Wilangan 16 FHB Father's Heart Bible™

16 ¹Korah anake Izhar, anake Kohat, anake Lewi, nglumpukake wong-wong, bebarengan karo Datan lan Abiram, anak-anake Eliab, sarta On anake Pelet, para anak turune Ruben. ²Wong-wong mau padha ngadeg ing ngarepe Musa, bebarengan karo wong rong atus seket pemimpin umat Israel — para anggota pakempalan kang pinilih, wong-wong kang misuwur. ³Wong-wong mau padha nglumpuk nglawan Musa lan Harun, sarta padha kandha: “Kowe wis kebangeten! Umat iki kabeh suci, kabeh pisan, lan Rama kita ana ing tengahe. Yagene kowe padha ngunggulake awakmu dhewe ngungkuli pasamuwane Rama kita?”

⁴Bareng Musa krungu bab iku, banjur sumungkem konjem ing bumi. ⁵Musa banjur kandha marang Korah lan sagolongane kabeh: “Ing wayah esuk, Rama kita bakal nedahake sapa kang dadi kagungane lan sapa kang suci, sarta bakal nyelakake wong iku marang ngarsane. Sapa kang kapilih dening Panjenengane, iku kang bakal dicelakake marang ngarsane. ⁶Lakonana mengkene: padha njupuka padupan, kowe Korah lan sagolonganmu kabeh. ⁷Sesuk padha wenehana geni ing padupan mau, banjur tumpangana dupa ana ing ngarsane Rama kita. Wong kang kapilih dening Rama kita, iku kang bakal dadi wong kang suci. Kowe wis kebangeten, para anak turune Lewi!”

⁸Musa uga kandha marang Korah: “Saiki rungokna, kowe para anak turune Lewi: ⁹Apa durung cukup tumrap kowe kabeh, dene Ramane Israel wis misahake kowe saka umat Israel liyane, supaya kowe dicelakake marang Panjenengane, kanggo nindakake pagawean ing Kemah Sucine Rama kita, lan ngadeg ing ngarepe umat supaya ngladeni wong-wong mau? ¹⁰Panjenengane wis nyelakake kowe — kowe lan sadulur-sadulurmu kabeh, para anak turune Lewi — nanging saiki kowe isih padha ngudi kaimaman uga? ¹¹Kowe lan sagolonganmu kabeh wis padha nglumpuk nglawan Rama kita. Harun iku — sapa ta dheweke, dene kowe padha nggrundel marang dheweke?”

¹²Musa banjur kongkonan ngundang Datan lan Abiram, anak-anake Eliab. Nanging wong-wong mau padha kandha: “Aku padha ora gelem mara! ¹³Apa durung cukup anggonmu ngirid aku kabeh metu saka tanah kang mili puwan lan madu, arep mateni aku ana ing ara-ara samun, dene kowe isih arep mrentah aku kabeh uga? ¹⁴Luwih maneh, kowe ora nggawa aku kabeh menyang tanah kang mili puwan lan madu, utawa menehi palemahan lan kebon anggur minangka warisan. Apa kowe arep nyukili mripate wong-wong iki? Aku padha ora gelem mara!”

¹⁵Musa banjur nepsu banget, nuli munjuk marang Rama kita: “Dhuh Rama, mugi Paduka sampun karsa nampeni pisungsungipun tiyang-tiyang punika. Kawula boten mendhet kuldi satunggal kemawon saking tiyang-tiyang punika, saha boten damel awon dhateng sinten kemawon ing antawisipun.”

¹⁶Musa banjur kandha marang Korah: “Kowe lan sagolonganmu kabeh, padha sebaa ana ing ngarsane Rama kita sesuk — kowe, wong-wong mau, lan Harun. ¹⁷Saben wong padha njupuka padupane dhewe-dhewe, tumpangana dupa, banjur aturna ana ing ngarsane Rama kita — padupan rong atus seket — kowe lan Harun, saben wong nggawa padupane dhewe.”

¹⁸Banjur saben wong njupuk padupane, diwenehi geni lan ditumpangi dupa, nuli padha ngadeg bebarengan karo Musa lan Harun ana ing ngarep lawanging Kemah Pasewakan. ¹⁹Korah banjur nglumpukake umat kabeh nglawan wong loro mau ana ing ngarep lawanging Kemah Pasewakan; nuli kamulyane Rama kita ngatingal marang umat kabeh.

²⁰Rama kita banjur ngandika marang Musa lan Harun, pangandikane:

²¹“Padha misaha awakmu saka umat iki, supaya padha Daktumpes sanalika.”

²²Musa lan Harun banjur sumungkem konjem ing bumi, sarta munjuk: “Dhuh Rama, Ramaning sadaya roh ing saben titah — menawi namung satunggal tiyang ingkang nglampahi dosa, punapa Paduka badhe duka dhateng umat sadaya?” ²³Rama kita banjur ngandika marang Musa:

²⁴“Kandhaa marang umat: Padha sumingkira saka sakiwa-tengene papan panggonane Korah, Datan, lan Abiram.”

²⁵Musa banjur tangi lan marani Datan lan Abiram, sarta para pinituwane Israel padha ngetutake. ²⁶Musa banjur kandha marang umat: “Padha sumingkira saka tarube wong-wong duraka iki. Aja ndemek apa-apa kang dadi duweke, supaya kowe ora katut sirna ing sakehing dosane.”

²⁷Mulane wong-wong mau padha sumingkir saka sakiwa-tengene tarube Korah, Datan, lan Abiram; dene Datan lan Abiram padha metu lan ngadeg ana ing ngarep lawang tarube dhewe-dhewe, bebarengan karo para bojone, anak-anake, lan bocah-bocahe kang isih cilik.

²⁸Musa banjur kandha: “Mangkene anggonmu bakal padha ngerti, yen Rama kita kang ngutus aku nindakake sakehing prakara iki, lan yen kabeh iku ora saka karepku dhewe: ²⁹Menawa wong-wong iki padha mati kaya lumrahe wong mati, sarta ngalami pandadaran kaya manungsa kabeh, iku ateges Rama kita ora ngutus aku. ³⁰Nanging menawa Rama kita nitahake barang kang anyar, lan bumi menga cangkeme nguntal wong-wong mau dalah sabarang kabeh kang dadi duweke, sarta wong-wong mau padha mudhun urip-uripan menyang jagading pati, kowe bakal padha ngerti yen wong-wong iki wis ngremehake Rama kita.”

³¹Sawise Musa rampung ngucapake sakabehe iku mau, dumadakan bumi ing sangisore wong-wong mau mlethek, ³²bumi menga cangkeme lan nguntal wong-wong mau, brayate, sakehing wonge Korah, lan sakehing barang darbeke. ³³Wong-wong mau dalah sakehe wong kang dadi darbeke padha mudhun urip-uripan menyang jagading pati; bumi nuli nangkup nutupi wong-wong mau, temah padha sirna saka pasamuwan. ³⁴Wong Israel kabeh kang ana ing sakiwa-tengene padha mlayu krungu panjerite wong-wong mau, awit padha kandha: “Aja-aja aku iki uga bakal diuntal dening bumi!” ³⁵Banjur ana geni metu saka ngarsane Rama kita, kang nyirnakake wong rong atus seket kang padha nyaosake dupa mau.