiyang duraka saha tiyang awon; mugi Paduka nagih piawonipun ngantos boten wonten malih ingkang Paduka panggihaken.
16Rama kita punika Ratu ing salami-laminipun; para bangsa sami sirna saking tanah kagunganipun. 17Paduka miyarsakaken pepenginaning tiyang sangsara, Dhuh Rama; Paduka badhe nyantosakaken manahipun; Paduka badhe nilingaken kanthi premati, 18supados Paduka paring kaadilan dhateng lare lola saha tiyang ingkang katindhes, supados manungsa limrah boten malih damel giris.