ସମୁଦ୍ରରୁ ଏକ ପଶୁର ଉତ୍ଥାନ

ନାଗର ନିଜ ସିଂହାସନ ଧରି ସମୁଦ୍ରରୁ ଏକ ପଶୁ ଉଠି ଆସେ, ଏବଂ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତାହାର ସୁସ୍ଥ ହୋଇଥିବା କ୍ଷତକୁ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ତାହା ଆମର ପିତାଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ପଶୁ ଏକ ପ୍ରତିମାକୁ କଥା କହାଏ, ଯେଉଁମାନେ ତାହାକୁ ପୂଜା କରିବେ ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ଏବଂ କିଏ କିଣିପାରିବ ବା ବିକିପାରିବ ତାହା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱସ୍ତତାର ଅର୍ଥ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଉଦ୍ଧାର ନୁହେଁ।

ଅଧ୍ୟାୟ 13।

ସେହି ସର୍ପ ସମୁଦ୍ରର ବାଲି ଉପରେ ଠିଆ ହେଲା। ମୁଁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଏକ ପଶୁକୁ ଉଠିବାର ଦେଖିଲି, ତାହାର ଦଶ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ସାତ ମସ୍ତକ, ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ଦଶ ମୁକୁଟ, ପୁଣି ମସ୍ତକ ଉପରେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ନିନ୍ଦାସୂଚକ ନାମ ଥିଲା। ମୁଁ ଯେଉଁ ପଶୁକୁ ଦେଖିଲି, ସେ ଚିତାବାଘ ପରି ଥିଲା, ତାହାର ପାଦ ଭାଲୁର ପାଦ ପରି ଓ ତାହାର ମୁଖ ସିଂହର ମୁଖ ପରି ଥିଲା। ସେହି ସର୍ପ ତାହାକୁ ଆପଣା ଶକ୍ତି, ଆପଣା ସିଂହାସନ ଓ ମହା କ୍ଷମତା ଦେଲା। ତାହାର ମସ୍ତକସମୂହ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣଘାତକ ଭାବରେ କ୍ଷତବିକ୍ଷତ ହୋଇଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି କ୍ଷତ ସୁସ୍ଥ ହେଲା। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ସେହି ପଶୁର ପଶ୍ଚାଦ୍ଗମନ କଲା। ସେହି ସର୍ପ ପଶୁକୁ ଆପଣା କ୍ଷମତା ଦେଇଥିବାରୁ ସେମାନେ ତାହାର ଉପାସନା କଲେ, ଆଉ ପଶୁର ମଧ୍ୟ ଉପାସନା କରି ପଚାରିଲେ, “ଏହି ପଶୁ ପରି କିଏ ଅଛି? କିଏ ଏହା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରେ?”

ଗର୍ବୋକ୍ତି ଓ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିନ୍ଦାକଥା କହିବା ନିମନ୍ତେ ସେହି ପଶୁକୁ ଗୋଟିଏ ମୁଖ ଦିଆଗଲା, ପୁଣି ବୟାଳିଶ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ତାହାକୁ କ୍ଷମତା ଦିଆଗଲା। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରିବା ପାଇଁ—ତାହାଙ୍କ ନାମ ଓ ତାହାଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନ, ଅର୍ଥାତ୍ ସ୍ଵର୍ଗରେ ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ପାଇଁ ସେ ଆପଣା ମୁଖ ଫିଟାଇଲା। ପବିତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ପରାସ୍ତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତାହାକୁ କ୍ଷମତା ଦିଆଗଲା, ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବଂଶ, ଲୋକ, ଭାଷା ଓ ଜାତି ଉପରେ ତାହାକୁ ଅଧିକାର ଦିଆଗଲା। ଜଗତର ପତ୍ତନ ପୂର୍ବରୁ ହତ ମେଷଶାବକଙ୍କ ଜୀବନ-ପୁସ୍ତକରେ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ନାମ ଲେଖାଯାଇଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ବିନା ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିବା ସମସ୍ତେ ତାହାର ଉପାସନା କରିବେ। ଯାହାର କର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ। ଯଦି କେହି ବନ୍ଦୀତ୍ଵ ନିମନ୍ତେ ନିରୂପିତ, ତେବେ ସେ ବନ୍ଦୀତ୍ଵକୁ ଯାଏ; ଯଦି କାହାକୁ ଖଡ୍ଗ ଦ୍ଵାରା ବଧ କରାଯିବ, ତେବେ ତାହାକୁ ଖଡ୍ଗ ଦ୍ଵାରା ବଧ କରାଯିବ। ଏଠାରେ ପବିତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ଵାସ ରହିଅଛି।

ପୃଥିବୀରୁ ଦ୍ଵିତୀୟ ଏକ ପଶୁ

ତତ୍ପରେ ମୁଁ ପୃଥିବୀରୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପଶୁକୁ ଉଠିବାର ଦେଖିଲି। ମେଷଶାବକର ଶୃଙ୍ଗ ପରି ତାହାର ଦୁଇଟି ଶୃଙ୍ଗ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ସର୍ପ ପରି କହିଲା। ସେ ପ୍ରଥମ ପଶୁର ସମସ୍ତ କ୍ଷମତା ତାହା ସମ୍ମୁଖରେ ଚଳାଇ, ଯେଉଁ ପ୍ରଥମ ପଶୁର ପ୍ରାଣଘାତକ କ୍ଷତ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଥିଲା, ପୃଥିବୀ ଓ ତହିଁରେ ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ତାହାର ଉପାସନା କରାଇଲା। ସେ ମହା ଲକ୍ଷଣସମୂହ ସାଧନ କରେ, ଏପରିକି ଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଅଗ୍ନି ବର୍ଷାଏ। ପଶୁ ସମ୍ମୁଖରେ ସାଧନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତାହାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଯାଇଥିବା ଲକ୍ଷଣସମୂହ ଦ୍ଵାରା ସେ ପୃଥିବୀରେ ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୁଲାଇ, ଖଡ୍ଗ ଦ୍ଵାରା କ୍ଷତବିକ୍ଷତ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିଥିବା ସେହି ପଶୁ ନିମନ୍ତେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରତିମା ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲା। ପଶୁର ପ୍ରତିମାକୁ ପ୍ରାଣ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ତାହାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଗଲା, ଯେପରି ସେହି ପ୍ରତିମା କହିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ହୁଅନ୍ତା, ପୁଣି ଯେତେ ଲୋକ ପଶୁର ପ୍ରତିମାର ଉପାସନା କରିବାକୁ ଅସ୍ଵୀକାର କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରାଇବା ନିମନ୍ତେ ତାହାକୁ ଅନୁମତି ଦିଆଗଲା।

ପୁଣି ସେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ମହତ, ଧନୀ ଓ ଦରିଦ୍ର, ସ୍ଵାଧୀନ ଓ ଦାସ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତ କିମ୍ବା କପାଳରେ ଗୋଟିଏ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା, ଯେପରି ସେହି ଚିହ୍ନ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଶୁର ନାମ କିମ୍ବା ତାହାର ନାମର ସଂଖ୍ୟା ବିନା କେହି କ୍ରୟ କି ବିକ୍ରୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଏଥିରେ ଜ୍ଞାନର ଆବଶ୍ୟକ ଅଛି: ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ପଶୁର ସଂଖ୍ୟା ଗଣନା କରୁ, କାରଣ ଏହା ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟର ସଂଖ୍ୟା—୬୬୬। ^a