Księga Liczb 16

16 ¹Korach, syn Jishara, syna Kehata, syna Lewiego, zebrał ludzi wraz z Datanem i Abiramem, synami Eliaba, oraz Onem, synem Peleta, synami Rubena. ²Stanęli przed Mojżeszem wraz z dwustu pięćdziesięcioma przywódcami zboru izraelskiego — powołanymi na zgromadzenie, mężami znakomitymi. ³Zebrali się przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi i powiedzieli: „Za daleko się posunęliście! Cały zbór jest święty, wszyscy, a nasz Ojciec jest pośród nich. Dlaczego wynosicie się ponad zgromadzenie naszego Ojca?”

⁴Gdy Mojżesz to usłyszał, padł na twarz. ⁵I powiedział do Koracha i całej jego gromady: „Rano nasz Ojciec pokaże, kto jest jego i kto jest święty, i przybliży go do siebie. Kogo wybierze, tego przybliży do siebie.” ⁶„Uczyńcie tak: weźcie kadzielnice, ty, Korachu, i cała twoja gromada.” ⁷„Jutro włóżcie w nie ogień i połóżcie na nie kadzidło przed naszym Ojcem. Mąż, którego nasz Ojciec wybierze, będzie tym świętym. Za daleko się posunęliście, synowie Lewiego!”

⁸Mojżesz powiedział jeszcze do Koracha: „Słuchajcie teraz, synowie Lewiego: ⁹Czy to wam nie wystarcza, że Ojciec Izraela oddzielił was od reszty zboru Izraela, aby przybliżyć was do siebie, abyście pełnili służbę przy przybytku naszego Ojca i stali przed zborem, by mu służyć? ¹⁰Przybliżył cię — ciebie i wszystkich twoich braci, synów Lewiego — a wy pragniecie jeszcze i kapłaństwa? ¹¹Ty i cała twoja gromada zebraliście się przeciwko naszemu Ojcu. A Aaron — kim on jest, że szemrzecie przeciwko niemu?”

¹²Mojżesz posłał po Datana i Abirama, synów Eliaba. Lecz oni powiedzieli: „Nie przyjdziemy! ¹³Czy nie dość, że wyprowadziłeś nas z ziemi opływającej w mleko i miód, aby nas zabić na pustyni, że chcesz jeszcze panować nad nami? ¹⁴W dodatku nie wprowadziłeś nas do ziemi opływającej w mleko i miód ani nie dałeś nam w dziedzictwo pól i winnic. Czy chcesz tym ludziom wyłupić oczy? Nie przyjdziemy!”

¹⁵Mojżesz bardzo się rozgniewał i powiedział do naszego Ojca: „Nie zważaj na ich ofiarę. Nie wziąłem od nich ani jednego osła ani nie skrzywdziłem żadnego z nich.”

¹⁶Mojżesz powiedział do Koracha: „Ty i cała twoja gromada stawcie się jutro przed naszym Ojcem — ty, oni i Aaron. ¹⁷Niech każdy weźmie swoją kadzielnicę, położy na nią kadzidło i przyniesie ją przed naszego Ojca — dwieście pięćdziesiąt kadzielnic — ty i Aaron, każdy ze swoją kadzielnicą.”

¹⁸Każdy wziął więc swoją kadzielnicę, włożył w nią ogień i położył na nią kadzidło, i stanęli z Mojżeszem i Aaronem u wejścia do Namiotu Zgromadzenia. ¹⁹Korach zgromadził przeciwko nim cały zbór u wejścia do Namiotu Zgromadzenia. Wtedy chwała naszego Ojca ukazała się całemu zborowi.

²⁰A nasz Ojciec przemówił do Mojżesza i Aarona:

²¹„Odłączcie się od tego zboru, abym mógł ich pochłonąć w jednej chwili.”

²²Lecz Mojżesz i Aaron padli na twarze i zawołali: „O Ojcze nasz, Ojcze duchów wszelkiego ciała — czy gdy jeden człowiek zgrzeszy, będziesz się gniewał na cały zbór?” ²³Wtedy nasz Ojciec powiedział do Mojżesza:

²⁴„Powiedz do zboru: Odstąpcie od mieszkań Koracha, Datana i Abirama.”

²⁵Mojżesz wstał więc i poszedł do Datana i Abirama, a starsi Izraela poszli za nim. ²⁶I powiedział do zboru: „Odejdźcie od namiotów tych niegodziwych ludzi i nie dotykajcie niczego, co do nich należy, abyście nie zginęli z powodu wszystkich ich grzechów.”

²⁷Odstąpili więc zewsząd od namiotów Koracha, Datana i Abirama, a Datan i Abiram wyszli i stanęli u wejść do swoich namiotów ze swoimi żonami, synami i małymi dziećmi.

²⁸Mojżesz powiedział: „Po tym poznacie, że to nasz Ojciec posłał mnie, abym uczynił wszystkie te rzeczy, i że nie czyniłem nic z własnego pomysłu: ²⁹Jeśli ci ludzie umrą zwyczajną śmiercią i spotka ich los wszystkich ludzi, to nie nasz Ojciec mnie posłał. ³⁰Lecz jeśli nasz Ojciec uczyni coś nowego i ziemia otworzy swoją paszczę, i pochłonie ich wraz ze wszystkim, co do nich należy, i żywcem zstąpią do grobu, to poznacie, że ci ludzie wzgardzili naszym Ojcem.”

³¹A gdy tylko skończył mówić to wszystko, rozstąpiła się pod nimi ziemia, ³²i ziemia otworzyła swoją paszczę, i pochłonęła ich oraz ich domowników, wszystkich ludzi Koracha i cały ich dobytek. ³³Oni i wszyscy, którzy do nich należeli, żywcem zstąpili do grobu, a ziemia zamknęła się nad nimi i zginęli spośród zgromadzenia. ³⁴A cały Izrael, który był wokół nich, uciekł na ich krzyk, bo mówili: „Oby i nas ziemia nie pochłonęła!” ³⁵I wyszedł ogień od naszego Ojca, i pochłonął tych dwustu pięćdziesięciu mężów, którzy ofiarowali kadzidło.