ڳاڻاٽو 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ

²”هارون ڪاهن جي پٽ العزار کي چؤ تہ ٻرندڙ ڪوئلن مان عود دان کڻي ۽ باهه کي پري پکيڙي ڇڏي، ڇاڪاڻ تہ اهي پاڪ آهن. ³انهن ماڻهن جا عود دان، جن پنهنجي جان جي قيمت تي گناهه ڪيو، ڪُٽي پترا ٺاهيو تہ قربانگاهه کي ڍڪين، ڇاڪاڻ تہ اهي منهنجي اڳيان پيش ڪيا ويا ۽ پاڪ ٿي ويا. اهي بني اسرائيل لاءِ نشان ٿيندا.“

⁴العزار ڪاهن ڪانسيءَ جا اهي عود دان، جيڪي سڙيل ماڻهن پيش ڪيا هئا، کڻي، ڪُٽي قربانگاهه لاءِ ڍڪڻ ٺاهيائين. ⁵اها بني اسرائيل لاءِ ياد ڏياريندڙ هئي تہ جيڪو ٻاهريون ماڻهو هارون جي اولاد مان نہ هجي، سو اسان جي پيءُ اڳيان بخور ٻارڻ لاءِ ويجهو نہ اچي، متان قورح ۽ سندس ٽولي جهڙو ٿي پوي، جيئن اسان جي پيءُ موسيٰ جي وسيلي هارون کي چيو هو.

⁶ٻئي ڏينهن بني اسرائيل جي سڄي جماعت موسيٰ ۽ هارون جي خلاف بڙبڙ ڪندي چيو تہ ”اوهان اسان جي پيءُ جي ماڻهن کي ماري ڇڏيو آهي.“ ⁷جڏهن جماعت موسيٰ ۽ هارون جي خلاف گڏ ٿي، تڏهن اهي ملاقات واري خيمي ڏانهن ڦريا. ايتري ۾ ڪڪر خيمي کي ڍڪي ڇڏيو ۽ اسان جي پيءُ جو جلوو ظاهر ٿيو.

⁸پوءِ موسيٰ ۽ هارون ملاقات واري خيمي جي اڳيان آيا. ⁹تڏهن اسان جي پيءُ موسيٰ سان ڳالهائيندي فرمايو تہ

¹⁰”هن جماعت کان پري ٿي وڃو تہ آءٌ هنن کي هڪدم ناس ڪري ڇڏيان.“ پوءِ اهي منهن ڀر ڪري پيا.

¹¹موسيٰ هارون کي چيو تہ ”عود دان کڻ، ان ۾ قربانگاهه تان باهه وجھ، بخور وجھ ۽ تڪڙو تڪڙو جماعت وٽ وڃي هنن لاءِ ڪفارو ڏي، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جي حضور کان غضب نڪتو آهي، وبا شروع ٿي چڪي آهي.“

¹²هارون موسيٰ جي چوڻ موجب اهو کڻي جماعت جي وچ ۾ ڊوڙي ويو—ماڻهن ۾ وبا اڳ ئي شروع ٿي چڪي هئي—۽ بخور ٻاري ماڻهن لاءِ ڪفارو ڏنائين. ¹³هو مئلن ۽ جيئرن جي وچ ۾ بيٺو، تڏهن وبا بند ٿي ويئي. ^a a v13 هارون جو مئلن ۽ جيئرن جي وچ ۾ بيهي وبا کي روڪڻ يسوع جو اڳواٽ نشان آهي، جيڪو هڪڙو ئي وچولو آهي ۽ اسان جي پيءُ جي عدالت ۽ سندس ماڻهن جي وچ ۾ بيهي پنهنجي جان ڏيئي ڪفارو ٿو ڏئي. ¹⁴جيڪي وبا ۾ مري ويا، سي چوڏهن هزار ست سؤ هئا، ان کانسواءِ جيڪي قورح جي سبب مري ويا هئا. ¹⁵هارون ملاقات واري خيمي جي دروازي تي موسيٰ وٽ موٽي آيو، ڇاڪاڻ تہ وبا بند ٿي چڪي هئي. ¹⁶پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ

¹⁷”بني اسرائيل سان ڳالهاءِ ۽ هنن کان هر ڏاڏن جي گھراڻي لاءِ هڪ لٺ وٺ—سندن سڀني اڳواڻن کان ڏاڏن جي گھراڻن موجب ٻارهن لٺون. هر ماڻهوءَ جو نالو سندس لٺ تي لک. ¹⁸هارون جو نالو ليوي جي لٺ تي لک، ڇاڪاڻ تہ ڏاڏن جي هر گھراڻي جي سردار لاءِ هڪ لٺ هوندي. ¹⁹اهي ملاقات واري خيمي ۾ شاهديءَ جي اڳيان رک، جتي آءٌ تو سان ملندو آهيان. ^b b v19 شاهديءَ مان مراد شريعت جون پٿر جون تختيون آهن، جيڪي مقدس خيمي ۾ صندوق اندر رکيل هيون. ²⁰جنهن ماڻهوءَ کي آءٌ چونڊيندس، تنهن جي لٺ ڦٽندي، ۽ هيئن آءٌ بني اسرائيل جي انهن ماڻهن جي بڙبڙ، جيڪي تنهنجي خلاف بڙبڙ ڪن ٿا، پنهنجي اڳيان خاموش ڪندس.“

²¹موسيٰ بني اسرائيل سان ڳالهايو، تڏهن هر اڳواڻ کيس هڪ لٺ ڏني—ڏاڏن جي هر گھراڻي لاءِ هڪ اڳواڻ جي هڪ لٺ، ٻارهن لٺون—۽ انهن ۾ هارون جي لٺ بہ هئي. ²²موسيٰ لٺون شاهديءَ واري خيمي ۾ اسان جي پيءُ جي اڳيان رکيون. ²³ٻئي ڏينهن موسيٰ شاهديءَ واري خيمي ۾ ويو تہ ڏٺائين تہ ليوي جي گھراڻي واري هارون جي لٺ ڦٽي پئي هئي؛ ان کي ڪونپريون ڦٽيون هيون، گل ٿيا هئا ۽ پڪل بادام لڳا هئا. ^c c v23 عبرانين 9:4 ۾ صندوق اندر رکيل هارون جي ڦٽندڙ لٺ جو ذڪر آهي. سڪل ڪاٺيءَ مان زندگيءَ جو ڦٽڻ اسان جي پيءُ جي چونڊيل ڪاهن جي تصديق هو ۽ اڳتي يسوع ڏانهن اشارو ڪري ٿو، جنهن کي مئلن مان جياري اسان جي پيءُ سندس ڪاهني کي سچو ثابت ڪيو. ²⁴موسيٰ سڀ لٺون اسان جي پيءُ جي اڳيان کان ڪڍي سڀني بني اسرائيل وٽ ٻاهر آندون. هنن ڏٺو ۽ هر ماڻهوءَ پنهنجي لٺ کنئي.

²⁵پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”هارون جي لٺ شاهديءَ جي اڳيان ٻيهر رک تہ باغين لاءِ نشان طور رکيل رهي، ۽ هنن جي منهنجي خلاف بڙبڙ ختم ٿئي، تہ جيئن اهي مرن نہ.“

²⁶موسيٰ ائين ئي ڪيو، جيئن اسان جي پيءُ کيس حڪم ڏنو هو، تيئن ئي ڪيائين. ²⁷بني اسرائيل موسيٰ کي چيو تہ ”ڏس، اسين مري ٿا وڃون، اسين برباد ٿيا آهيون، سڀيئي برباد ٿيا آهيون! ²⁸جيڪو ويجهو ٿو اچي، جيڪو اسان جي پيءُ جي مقدس خيمي جي ويجهو ٿو اچي، سو مري ٿو وڃي. ڇا اسين سڀ ناس ٿي وينداسين؟“