Butun qalbim Sen tomon

Nagʻmachilar rahbariga. “Mut-labben” ohangida. Dovud zaburi.

Aniq bir xalosi uchun shukronalik: dushmanlar orqaga qaytarildi, shaharlari tag-tomiri bilan qoʻporildi, hatto nomlari oʻchirildi. Otamiz adolatli hakam boʻlib taxtda oʻtiradi va mazlumlar uchun qoʻrgʻondir. Dovud xalqlar oʻzlari faqat foniy ekanini eslasin deb Undan yana qad koʻtarishini soʻraydi.

9-bob.

Ey Otam, butun qalbim bilan Senga shukr aytaman; Sening barcha ajoyib ishlaringni soʻzlab beraman.

Sendan shod boʻlib, quvonaman; ey Taolo, Sening nomingni ulugʻlab kuylayman.

Dushmanlarim orqaga qaytganda, Sening huzuringda qoqilib, halok boʻlishadi. Chunki Sen mening haqqim va daʼvomni himoya qilding; adolatli hakam boʻlib, taxtga oʻtirding. Sen xalqlarga tanbeh berding; yovuzlarni halok qilding; ularning nomini to abad oʻchirib tashlading. Dushman tamom boʻldi, abadiy vayronaga aylandi; Sen ularning shaharlarini ildizi bilan qoʻpording; ular haqidagi xotira ham yoʻqoldi.

Otamiz esa to abad taxtda oʻtiradi; U adolat uchun Oʻz taxtini oʻrnatdi. U olamni solihlik bilan hukm qiladi; xalqlarni adolat bilan boshqaradi. Otamiz ezilganlar uchun panohdir, kulfatli kunlarda mustahkam qalʼadir. Sening nomingni biladiganlar Senga ishonadi, zero Sen, ey Otamiz, Seni izlaganlarni hech qachon tashlab qoʻymagansan.

Sionda yashovchi Otamizni ulugʻlab kuylanglar! Uning ishlarini xalqlar orasida eʼlon qilinglar! Chunki toʻkilgan qon uchun qasos oluvchi Zot ezilganlarni eslaydi; U ularning faryodini unutmaydi.

Ey Otam, menga rahm qilgin! Mendan nafratlanganlar qoʻlida chekayotgan azobimni koʻrgin, ey meni oʻlim darvozalaridan koʻtaruvchi Zot, toki Sion qizi darvozalarida Sening barcha madhlaringni eʼlon qilay va Sening najotingdan shodlanay.

Xalqlar oʻzlari qazgan chuqurga botib ketishdi; oʻzlari yashirgan toʻrga oʻz oyoqlari ilindi. Otamiz Oʻzini namoyon qildi; U adolatni amalga oshirdi; yovuz odam oʻz qoʻllari ishi bilan tuzoqqa ilindi. Higgayon. ^a

Yovuzlar — Otamizni unutgan barcha xalqlar — goʻrga qaytib ketishadi. Chunki muhtojlar doimo unutilavermaydi, ezilganlarning umidi ham hech qachon yoʻqolmaydi.

Oʻrningdan turgin, ey Otamiz! Inson zoti gʻolib kelmasin; xalqlar Sening huzuringda hukm qilinsin. Ey Otamiz, ularni dahshatga solgin; xalqlar oʻzlarining shunchaki oʻlimli ekanini bilib qoʻyishsin.