Księga Liczb 17

17 ¹Potem nasz Ojciec powiedział do Mojżesza:

²„Powiedz Eleazarowi, synowi kapłana Aarona, aby zebrał kadzielnice z płonących węgli, a ogień rozrzucił daleko — bo są święte. ³Kadzielnice tych ludzi, którzy zgrzeszyli, płacąc za to życiem. Rozklep je na blachy, aby pokryć ołtarz — gdyż zostały złożone przede mną i stały się święte — jako znak dla synów Izraela.”

⁴Kapłan Eleazar wziął kadzielnice z brązu, które ofiarowali ci, co spłonęli, a potem rozklepał je na pokrycie ołtarza. ⁵Przypomnienie dla synów Izraela, że nikt obcy — kto nie jest z potomstwa Aarona — nie może się zbliżać, aby spalać kadzidło przed naszym Ojcem, by nie stał się jak Korach i jego gromada, jak nasz Ojciec powiedział Aaronowi przez Mojżesza.

⁶Następnego dnia całe zgromadzenie synów Izraela szemrało przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi, mówiąc: „Wy zabiliście lud naszego Ojca.” ⁷A gdy zgromadzenie zebrało się przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi, zwrócili się ku Namiotowi Spotkania, a obłok okrył namiot i ukazała się chwała naszego Ojca.

⁸Wtedy Mojżesz i Aaron podeszli przed Namiot Spotkania. ⁹A nasz Ojciec powiedział do Mojżesza:

¹⁰„Odsuńcie się od tego zgromadzenia, abym mógł ich wytracić w jednej chwili.” A oni padli na twarze.

¹¹Mojżesz powiedział do Aarona: „Weź kadzielnicę, nałóż na nią ognia z ołtarza, dodaj kadzidło i spiesz z nią do zgromadzenia, aby dokonać za nich przebłagania, bo gniew wyszedł sprzed oblicza naszego Ojca; zaczęła się plaga.”

¹²Aaron wziął ją, jak powiedział Mojżesz, i wbiegł w środek zgromadzenia — a plaga już się rozpoczęła wśród ludu — spalił kadzidło i dokonał przebłagania za lud. ¹³I stanął między umarłymi a żywymi, i plaga została powstrzymana. ^a a v13 Aaron stojący między umarłymi a żywymi, aby powstrzymać plagę, jest zapowiedzią Jezusa, jedynego pośrednika, który staje między sądem naszego Ojca a jego ludem, dokonując przebłagania własnym życiem. ¹⁴Tych, którzy pomarli w pladze, było 14 700, nie licząc tych, którzy zmarli z powodu Koracha. ¹⁵Aaron wrócił do Mojżesza przy wejściu do Namiotu Spotkania, gdyż plaga została powstrzymana. ¹⁶Potem nasz Ojciec powiedział do Mojżesza:

¹⁷„Przemów do synów Izraela i weź od nich po lasce dla każdego rodu — dwanaście lasek od wszystkich ich naczelników według rodów. Imię każdego z nich wypisz na jego lasce. ¹⁸Imię Aarona wypisz na lasce Lewiego, bo jedna laska przypada na głowę każdego rodu. ¹⁹Połóż je w Namiocie Spotkania przed Świadectwem, gdzie się z tobą spotykam. ^b b v19 Świadectwo oznacza kamienne tablice Prawa przechowywane wewnątrz arki w przybytku. ²⁰Laska męża, którego wybiorę, wypuści pędy, a tak uśmierzę przed sobą szemrania synów Izraela, jakimi szemrzą przeciwko wam.”

²¹Mojżesz przemówił do synów Izraela, a każdy z ich naczelników dał mu laskę — po jednej na naczelnika według rodów, dwanaście lasek — a wśród nich była laska Aarona. ²²I Mojżesz złożył laski przed naszym Ojcem w Namiocie Świadectwa. ²³Następnego dnia Mojżesz wszedł do Namiotu Świadectwa i oto laska Aarona, z domu Lewiego, wypuściła pędy — zapuściła pąki, zakwitła i wydała dojrzałe migdały. ^c c v23 List do Hebrajczyków 9:4 wspomina kwitnącą laskę Aarona przechowywaną w arce. Życie wyrastające z martwego drewna potwierdziło kapłana wybranego przez naszego Ojca i wskazuje naprzód na Jezusa, którego kapłaństwo nasz Ojciec potwierdził, wskrzeszając go z martwych. ²⁴Mojżesz wyniósł wszystkie laski sprzed oblicza naszego Ojca do wszystkich synów Izraela; popatrzyli i każdy wziął swoją laskę.

²⁵A nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Połóż laskę Aarona z powrotem przed Świadectwem, aby była zachowana jako znak dla buntowników, by położyć kres ich szemraniu przeciwko mnie i aby nie pomarli.”

²⁶I Mojżesz tak uczynił; jak nasz Ojciec mu rozkazał, tak uczynił. ²⁷Synowie Izraela powiedzieli do Mojżesza: „Oto giniemy, jesteśmy zgubieni, wszyscy zgubieni! ²⁸Każdy, kto się zbliża, kto się zbliża do przybytku naszego Ojca, umiera. Czy wszyscy mamy wyginąć?”