متى 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹په هغه ورځو کښې يحيىٰ بپتسمه ورکوونکے راغلو او د يهوديه په بيابان کښې يې تبليغ کوو، ²”توبه وباسئ، ځکه چې د زمونږ پلار بادشاهى نزدې راغلې ده.“ ³دا هغه څوک دے چې د هغۀ په حقله يسعياه نبى وئيلى وُو، ”په بيابان کښې د يو چا آواز دے چې: د مالِک لار تياره کړئ، د هغۀ لارې سيدې کړئ.“

⁴يحيىٰ د اوښ د وړيو جامې اغوستې وې، او د څرمنې پټکے يې په ملا تړلے وو؛ خوراک يې ملخان او د ځنګل شات وُو. ⁵بيا د يروشلم، د ټول يهوديه او د اُردن د شاوخوا علاقې ټول خلق هغۀ ته راووتل، ⁶او هغۀ دوئ ته د اُردن په سيند کښې بپتسمه ورکوله، او دوئ د خپلو ګناهونو اِقرار کوو.

⁷کله چې هغۀ ډېر فريسيان او صدوقيان وليدل چې بپتسمې اخستلو ته راځى، نو هغۀ ورته ووئيل، ”اے د مارانو بچو! تاسو ته چا خبردارے درکړو چې د راتلونکى غضب نه وتښتئ؟ ⁸نو داسې ميوه ونيسئ چې د توبې لائق وى. ⁹او په خپلو زړونو کښې دا وئيلو ته تيار مۀ کېږئ چې، ’زمونږ پلار خو اِبراهيم دے،‘ ځکه چې زۀ تاسو ته وايم چې زمونږ پلار کولے شى چې د دې کاڼو نه د اِبراهيم دپاره اولاد پېدا کړى. ¹⁰ترې خو اوس هم د ونو جرړو ته ايښودلے شوے دے، نو هره هغه ونه چې ښه ميوه نۀ نيسى، پرې کولے شى او اور ته غورزولے شى.

¹¹”زۀ خو تاسو ته د توبې دپاره په اوبو بپتسمه درکوم، خو هغه څوک چې زما نه پس راځى هغه زما نه طاقتور دے — زۀ د دې لائق هم نۀ يم چې د هغۀ بوټان پورته کړم. هغه به تاسو ته د روحُ القُدس او اور بپتسمه درکړى. ¹²د هغۀ په لاس کښې يې د بادوهلو پنجه ده؛ هغه به خپل درمند پاک کړى، خپله غنم به په ګدام کښې راجمع کړى، خو بوسه به په داسې اور کښې وسوزوى چې هيچرې نۀ مړ کيږى.“ ^a a v12 د بادوهلو پنجه د دې دپاره استعمالېدله چې وهلے شوى دانې هوا ته وغورزوى؛ درنه غنم به بيرته زمکې ته راغلل، خو سپکه بوسه به باد بوتله.

پلار خپل زوئ ته ښۀ راغلاست وائى

¹³بيا عيسىٰ د ګليل نه اُردن ته د يحيىٰ په طرف راغلو، دې دپاره چې هغۀ نه بپتسمه واخلى. ¹⁴خو يحيىٰ هغه منع کوو او ورته يې ووئيل، ”زۀ خو پخپله ستا نه بپتسمې اخستلو ته محتاج يم، او تۀ ما ته راځې؟“

¹⁵عيسىٰ هغۀ ته جواب ورکړو، ”اوس يې پرېږده، ځکه چې مونږ ته پکار دى چې په دې طريقه ټول صداقت پوره کړو.“ نو يحيىٰ هغۀ ته اِجازت ورکړو.

¹⁶کله چې عيسىٰ بپتسمه واخسته، نو هغه سمدستى د اوبو نه راووتو، او ناڅاپه آسمانونه ورته خلاص شول؛ هغۀ د زمونږ پلار روح وليدو چې د کوترې په شان راکوزيږى او په هغۀ باندې کښېناستو.

¹⁷بيا د آسمان نه يو آواز راغلو چې، ”دا زما زوئ دے، هغه چې زۀ ورسره مينه لرم؛ زۀ په هغۀ خوشحاله يم.“