Angger-angger bab Omah lan Pepadha
Angger-angger kang ngayomi wong ing kahanan kang paling ringkih: wong lanang kang nembe omah-omah bebas saka perang setaun, watu gilingan ora kena dijupuk minangka jaminan, jubahe wong mlarat dibalekake sadurunge srengenge surup, upah dibayar ing dina iku uga. Untingan kang kelalen lan turahan woh zaitun lan anggur dadi duweke wong manca, bocah lola lan randha.
24 1Manawa ana wong lanang ngrabeni wong wadon, nanging wong wadon mau ora gawe senenge maneh amarga ditemokake anane prakara kang nistha ing dheweke, wong lanang mau nulis layang pegatan, diwenehake ing tangane wong wadon mau, banjur dikon lunga saka omahe, a a v1 Nabi Musa marengake pegatan amarga wangkoting atine manungsa; Gusti Yesus nuding bali marang rancangan asline Rama kita bab patunggalan sajege urip (Matius 19:8). 2lan manawa wong wadon mau lunga saka omahe, banjur dadi bojone wong lanang liya, 3lan bojone kang kapindho mau sengit marang dheweke, nulis layang pegatan, diwenehake ing tangane, banjur dikon lunga saka omahe—utawa manawa bojone kang kapindho kang ngrabeni dheweke mau mati, 4mangka bojone kang kapisan, kang wis ngongkon lunga mau, ora kena ngrabeni dheweke maneh sawise dheweke didadekake najis; iku nistha ana ing ngarsane Rama kita, lan kowe aja nganti nggawa kaluputan marang tanah kang diparingake dening Ramamu dadi tanah pusaka tumrap kowe.
5Manawa ana wong lanang ngepek bojo anyar, dheweke ora kena mangkat perang utawa dipasrahi ayahan apa wae; dheweke bebas ana ing omah sajroning setaun, supaya bisa gawe bungahe bojo kang dipek mau.
6Aja ana wong njupuk gilesan sajodho, utawa sanadyan mung kang ndhuwur wae, minangka tanggungan utang—amarga iku ngegadhekake sumbering panguripane wong.
7Manawa ana wong konangan nyulik sadulure wong Israel, didadekake batur tukon utawa diedol, wong kang nyulik mau kudu diukum pati. Mangkono anggonmu nyingkirake piala saka ing antaramu.
8Bab lelara kulit kang najisake, poma-poma dieling-eling nindakake persis kaya kang diwulangake dening para imam turune Lewi marang kowe, cundhuk karo apa kang wis Dakprentahake marang wong-wong mau. 9Elinga marang apa kang ditindakake dening Ramamu marang Miryam ana ing dalan nalika kowe padha metu saka tanah Mesir.
10Manawa kowe ngutangi pepadhamu apa wae, aja mlebu ing omahe kanggo njupuk gadhen tanggungane. 11Kowe kudu ngadeg ana ing njaba, lan wong kang utang mau kudu ngeterake tanggungane metu marang kowe. 12Lan manawa dheweke iku wong mlarat, kowe aja nahan tanggungane nganti nginep. 13Balekna tanggungane sadurunge srengenge angslup, supaya dheweke bisa turu nganggo jubahe sarta mberkahi kowe; Ramamu bakal ngetung iku minangka kabeneran tumrap kowe.
14Aja meres buruh upahan kang mlarat lan kekurangan, dadia sadulurmu dadia wong manca kang manggon ing tanahmu, ing kutha-kuthamu. 15Bayaren upahe ing dina iku uga, sadurunge srengenge angslup—amarga dheweke mlarat lan ngendelake upah mau. Yen ora, dheweke bisa sesambat marang Rama kita nglawan kowe, lan iku bakal dadi dosa tumrap kowe.
16Wong tuwa aja diukum pati marga saka anak-anake, lan anak uga aja diukum pati marga saka wong tuwane; saben wong kudu diukum pati marga saka dosane dhewe.
17Kowe aja ngemohi kaadilan tumrap wong manca utawa bocah lola, lan aja njupuk jubahe randha minangka tanggungan. 18Elinga yen kowe biyen dadi batur tukon ing tanah Mesir; Ramamu wis nebus kowe saka ing kono—mulane aku prentah marang kowe nindakake prakara iki.
19Manawa kowe ngeneni panenan ana ing pategalanmu, banjur ana gedhengan kang kelalen, aja bali njupuk iku. Tinggalen kanggo wong manca, bocah lola, lan randha, supaya Ramamu mberkahi kowe ing sakabehing pakaryaning tanganmu. 20Manawa kowe ngrontogake wohing wit jaitunmu, aja mbalik marang pang-pange maneh; tinggalen apa kang isih kari kanggo wong manca, bocah lola, lan randha.
21Manawa kowe ngundhuh anggur saka pakebonan anggurmu, aja ngasak apa kang isih kari; tinggalen iku kanggo wong manca, bocah lola, lan randha. 22Elinga yen kowe biyen dadi batur tukon ing tanah Mesir; mulane aku prentah marang kowe nindakake prakara iki.