સ્ત્રી અને અજગર

એક ગર્ભવતી સ્ત્રી, અને તેના બાળકને ખાઈ જવા રાહ જોતો અજગર. બાળકને આપણા પિતાના રાજ્યાસન સુધી ઉઠાવી લેવાય છે, સ્ત્રી અરણ્યમાં નાસી જાય છે, અને મીખાએલ અજગરને સ્વર્ગમાંથી બહાર ફેંકી દે છે. પરાજિત થઈને તે તેનાં બીજાં બાળકો પર તૂટી પડે છે — ક્રોધિત, કેમ કે તેનો સમય ઓછો છે.

અધ્યાય 12.

આકાશમાં એક મહાન ચિહ્ન દેખાયું: એક સ્ત્રી સૂર્યનું વસ્ત્ર પહેરેલી, તેના પગ નીચે ચંદ્ર, ને તેના માથા પર બાર તારાનો મુગટ. તે ગર્ભવતી હતી અને પ્રસૂતિની વેદનામાં, જન્મ આપવાની પીડામાં ચીસો પાડતી હતી.

પછી આકાશમાં બીજું એક ચિહ્ન દેખાયું: એક મોટો અગ્નિ-રાતો અજગર, જેને સાત માથાં, દસ શિંગડાં, ને માથાં પર સાત મુગટ હતા. તેની પૂંછડીએ આકાશના ત્રીજા ભાગના તારાઓને ખેંચીને પૃથ્વી પર નાખ્યા. જે સ્ત્રી જન્મ આપવાની તૈયારીમાં હતી તેની આગળ અજગર ઊભો રહ્યો, જેથી બાળક જન્મતાંવેંત જ તેને ગળી જાય. તેણે એક દીકરાને, એક નરબાળકને—ઈસુને—જન્મ આપ્યો, જે લોઢાના દંડથી સર્વ પ્રજાઓ પર રાજ કરશે. પણ તેના બાળકને આપણા પિતા તથા તેમના રાજ્યાસન પાસે ઉપર લઈ લેવાયું. સ્ત્રી અરણ્યમાં, આપણા પિતાએ તૈયાર કરેલી જગ્યાએ નાસી ગઈ, જેથી ત્યાં ૧,૨૬૦ દિવસ સુધી તેનું પોષણ થાય.

આકાશમાં યુદ્ધ ફાટી નીકળ્યું: મિખાયેલ અને તેના દૂતો અજગરની સામે લડ્યા, અને અજગર તથા તેના દૂતો સામા લડ્યા. પણ તે પૂરતો બળવાન ન હતો, અને તેમણે આકાશમાંનું પોતાનું સ્થાન ખોયું. એ મોટો અજગર—જે પ્રાચીન સર્પ, શેતાન ને દુષ્ટ કહેવાય છે, આખી દુનિયાને ભુલાવનાર—પૃથ્વી પર ફેંકી દેવાયો, ને તેની સાથે તેના દૂતો પણ.

પછી મેં આકાશમાં મોટી વાણી સાંભળી: ‘હવે આપણા પિતાનો ઉદ્ધાર, સામર્થ્ય ને રાજ આવ્યાં છે, અને તેમના ખ્રિસ્તનો અધિકાર પણ. કારણ, આપણા ભાઈબહેનો પર દોષ મૂકનાર, જે રાતદિવસ આપણા પિતાની આગળ તેમના પર દોષ મૂકે છે, તેને નીચે ફેંકી દેવાયો.’ હલવાનના રક્ત દ્વારા ને પોતાની સાક્ષીના વચન દ્વારા તેમણે તેને જીત્યો; મરણ સુધી પણ તેમણે પોતાના જીવને વહાલો ગણ્યો નહિ. તેથી, હે આકાશો ને તેમાં રહેનારાઓ, આનંદ કરો! પણ પૃથ્વી ને સમુદ્રને અફસોસ, કારણ દુષ્ટ પોતાનો સમય થોડો છે એ જાણીને ભારે ક્રોધમાં તમારી પાસે ઊતરી આવ્યો છે.

પોતાને પૃથ્વી પર ફેંકી દેવાયો છે એ જોઈને, અજગરે નરબાળકને જન્મ આપનાર સ્ત્રીની પાછળ પડ્યો. સ્ત્રીને મોટા ગરુડની બે પાંખો મળી, જેથી તે અરણ્યમાં પોતાને માટે તૈયાર કરેલી જગ્યાએ ઊડી જાય, જ્યાં સર્પની પહોંચથી દૂર એક સમય, સમયો ને અરધા સમય સુધી તેનું પોષણ થાય. સર્પે સ્ત્રીની પાછળ પોતાના મોંમાંથી નદી જેવું પાણી વહાવ્યું, જેથી પૂરમાં તેને તાણી જાય. પૃથ્વીએ સ્ત્રીને મદદ કરી, પોતાનું મોં ઉઘાડીને અજગરે પોતાના મોંમાંથી વહાવેલી નદીને ગળી ગઈ. સ્ત્રી પર કોપાયમાન થઈને અજગર તેના બાકીના વંશજોની—જેઓ આપણા પિતાની આજ્ઞાઓ પાળે છે ને ઈસુની સાક્ષીને વળગી રહે છે તેમની—સામે યુદ્ધ કરવા ગયો.