حزقياه جو سڏ: پنهنجي پيءُ ڏانهن موٽي اچو

حزقياه سڄي اسرائيل کي، اتر سميت، عيد فسح لاءِ دعوت ڏئي ٿو، جيڪا هڪ مهينو دير سان ملهائي وڃي ٿي ڇو ته تمام ٿورا ڪاهن تيار هئا. سندس قاصدن تي ڪجهه شهرن ۾ ٺٺوليون ڪيون وڃن ٿيون، ٻين ۾ سندن ڳالهه ٻڌي وڃي ٿي. گهڻا اڻپاڪ حالت ۾ کائين ٿا، ۽ هو انهن لاءِ دعا ڪري ٿو — ۽ اسان جو پيءُ ٻڌي ٿو ۽ کين شفا ڏئي ٿو.

باب 30.

حزقياه سڄي اسرائيل ۽ يهوداه ڏانهن پيغام موڪليو، ۽ افرائيم ۽ منسي ڏانهن بہ خط لکيائين تہ يروشلم ۾ اسان جي پيءُ جي گھر ۾ اچي، اسان جي پيءُ، اسرائيل جي خدا لاءِ فسح ملهايو. بادشاهه، سندس سردارن ۽ يروشلم جي سڄي جماعت صلاح ڪئي هئي تہ فسح ٻئي مهيني ۾ ملهايون، ڇاڪاڻ تہ اُن وقت اهو ملهائي نہ سگھيا هئا، ڇو تہ ڪافي ڪاهنن پاڻ کي پاڪ نہ ڪيو هو ۽ ماڻهو يروشلم ۾ گڏ نہ ٿيا هئا. اها صلاح بادشاهه ۽ سڄي جماعت کي چڱي لڳي، تنهنڪري هنن بيرشبع کان دان تائين سڄي اسرائيل ۾ اعلان موڪليو تہ ماڻهو يروشلم اچي اسان جي پيءُ، اسرائيل جي خدا لاءِ فسح ملهائين؛ ڇو تہ هنن گھڻي تعداد ۾ گڏجي اهو لکيل موجب ڪڏهن بہ نہ ملهايو هو.

قاصد بادشاهه ۽ سندس سردارن جا خط کڻي سڄي اسرائيل ۽ يهوداه ۾ ويا، ۽ بادشاهه جي حڪم موجب چيائون تہ ”اي بني اسرائيل، ابراهيم، اضحاق ۽ اسرائيل جي خدا، اسان جي پيءُ ڏانهن موٽي اچو، تہ جيئن هو اوهان مان بچيل ماڻهن ڏانهن، جيڪي اسور جي بادشاهن جي هٿان بچي نڪتا، موٽي اچي. اوهان جي ابن ڏاڏن ۽ ڀائرن وانگر نہ ٿيو، جن اسان جي پيءُ، سندن ابن ڏاڏن جي خدا سان بي وفائي ڪئي، تنهنڪري هن کين ويرانو ڪري ڇڏيو، جيئن اوهان ڏسو ٿا. اوهان جي ابن ڏاڏن وانگر ضدي نہ ٿيو؛ پاڻ کي اسان جي پيءُ جي حوالي ڪريو ۽ سندس مقدس جاءِ تي اچو، جيڪا هن هميشه لاءِ پاڪ ڪئي آهي، ۽ پنهنجي پيءُ جي خدمت ڪريو، تہ جيئن سندس سخت ڪاوڙ اوهان کان ٽري وڃي. ڇالاءِ تہ جيڪڏهن اوهان اسان جي پيءُ ڏانهن موٽي ايندا تہ اوهان جا ڀائر ۽ ٻار پنهنجن قيد ڪندڙن کان رحم ماڻيندا ۽ هن ملڪ ۾ موٽي ايندا. ڇو تہ اوهان جو پيءُ فضل ۽ رحم وارو آهي؛ جيڪڏهن اوهان هن ڏانهن موٽندا تہ هو اوهان کان پنهنجو منهن نہ ڦيرائيندو.“

قاصد افرائيم ۽ منسي جي ملڪ ۾ شهر بہ شهر زبولون تائين ويا، پر ماڻهو مٿن کلندا ۽ کين ٺٺوليون ڪندا رهيا. تڏهن بہ آشر، منسي ۽ زبولون مان ڪي ماڻهو پاڻ کي نمائي يروشلم آيا. يهوداه تي بہ اسان جي پيءُ جو هٿ هو، جنهن کين هڪ دل ڏني تہ اسان جي پيءُ جي ڪلام موجب بادشاهه ۽ سردارن جو حڪم پورو ڪن.

ٻئي مهيني ۾ بي خميري مانيءَ جي عيد ملهائڻ لاءِ يروشلم ۾ ڏاڍي وڏي جماعت گڏ ٿي. هنن اٿي يروشلم ۾ جيڪي قربان گاهون هيون سي هٽائي ڇڏيون، ۽ سڀ بخور جون قربان گاهون کڻي قدرون واديءَ ۾ اڇلائي ڇڏيائون. هنن ٻئي مهيني جي چوڏهين تاريخ تي فسح جو گھيٽو ذبح ڪيو. ڪاهن ۽ لاوي شرمسار ٿيا، تنهنڪري پاڻ کي پاڪ ڪري اسان جي پيءُ جي گھر ۾ ساڙڻ واريون قربانيون کڻي آيا. هو پنهنجين جاين تي دستور موجب بيٺا، جيئن خدا جي ماڻهوءَ موسيٰ جي شريعت جو تقاضا آهي؛ ڪاهنن اهو رت ڇنڊيو جيڪو لاوين کين ڏنو. جماعت ۾ ڪيترن ئي پاڻ کي پاڪ نہ ڪيو هو، تنهنڪري سڀني ناپاڪن لاءِ فسح جا گھيٽا ذبح ڪرڻ جو ڪم لاوين جي ذمي هو، تہ جيئن انهن کي اسان جي پيءُ لاءِ پاڪ ڪن. ماڻهن جي وڏي تعداد، خاص ڪري افرائيم، منسي، اشڪار ۽ زبولون مان ڪيترن، پاڻ کي پاڪ نہ ڪيو هو، تڏهن بہ فسح کاڌائون، پر لکيل موجب نہ. پر حزقياه سندن لاءِ دعا ڪئي تہ ”اسان جو چڱو پيءُ هر ڪنهن کي معاف ڪري، جيڪو پنهنجي دل اسان جي پيءُ، پنهنجي ابن ڏاڏن جي خدا کي ڳولڻ تي لڳائي ٿو، ڀلي مقدس جاءِ جي قاعدن موجب پاڪ نہ هجي.“

پوءِ اسان جي پيءُ حزقياه جي دعا ٻڌي ۽ ماڻهن کي شفا ڏني. يروشلم ۾ رهندڙ بني اسرائيل بي خميري مانيءَ جي عيد ست ڏينهن وڏي خوشيءَ سان ملهائي، ۽ لاوي ۽ ڪاهن ڏينهن بہ ڏينهن بلند آواز سازن سان، جيڪي هن جي آڏو وڳندا رهيا، اسان جي پيءُ جي ساراه ڪندا رهيا. حزقياه انهن سڀني لاوين کي همٿايو، جيڪي اسان جي پيءُ جي خدمت ۾ ماهر هئا. ست ڏينهن هنن عيد جو پنهنجو حصو کاڌو، سلامتيءَ جون قربانيون پيش ڪندا ۽ اسان جي پيءُ، پنهنجي ابن ڏاڏن جي خدا جو شڪر ادا ڪندا رهيا.

پوءِ سڄي جماعت صلاح ڪئي تہ ٻيا ست ڏينهن عيد ملهايون، سو هنن خوشيءَ سان وڌيڪ ست ڏينهن عيد ملهائي. يهوداه جي بادشاهه حزقياه جماعت کي هڪ هزار ڍڳا ۽ ست هزار رڍون ڏنيون، ۽ سردارن هڪ هزار ڍڳا ۽ ڏهه هزار رڍون ڏنيون، ۽ ڪيترن ئي ڪاهنن پاڻ کي پاڪ ڪيو. يهوداه جي سڄي جماعت خوش ٿي، ڪاهن، لاوي، اسرائيل مان آيل سڄي جماعت، اسرائيل جي ملڪ مان آيل پرديسي ۽ يهوداه ۾ رهندڙ سڀ. يروشلم ۾ ڏاڍي خوشي ڇانئجي وئي، ڇو تہ اسرائيل جي بادشاهه داؤد جي پٽ سليمان جي ڏينهن کان وٺي اتي اهڙو ڪجھ نہ ٿيو هو. ڪاهن ۽ لاوي اٿي ماڻهن کي برڪت ڏني، ۽ سندن آواز ٻڌو ويو؛ سندن دعا آسمان ۾ سندس پاڪ رهائش تائين پهتي.