Zacarias 1

1 ¹Nang ikalawang taon ni Dario, sa ikawalong buwan, dumating ang salita ng ating Ama kay Zacarias na anak ni Berequias, na anak ni Iddo na propeta: ²Labis na nagalit ang ating Ama sa inyong mga ninuno.

³Kaya sabihin mo sa kanila: Ito ang sinasabi ng Ama ng mga hukbo ng langit: Manumbalik kayo sa akin, wika ng Ama ng mga hukbo ng langit, at manunumbalik ako sa inyo. Ganito ang sinasabi ng Ama ng mga hukbo ng langit. ⁴Huwag kayong tumulad sa inyong mga ninuno. Sa kanila'y ipinahayag ng mga naunang propeta: Ito ang sinasabi ng Ama ng mga hukbo ng langit: Talikuran na ninyo ngayon ang inyong masasamang lakad at masasamang gawa. Ngunit ayaw nilang makinig ni pakinggan ako, wika ng ating Ama.

⁵Ang inyong mga ninuno—nasaan na sila ngayon? At ang mga propeta, nabubuhay ba sila magpakailanman?

⁶Ngunit ang aking mga salita at mga utos, na iniatas ko sa aking mga lingkod na propeta—hindi ba't inabutan ang inyong mga ninuno? Kaya't nanumbalik sila at sinabi, ‘Kung paanong binalak ng Ama ng mga hukbo ng langit na gawin sa amin, ayon sa aming mga lakad at gawa, gayon nga niya kami tinuring.’

Isinugo ng Ama ang mga Nangangabayo

⁷Nang ikadalawampu't apat na araw ng ikalabing-isang buwan, ang buwan ng Sebat, sa ikalawang taon ni Dario, dumating ang salita ng ating Ama kay Zacarias na anak ni Berequias, na anak ni Iddo na propeta: ⁸Nang gabing iyon ay nagkaroon ako ng isang pangitain—at naroon sa harap ko ang isang lalaking nakasakay sa isang pulang kabayo, na nakatayo sa gitna ng mga punong mirto sa isang libis, at sa likuran niya ay may mga kabayong pula, kayumanggi, at puti. ⁹Itinanong ko, ‘Ano ang mga ito, aking panginoon?’ Sinabi ng anghel na nakikipag-usap sa akin, ‘Ipapakita ko sa iyo kung ano ang mga ito.’

¹⁰Sumagot ang lalaking nasa gitna ng mga punong mirto, ‘Ito ang mga isinugo ng ating Ama upang lumibot sa buong lupa.’

¹¹Nag-ulat sila sa mensahero ng ating Ama na nakatayo sa gitna ng mga punong mirto, ‘Nalibot na namin ang buong lupa; ang buong lupa ay nasa kapahingahan at kapayapaan.’

¹²Pagkatapos ay sinabi ng mensahero ng ating Ama, ‘Ama ng mga hukbo ng langit, hanggang kailan mo pipigilan ang iyong habag sa Jerusalem at sa mga lungsod ng Juda, na nagagalit sa kanila sa loob ng pitumpung taong ito?’

¹³Kaya't nangusap ang ating Ama ng mababait at nakaaaliw na mga salita sa anghel na nakikipag-usap sa akin.

¹⁴Pagkatapos ay sinabi ng anghel na nakikipag-usap sa akin, ‘Ipahayag mo: Ito ang sinasabi ng Ama ng mga hukbo ng langit: Labis akong naninibugho para sa Jerusalem at sa Sion,’ ¹⁵ngunit labis akong nagagalit sa mga bansang panatag; kaunti lamang ang aking galit, ngunit dinagdagan nila ang pinsala. ¹⁶Kaya't sinasabi ng ating Ama: Manunumbalik ako sa Jerusalem nang may habag; doon ay muling itatayo ang aking bahay, wika ng Ama ng mga hukbo ng langit, at ang panukat na pisi ay iuunat sa ibabaw ng Jerusalem.

¹⁷Ipahayag mo pa: Ganito ang sinasabi ng Ama ng mga hukbo ng langit: Ang aking mga lungsod ay muling aapaw sa kasaganaan; muling aaliwin ng ating Ama ang Sion at muling pipiliin ang Jerusalem.

Ang mga Sungay at ang mga Panday

¹⁸Pagkatapos ay tumingala ako, at naroon sa harap ko ang apat na sungay. ¹⁹Tinanong ko ang anghel na nakikipag-usap sa akin, ‘Ano ang mga ito?’ Sinabi niya, ‘Ito ang mga sungay na nagpangalat sa Juda, Israel, at Jerusalem.’

²⁰Pagkatapos ay ipinakita sa akin ng ating Ama ang apat na panday. ²¹Itinanong ko, ‘Ano ang gagawin ng mga darating na ito?’ Sinabi niya, ‘Ang mga sungay na ito ang nagpangalat sa Juda kaya't walang sinumang nakapagtaas ng kanyang ulo; ngunit ang mga panday na ito ay dumating upang takutin sila at ibagsak ang mga sungay na itinaas ng mga bansa laban sa lupain ng Juda upang pangalatin ito.’