कोरह मोशेविरुद्ध उठतो

कोरह आणि अडीचशे पुढारी दावा करतात की सारी मंडळी पवित्र आहे, म्हणून त्यांच्यासाठी कोणालाही जवळ आणले जाण्याची गरज नाही. मोशे निर्णय धुपाटण्यांवर सोपवतो. दाथान व अबीराम यांच्याखाली जमीन उघडते, अग्नी त्या अडीचशे जणांना भस्म करतो, आणि त्या दाव्याचे उत्तर स्वतः आमचा पिता देतो.

अध्याय 16.

लेवीचा मुलगा कहाथ, त्याचा मुलगा इसहार, त्याचा मुलगा कोरह याने, अलीयाबाचे मुलगे दाथान व अबीराम आणि रऊबेनाचा वंशज पेलेथाचा मुलगा ओन यांच्यासह माणसे एकत्र जमवली. आणि ते मोशेसमोर उभे राहिले; त्यांच्याबरोबर इस्राएल लोकांतले अडीचशे पुढारी होते—मंडळीतले निवडलेले सदस्य, नामांकित माणसे. ते मोशे व अहरोन यांच्याविरुद्ध एकत्र जमून म्हणाले, “तुम्ही फार पुढे गेला आहात! सारी मंडळी, ती सगळीच पवित्र आहे, आणि आमचा पिता त्यांच्यामध्ये आहे. मग तुम्ही आमच्या पित्याच्या मंडळीवर स्वतःला श्रेष्ठ का ठरवता?”

हे ऐकून मोशे पालथा पडला. आणि तो कोरह व त्याच्या सर्व टोळीला म्हणाला, “सकाळी आमचा पिता कोण त्याचा आहे व कोण पवित्र आहे हे दाखवील आणि त्याला आपल्याजवळ आणील. ज्याला तो निवडील त्याला तो आपल्याजवळ आणील. कोरहा, तू व तुझी सगळी टोळी असे करा: धुपाटणी घ्या; उद्या त्यांत विस्तव घालून आमच्या पित्यासमोर त्यांवर धूप ठेवा. आमचा पिता ज्या माणसाला निवडील तोच पवित्र ठरेल. हे लेवीच्या मुलांनो, तुम्ही फार पुढे गेला आहात!”

मोशे कोरहाला आणखी म्हणाला, “अहो लेवीच्या मुलांनो, आता ऐका: इस्राएलाच्या पित्याने तुम्हांला इस्राएलाच्या उरलेल्या मंडळीपासून वेगळे केले, तुम्हांला आपल्याजवळ आणले, आमच्या पित्याच्या निवासमंडपाचे काम करण्यास व मंडळीसमोर उभे राहून त्यांची सेवा करण्यास लावले—हे तुम्हांला पुरेसे नाही काय? त्याने तुला व तुझ्याबरोबर तुझ्या सर्व भाऊबंदांना, लेवीच्या मुलांना, आपल्याजवळ आणले; तरी आता तुम्ही याजकपदही मागता काय? तू व तुझी सगळी टोळी आमच्या पित्याविरुद्ध एकत्र जमली आहात. आणि अहरोन—तो कोण आहे, की तुम्ही त्याच्याविरुद्ध कुरकुर करता?”

मग मोशेने अलीयाबाचे मुलगे दाथान व अबीराम यांना बोलावणे पाठवले. पण ते म्हणाले, “आम्ही वर येणार नाही! दूधमधाचे प्रवाह वाहणाऱ्या देशातून तू आम्हांला रानात मारण्यासाठी वर आणलेस, हे पुरेसे नाही काय, की तुला आमच्यावर धनीपणही करायचे आहे? शिवाय, तू आम्हांला दूधमधाचे प्रवाह वाहणाऱ्या देशात आणले नाहीस, किंवा वतन म्हणून शेते व द्राक्षमळे दिले नाहीस. तू या माणसांचे डोळे उपटून काढणार काय? आम्ही वर येणार नाही!”

तेव्हा मोशेला फार राग आला आणि तो आमच्या पित्याला म्हणाला, “त्यांच्या अर्पणाकडे लक्ष देऊ नकोस. मी त्यांच्यापासून एक गाढवसुद्धा घेतले नाही, आणि त्यांच्यापैकी कोणावरही अन्याय केला नाही.”

मग मोशे कोरहाला म्हणाला, “तू व तुझी सगळी टोळी उद्या आमच्या पित्यासमोर हजर व्हा—तू, ते आणि अहरोन. प्रत्येकाने आपली धुपाटणी घेऊन तिच्यावर धूप ठेवावा आणि आमच्या पित्यासमोर आणावा—अडीचशे धुपाटणी—तू व अहरोन, प्रत्येकाने आपापली धुपाटणी.”

तेव्हा प्रत्येकाने आपापली धुपाटणी घेऊन तिच्यात विस्तव घातला व तिच्यावर धूप ठेवला आणि मोशे व अहरोन यांच्यासह दर्शनमंडपाच्या दाराशी उभे राहिले. कोरहाने त्यांच्याविरुद्ध सारी मंडळी दर्शनमंडपाच्या दाराशी एकत्र जमवली; तेव्हा आमच्या पित्याचे तेज सर्व मंडळीला दिसले.

आणि आमचा पिता मोशे व अहरोन यांच्याशी बोलला, तो म्हणाला,

“या मंडळीपासून तुम्ही वेगळे व्हा, म्हणजे मी त्यांना क्षणात भस्म करीन.”

तेव्हा मोशे व अहरोन पालथे पडले आणि आरोळी मारून म्हणाले, “हे आमच्या पित्या, सर्व देहांच्या आत्म्यांच्या पित्या—एका माणसाने पाप केले असता तू सर्व मंडळीवर रागावशील काय?” मग आमचा पिता मोशेला म्हणाला,

“मंडळीला सांग: कोरह, दाथान व अबीराम यांच्या वस्तीपासून दूर व्हा.”

तेव्हा मोशे उठून दाथान व अबीराम यांच्याकडे गेला आणि इस्राएलाचे वडीलजन त्याच्यामागे गेले. तो मंडळीला म्हणाला, “या दुष्ट माणसांच्या तंबूंपासून दूर व्हा. त्यांच्या कशालाही स्पर्श करू नका, नाहीतर त्यांच्या सर्व पापांत तुम्ही वाहून जाल.”

तेव्हा ते कोरह, दाथान व अबीराम यांच्या तंबूंच्या सभोवतालून दूर झाले; आणि दाथान व अबीराम आपल्या बायका, मुलगे व लहान लेकरे यांच्यासह बाहेर येऊन आपापल्या तंबूच्या दाराशी उभे राहिले.

मोशे म्हणाला, “या सर्व गोष्टी करण्यास आमच्या पित्याने मला पाठवले आहे, आणि हे सगळे माझ्या स्वतःच्या मनाचे नव्हे, हे तुम्हांला यावरून कळेल: जर ही माणसे सर्व माणसांप्रमाणे स्वाभाविक मरणाने मेली आणि त्यांना सर्वांचीच गत आली, तर आमच्या पित्याने मला पाठवले नाही. पण जर आमच्या पित्याने काही नवीन घडवले, आणि भूमीने आपले तोंड उघडून त्यांना व त्यांच्या सर्वस्वाला गिळून टाकले, आणि ते जिवंतच अधोलोकात उतरले, तर या माणसांनी आमच्या पित्याला तुच्छ मानले हे तुम्हांला कळेल.”

हे सगळे बोलून तो संपवतो न संपवतो तोच त्यांच्या पायांखालची भूमी दुभंगली, आणि पृथ्वीने आपले तोंड उघडून त्यांना, त्यांच्या घरांना, कोरहाच्या सर्व माणसांना व त्यांच्या सर्व मालमत्तेला गिळून टाकले. ते व त्यांचे सर्वस्व जिवंतच अधोलोकात उतरले; पृथ्वी त्यांच्यावर बंद झाली आणि ते मंडळीतून नष्ट झाले. त्यांच्या आरोळीने त्यांच्या सभोवतालचे सर्व इस्राएल लोक पळाले, कारण ते म्हणाले, “कदाचित पृथ्वी आम्हांलाही गिळून टाकील!” आणि आमच्या पित्याकडून विस्तव निघाला आणि धूप अर्पण करणाऱ्या त्या अडीचशे माणसांना त्याने भस्म केले.