Padha Baliya marang Aku

Wahyu-wahyu bab pamulihan tumrap para wong buwangan kang wis bali, kang nuding marang Ratu kang bakal rawuh, lumebu kanthi andhap-asor nitih kuldi. Prasetyané mubeng ing siji ukara prajanjian: wong-wong mau bakal dadi umat-Ku, lan Aku dadi Ramané.

Pasal 1.

Ing taun kaloro paprentahane Prabu Darius, sasi kawolu, ana pangandikane Rama kita kang kaparingake marang Zakharia bin Berekhya bin Ido, nabi, kang mangkene: Rama kita banget anggone duka marang para leluhurmu.

Mulane kandhaa marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga: Padha baliya marang Aku, mangkono pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga, temah Aku bakal bali marang kowe kabeh. Mangkono pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga. Aja padha kaya para leluhurmu, kang padha diundhangi dening para nabi ing jaman biyen: Mangkene pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga: Saiki padha marenana saka laku-lakumu kang ala lan pakartimu kang ala. Nanging wong-wong mau padha ora gelem ngrungokake lan ora nggatekake marang Aku, mangkono pangandikane Rama kita.

Para leluhurmu—saiki padha ana ing ngendi? Lan para nabi, apa padha urip langgeng?

Nanging pangandika lan katetepanKu, kang wis Dakdhawuhake marang para abdiKu, yaiku para nabi—apa iku ora nututi para leluhurmu? Banjur wong-wong mau padha mratobat lan ngucap, ‘Kaya kang wis dikarsakake dening Rama Panguwasaning bala swarga tumrap aku kabeh, cundhuk karo laku lan pakartiku kabeh, mangkono Panjenengane wis tumindak marang aku kabeh.’

Rama kita Ngutus Para Penunggang Jarane

Ing tanggal patlikur sasi kasawelas, yaiku sasi Syebat, ing taun kaloro paprentahane Prabu Darius, ana pangandikane Rama kita marang Zakharia bin Berekhya bin Ido, nabi, kang mangkene: Ing wayah bengi aku oleh wahyu—lah ing ngarepku ana wong nunggang jaran abang, ngadeg ing antarane wit-wit murad ing sawijining jurang, lan ing mburine ana jaran-jaran abang, dhawuk, lan putih. Aku banjur matur, ‘Punika menapa, bendara kula?’ Malaekat kang imbal pangandika karo aku mau ngandika, ‘Kowe bakal Daktuduhi apa iki kabeh.’

Wong kang ngadeg ing antarane wit-wit murad mau mangsuli, ‘Iki kabeh kang diutus dening Rama kita supaya ndlajahi bumi.’

Banjur padha ngaturi pawarta marang malaekating Rama kita kang ngadeg ing antarane wit-wit murad mau, ‘Kula sampun sami ndlajahi bumi; saindhenging bumi lenggah kanthi tentrem lan ayem.’

Malaekating Rama kita banjur munjuk, ‘Dhuh Rama Panguwasaning bala swarga, ngantos pinten dangunipun anggen Paduka badhe nahan sih-rahmat saking Yerusalem lan kitha-kithanipun Yehuda, ingkang sampun Paduka dukani pitung dasa taun laminipun punika?’

Rama kita banjur ngandika kanthi tetembungan kang becik lan nglipur marang malaekat kang imbal pangandika karo aku mau.

Malaekat kang imbal pangandika karo aku mau banjur ngandika, ‘Undhangna: Mangkene pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga: Aku banget kraketKu marang Yerusalem lan Sion,’ nanging Aku banget dukaKu marang para bangsa kang padha ngrasa tentrem; Aku mung duka sethithik, nanging wong-wong mau padha mundhak-mundhakake piala. Mulane mangkene pangandikane Rama kita: Aku bakal bali marang Yerusalem kanthi sih-rahmat; PadalemanKu bakal dibangun maneh ana ing kono, mangkono pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga, lan tali ukuran bakal dilarahake ing sadhuwure Yerusalem.

Undhangna maneh: Mangkene pangandikane Rama Panguwasaning bala swarga: Kitha-kithaKu bakal lubering kamakmuran maneh; Rama kita bakal nglipur Sion maneh lan milih Yerusalem maneh.

Sungu-sungu lan Para Tukang

Aku banjur tumenga, lah ing ngarepku ana sungu papat. Aku banjur matur marang malaekat kang imbal pangandika karo aku, ‘Punika menapa?’ Panjenengane ngandika, ‘Iki sungu-sungu kang wis mbuyarake Yehuda, Israel, lan Yerusalem.’

Rama kita banjur nedahake wong tukang papat marang aku. Aku banjur matur, ‘Punika sami rawuh badhe menapa?’ Panjenengane ngandika, ‘Sungu-sungu iki kang wis mbuyarake Yehuda nganti ora ana wong siji-sijia kang bisa ndhangak; nanging wong-wong tukang iki teka arep medeni sungu-sungu mau lan ngrubuhake sungu-sungu para bangsa kang diunggahake nglawan tanah Yehuda kanggo mbuyarake tanah mau.’