Ilay Vehivavy sy ny Dragona

Vehivavy bevohoka, ary diaby miandry hihinana ny zanany. Nalaina ho any amin'ny seza fiandrianan'i Raintsika ny zaza, nandositra ho any an'efitra ny vehivavy, ary Mikaela manary ny diaby avy any an-danitra. Resy izy ka mamely ny zanany sisa — tezitra satria fohy ny fotoanany.

Toko 12.

Nisy famantarana lehibe niseho tany an-danitra: vehivavy nitafy ny masoandro, ny volana teo ambanin’ny tongony, ary satroboninahitra misy kintana roa ambin’ny folo teo an-dohany. Nitoe-jaza izy ka nikiaka noho ny fanaintainan’ny fiterahana, tamin’ny fahoriana noho ny fiterahana.

Dia nisy famantarana hafa niseho tany an-danitra: dragona lehibe mena main’afo, manana loha fito sy tandroka folo, ary satroboninahitra fito teo amin’ny lohany. Ny rambony nisintona ny ampahatelon’ny kintana tany an-danitra ka nanipy azy ho any an-tany. Ary ilay dragona dia nijoro teo anoloan’ilay vehivavy efa ho teraka, mba handevona ny zanany raha vao teraka izy. Niteraka zazalahy izy, zaza lahy — Jesosy — izay hanapaka ny firenena rehetra amin’ny tehina vy. Nefa ny zanany dia nopaohina ho any amin’i Raintsika sy ny seza fiandrianany. Dia nandositra ho any an-efitra ilay vehivavy, ho any amin’ny toerana nomanin’i Raintsika, mba hohanina any mandritra ny arivo sy roa jato sy enimpolo andro.

Nisy ady tany an-danitra: niady tamin’ilay dragona i Mikaela sy ny anjeliny, ary niady koa ilay dragona sy ny anjeliny. Nefa tsy nahery izy, ka very ny toerany tany an-danitra izy ireo. Nariana ho eto an-tany ilay dragona lehibe — ilay menarana fahiny, izay atao hoe devoly sy Satana, mpamitaka izao tontolo izao — ary nariana niaraka taminy ny anjeliny.

Dia reko feo mahery tany an-danitra, nanao hoe: « Tonga ankehitriny ny famonjena sy ny hery sy ny fanjakan’i Raintsika, ary ny fahefan’ny Kristiny. Fa nariana ilay mpiampanga ny rahalahintsika sy ny anabaviantsika, izay miampanga azy ireo eo anatrehan’i Raintsika andro aman’alina. » Nandresy azy izy ireo tamin’ny ran’ny Zanak’ondry sy tamin’ny teny nijoroany ho vavolombelona; ary tsy nifikitra tamin’ny ain’izy ireo, na dia tamin’ny fahafatesana aza. Koa mifalia, ry lanitra sy ianareo izay monina ao aminy! Fa lozan’ny tany sy ny ranomasina, satria nidina any aminareo ny devoly, be fahatezerana, fa fantany fa fohy ny androny.

Ary nony hitan’ilay dragona fa nariana ho eto an-tany izy, dia nanenjika ilay vehivavy niteraka ilay zazalahy izy. Nomena ny elatra roa an’ny voromahery lehibe ilay vehivavy, mba hanidina ho any amin’ny toerana nomanina ho azy any an-efitra, izay hahazoany hanina mandritra ny fotoana sy ny fotoana roa ary ny antsasaky ny fotoana, lavitra ny menarana. Ary ilay menarana dia nandoa rano tahaka ny reniranon’avy tamin’ny vavany nanaraka ilay vehivavy, mba hitondran’ny tondra-drano azy. Nanampy ilay vehivavy ny tany: nanokatra ny vavany izy ka nitelina ilay ony naloaky ny dragona avy tamin’ny vavany. Tezitra tamin’ilay vehivavy ny dragona, dia lasa niady tamin’ny sisa tamin’ny taranany — izay mitandrina ny didin’i Raintsika sy mifikitra amin’ny fijoroan’i Jesosy ho vavolombelona.